Վարդան Սմբատյան․ Վերջին ձյունը

Ձյունը փակեց ճանապարհը։ Բուքը խառնել էր պատկերների իրականությունը՝ սարքել կապտամոխրագույն անդուր մի վիտրաժ։ Մարդիկ վազվզում էին քամու, կատաղած բքի միջով, պստիկները սայթաքում էին, ընկնում- ելնում, ձյունը դանդաղ իջնում էր մեր կիսաքանդ փողոցում, լցվում էր ակնաբիբերիս մեջ։ Մեռելի պես անթարթ աչքերով մեկնվել էի փողոցում՝

Մեր թաղի կանաչ դրախտը

Արևածագը մեր թաղի բոլոր մարդկանց դուրս էր կանչում առավոտյան ժամը վեցին։ Դեղինն այնքան էր ջերմացնում տանիքների պոչից դուրս ցցված քիվերը, որ սկսում էր արևից պոկվել ու քսվել նաև մարդկանց ճակատներին, ձեռքդ բռնած քեզ հեքիաթի մեջ էր հասցնում, որտեղից միշտ կրակից շիկացած ալյուրի հոտ

«Թաքուն․․․Անխօս․․․» երգի շնորհանդեսը

Ավետիք Իսահակյանի տուն-թանգարանում մարտի 18-ին առաջին անգամ ներկայացվեց ամերիկահայ բանաստեղծ, սրտաբան, հրապարակախոս, դոկտոր Հակոբ Այնթափլեանի «Թաքուն․․․Անխօս․․․» բանաստեղծության հիման վրա գրված համանուն երգը։ Երաժշտության հեղինակը ԵՊԿ պրոֆեսոր, դաշնակահար, երգահան Մարգարիտ Սարգսյանն է։ Երգը կատարեց Անդրանիկ Մալխասյանը։ «Թաքուն․․․Անխօս․․․» բանաստեղծությունը Հ․ Անթափլեանի «Վերադարձ» ժողովածուից է։

Համայնական արտաքնոցների հմայքը

30-ականներին փայտաշեն դպրոցը միակ երևացող կառույցն էր գյուղի տափակ, հողածեփ կացարանների շարքում: Դպրոցի վարիչը գյուղացիների ահ ու սարսափն էր: Սուտ մատնությամբ ճակատագրեր կործանող այդ ճիվաղը դեռ մանկությունից էր հայտնի իր այլանդակությամբ: Բայց երբ սկսեց համագործակցել Ներքին գործերի սև ագռավների հետ ու «հայրենիքին մատուցած

Հադրութի ռազմական բժիշկը. կյանքից թանկ ճանապարհ

Սա պատմություն է մի մարդու մասին, որը ծնվել էր Այգեհովիտ գյուղում՝ ձմեռային սաստիկ ցրտին հաջորդած մի տաք օր, ճանաչում էր իր գյուղի բոլոր նախնիներին՝ գերեզմանաքարերով, իրենց արած բարի կամ չար գործերով, հավատում էր, որ սուտը գրվում է մարդու աչքերում, սիրում էր ֆիլմեր, գրքեր

Ապահարզան հայկական ձևով

(Երկու գործողությամբ մենախոսություն) Մաս առաջին. Տղամարդ Մերի՞… Ձայնդ խզված է, հո մրսած չե՞ս, այսօր ցուրտ է ու քամոտ… Փառք Աստծո… Այո, ես աստվածապաշտ եմ, ինչ է՝ նորությո՞ւն է քեզ համար, բա ինչո՞ւ եմ Մարիամ Աստվածածնի նկարը մեր ննջարանում կախել, ուրեմն հավատում եմ։ Դու

Ներշնչանքի գույներ. Միսակ Հարթենյան

Ardi.am-ը զրուցել է գեղանկարիչ Միսակ Հարթենյանի հետ: -Միսա՛կ, չնայած երիտասարդ տարիքին՝ բազմաթիվ անհատական ցուցահանդեսներ եք ունեցել: Ի՞նչ են տալիս ցուցահանդեսները Ձեզ, նկարչին՝ առհասարակ: -Ճիշտ եք նկատել: Ես արդեն 14-15 անհատական ցուցահանդեսներ եմ ունեցել: Մասնակցել եմ նաև խմբակային ցուցահանդեսների՝ թե՛ Հայաստանում, թե՛ արտերկրում: Ցանկություն

«Զանգակ»․ գրքեր, որ շուտով լույս են տեսնելու

Ardi.am-ը ներկայացնում է «Զանգակ» հրատարակչության առաջիկայում տպագրվելիք գրքերից։ Աննա Գավալդայի «Պարզապես միասին» վեպի գործողությունները տեղի են ունենում Փարիզում։ Հերոսները միայնակ, իրենց տեղը չգտած, բայց, միևնույն ժամանակ, տաղանդավոր երիտասարդներ են, որոնք, ճակատագրի բերումով հավաքվում են նույն հարկի տակ։ Այս գիրքը պատմում է բախումների, դժվարությունների,