Մարտիրոս Ոբնեցի/ Ես, ծնողներս և իմ մահը
Ընկերոջս՝ գրականագետ Վաչե Եփրեմյանի հիշատակին …Գետինը ո՜նց է փախչում անիվների տակից։ Ես, ինչքան որ ուզում եմ գետնին չնայել, այդքան էլ ուզում եմ։ Նայում եմ, թե ինչպես է խճուղին ծլկում օդում կախ ընկած ոտքերիս տակով ու ահավոր վախենում եմ։ Վախից ավելի պինդ






