(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) -Ախպերս, ես ու դու ուժեղ տղերք ենք: Ինչքան էլ մեզ կյանքը գցել ա քացու տակ, չենք կոտրվել, ոտքի ենք կանգնել, հետևներիցս էլ ուրիշներին ենք քաշել-հանել նեղ տեղերից: Գարոն մեզ նման չի: Գլխովն անցածը էդ տղուն խեղճացրել, սատկացրել ա: Հասկանո՞ւմ
«Թանկագինս: Ես ստիպված եմ ընդհատել խոստացված լռությունը և քեզ նամակ գրել: Ընդամենը մեկ։ Բանն այն է, որ ես այլևս ի վիճակի չեմ խնամելու դեղձանիկներին, որոնք դու ինձ էիր նվիրել անցյալ տարի: Այս ամբողջ ընթացքում նրանց հոգ էր տանում կինս: Իսկ
Անահիտ Ղուկասյանը Ահնիձորում էր։ Հիսուն տարի առաջ այստեղ դերասանուհին կերպավորում էր իր լավագույն դերերը․ Աղուն էր «Աշնան արև»-ում, Ռոստոմի կինը՝ «Տերը» ֆիլմում։ Անահիտ Ղուկասյանն ասում է, որ այն ժամանակ Ահնիձոր գալը շատ դժվար էր, հիմա ասֆալտապատել են ճանապարհները, բայց հիմա էլ իր համար
Լույսի պատկերային արծարծումները հայ պոեզիայում հնուց եկող, ավանդական են, ընդ որում՝ այդ պատկերումները շատ դեպքերում ոչ միայն լույսի ֆիզիկական, «բնաիրային» կերպն են նշում, այլև հոգևոր բնույթն են խորհրդանշում։ Քանզի լույսը երկակի բնույթով է գոյում աշխարհում՝ ֆիզիկական լույսը և Հոգևոր լույսը, որ տեսանելի
Ժամանակակից վավերագրությունը հաճախ էկրանային իրականության մեջ տեղավորում է ոչ թե լոկ փաստագրված իրադարձությունները, այլև մարդկային ներաշխարհի ամենաանտեսանելի ու նրբին տատանումները։ Այն դադարել է լինել պարզապես դիտորդի հայացք. այսօրվա վավերագրողն իր տեսախցիկը դարձնում է շնչող, զգացող մի օրգանիզմ, որը որսում է լռության ձայնը, պատերի
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) Արցախի հայաթափումից հետո Հրայրը գլխովին խրվել էր Հայաստան գաղթած ընտանիքների հոգսերի մեջ։ Փորձում էր ինչ-որ կերպ օգտակար լինել ծանոթ ու անծանոթ արցախցիներին։ Մարոն առաջարկել էր մի ընտանիքի բերել իրենց տուն․ ինքը մենակ է երեքսենյականոց բնակարանում, տեղը կբավարարի։ Բայց հետո
«Ոսկե ծիրան» 23-րդ միջազգային կինոփառատոնի պատվավոր հյուրն է անվանի ֆրանսահայ դերասան, դրամատուրգ և ռեժիսոր Սիմոն Աբգարյանը: Թատրոնում և կինոյում գրեթե կեսդարյա ստեղծագործական գործունեությունն Աբգարյանը սկսել է վաղ 1980-ականներին Ամերիկայում, իսկ այնուհետ շարունակել Արիան Մնուշկինի լեգենդար «Տեատր դյու Սոլեյ»-ում։ 1990-ականներից ի վեր նա մեծ
Տասը տարի առաջ՝ 2016 թ․ հունիսի 29-ին, երկրայիններիս աշխարհը թողեց Հրաչօ-Հրաչյա Մաթևոսյանը։ Նա ապրեց ու հանգավ իր երկրի, ժողովրդի ուրախությունների, (որ այնքան էլ շատ չէին) և չամոքվող ցավերի տրոփը սրտում, մտքում, գալիքի տեսիլքներում։ Տարիներ շարունակ հանդիպել ու զրուցել եմ ազգի զգայուն նյարդն իր նյարդին ներհյուսած
