Երիտասարդ ռեժիսոր Մանեին ներկայացնելու շատ առիթներ ենք ունեցել։ Նրա «Ադապտացիա», «Ճայը» և «Շապիտո» ֆիլմերը ցուցադրվել են տարբեր երկրներում, արժանացել բազմաթիվ մրցանակների: Այս անգամ Մանեի հետ զրուցելու առիթը երաժշտական ասպարեզում նրա ձեռք բերած հաջողություններն են։ Գրում է կամերային և սիմֆոնիկ ստեղծագործություններ։ 2023-ին Մանեն՝ իր
Վաճառքի է հանվել դարի ամենասպասված և ամենահակասական գիրքը։ Սա չափազանցություն չէ. լույս է տեսել Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի անտիպ վեպը, որը կենդանության օրոք նա երբևէ չի ցանկացել հրատարակել Մարտի 6-ին լրացավ կոլումբիացի գրող Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի ծննդյան 97- ամյակը։ Հռչակավոր գրողը ծնվել է Արակատակայում
«Մե՞նք կկարոտենք այս երկիրը, թե՞ նա մեզ»․ «ArmMono» միջազգային թատերական փառատոնի շրջանակում թատրոնի ճանաչված ու սիրված դերասանուհի Տաթև Ղազարյանը ներկայացրեց երիտասարդ դրամատուրգ Վովա Արզումանյանի «Տուն տանող երջանկությունը» մոնոպիեսը, որը հեղինակը գրել է սկսած 2020 թվականից։ Մոնոպիեսի հերոսուհին հայրական տնից հեռացած Կատալեան է։ Վերջինս
Սկիզբը՝ այստեղ Դերենիկ Դեմիրճյանի ծաղրանկարներից երկուսը, որ կներկայացնենք այս անգամ, նամակ-գծանկարներ են: Դեմիրճյանը հաճախ գծանկարներ էր անում իր ստեղծագործությունների, նամակների էջերին: Այդպիսի մի նկար նա արել է 1898 թ. մարտի 15-ին Թիֆլիսից Ավետիք Իսահակյանին գրած նամակում: Սաղարթազուրկ ծառի և լճակի գծապատկերի տակ նա
Լուսանկարները՝ Արմինե ՍարգսյանիՎերնագիրը հղում է Եղիշե Չարենցի «Երևան» բանաստեղծությանը
«Նաիրի» հրատարակչությունը լույս է ընծայել Ժերար դը Ներվալ «Կրակի դուստրերը» ժողովածուն։ Ֆրանսերենից թարգմանել և կազմել է Շուշանիկ Թամրազյանը։ «Կրակի դուստրերը» ժողովածուն, որն առաջին անգամ լույս է տեսել 1854 թ.-ին, ֆրանսիական ռոմանտիզմի ամենաինքնատիպ և ներհակ հեղինակներից մեկի` Ժերար դը Ներվալի «անհնարին վեպի» բանաձևն է,
«Սուպրեմատիզմ» բառն առաջացել է լատիներեն «supremus» բառից, որը նշանակում է «բարձրագույն»։ Կազիմիր Մալևիչի կյանքը, անկասկած, սկսվում է «գերազանցության» դիրքից։ Նա տասնչորս երեխաներից ավագն էր, որոնցից ողջ մնացին միայն ութը։ Արվեստի հանդեպ նրա սերը վաղ հասակից ճանապարհ հարթեց դեպի արարումը, և հետագայում արդեն Մոսկվայի
Նա ով մանկության օրերին գեթ մի անգամ հասցրել է որսալ մողեսի պոչը, անընդհատ կհիշի իր ապշանքն ու վախը, երբ գալարվող ու գերեվարված մողեսը թողնում է պոչն ու ոլոր-մոլոր սուրալով գույնզգույն ծաղիկների, արևահար սիզախոտերի ու համարյա աննշմար մժղուկների արանքով, անհետում է, ասենք, մամռապատ քարի
