Պոսթըն, 1979, Յունիսի վերջը: Ուսանողական տարիներուս, Պոսթընի մէջ հանդիպած էի մեր ընկերուհիներէն մէկուն՝ Մարալի հօրը, որ մասնագիտութեամբ հոգեբան էր (Ph.D), եւ որուն բնակարանը ամիսէ մը աւելի մնալու պատեհութիւնը ունեցանք: Ան եղած էր որբանոցային դասընկերը Այնճարի Յառաջ վարժարանի իմ մարմնակրթանքի ուսուցչիս՝ Անդրանիկ Քէնտիրճեանին (Ընկըլըզմանին):
(30-րդ թողարկում) Ինչո՞ւ են հայախոսները գործածում օտար բառեր։ Պատճառները տարբեր են. օտար լեզուների ազդեցություն, օտարամոլություն, «նորաձև» երևալու ցանկություն, բառարանները չբացելու, սեփական խոսքը չվերահսկելու հետևանք։ Բնական է օտար բառերի մուտքը լեզու, սակայն ընդունելի չէ դրանց ամրակայումը այն դեպքում, երբ կան և գործածելի են դրանց
Այս տեքստը գրվեց մի հեռախոսազանգից հետո: Մի քանի խոսք էր ասվել ռուս գրականության և մշակույթի մասին: Օրը երեքշաբթի էր, ես Սևանից վերադառնում էի Երևան՝ հայացքս ապակիների հետևում շարունակվող ցուրտ, արևոտ ապրիլին: Իսկական՝ գրքերի, բեմերի, պատկերների Ռուսաստանը հեռու էր… Իսկ շատ մոտիկ, անմիջապես այդ
Բեմում ու բեմից դուրս՝ ապրած-չապրած պիեսներ, կինո, նկարչություն․․․ Անհնար է մտնել դերասանուհի Մարինե Պետրոսյանի ստեղծագործական աշխարհ ու մնալ նույնը․ րոպեների ընթացքում վերանում ես ու վերածնվում, սիրում ու ատում, ի վերջո՝ հաշտվում ինքդ քեզ հետ։ Բազմաթիվ ներկայացումներ՝ «Կիբոսա 7-րդ դար» (Էլեն), «Ինքնակոչը» (Նինա Կորեշկովա),
Հայտնի են «Երիտասարդական գրականագիտական մրցույթ» ծրագրի ամփոփիչ մրցանակաբաշխության հաղթողները։ Երևանում և հանրապետության չորս մարզերում (Լոռի, Տավուշ, Գեղարքունիք,Վայոց ձոր) անցկացվել են դասընթացներ, որից հետո դիմորդները ներկայացրել են գրախոսական աշխատանքներ։ Մրցանակաբաշխությունից հետո զրուցել ենք «Գրական Կայարան» ՀԿ-ի տնօրեն, արձակագիր Սուսաննա Հարությունյանի հետ։ — Տիկին Հարությունյան, մրցույթի
Սահմանապահ Տավուշի մարզ, գյուղ Չինարի: Այստեղ՝ հայ-ադրբեջանական սահմանագծին, բացի ամուր կանգնած հայորդիներից, կա ևս մեկը՝ Ոգեղեն սահմանապահը, որ Խորանաշատ է կոչվում: Ճիշտ 800 տարի առաջ՝ 1222 թվականին, ավարտվել է Խորանաշատ վանական համալիրի Սբ. Աստվածածին եկեղեցու շինարարությունը: Ճիշտ 8 դար է, ինչ Խորանաշատը ամուր
Ամեն առավոտ արթնանալիս աչքերը փակ էր պահում, որպեսզի գոնե վերջին տեսած երազը հիշի, ու ամեն անգամ էլ վերհիշելիս թվում էր, թե ինչ-որ շատ կարևոր մանրուք է պակասում, որն անկարող է հիշել։ Շաբաթը երեք օր, աչքերը դեռ փակ, ձեռքը երկարեցնում էր աջ,
Շուշին վերագտնելու հավատով -Чай, кофе, валериана…? Սովորաբար այս տանը հյուրերին դիմավորում էին Чай, кофе, потанцуем? կատակ-հարցով: Սա ասես նշանաբառ էր՝ շեմից ներս մտնողների հումորի ու յուրայինության սահմանը որոշելու համար: Արուսի հյուրն իհարկե, ընտրեց վալերիանան. դաժան գիշեր էին լուսացրել, ճակատագրական կորուստ էին ունեցել: Պատմական
