Թարգմանիչ՝ Անի Հովսեփյան Ո՛չ անուն, ո՛չ կարգին ինքնություն ուներ, ինչպես և բոլոր թափառաշրջիկները։ Տարբեր տեղերում տարբեր անուններով էին կանչում նրան, երկաթուղու կայարանում՝ Հայկ, Շահփուրի խորքում՝ Մայք, Մոխթարիում՝ Ղառափեթ, կազմակերպությունում՝ Հառափեթ, Սանգելաջում՝ Բարղոս, Թուփխանեում՝ Մարղոս, Լալեզարում՝ Միրզա Պողոս, Ստամբոլ փողոցում՝ Բադ-արմանի[1], Խելառ Ավանես, Մողոս,
Այս տարվա «Նոթեյշնս» (Notations) երաժշտական լաբորատորիան արժանացել է միջազգային աննախադեպ հետաքրքրության․ Հայաստանում երկու շաբաթ ինտենսիվորեն ստեղծագործելու համար դիմել է գրեթե 250 արվեստագետ և հետազոտող աշխարհի ավելի քան 38 երկրներից։ Հայաստանից և տարածաշրջանի երկրներից բացի, հայտեր են ստացվել Միացյալ Թագավորությունից, ԱՄՆ-ից, Գերմանիայից, Իսրայելից, Հարավային Աֆրիկայից,
Երևանի «Ոսկե ծիրան» 23-րդ միջազգային կինոփառատոնը ներկայացրել է 2026 թվականի գլխավոր պաստառը, որը այս տարի նվիրված է պոեզիային՝ որպես աշխարհը զգալու, ընկալելու և վերաիմաստավորելու յուրահատուկ ձևի։ Պոեզիան պարզապես հանգ ու ռիթմ չէ։ Այն մարդկային փորձառության, զգացմունքների և մտքի արտահայտման լեզու է, որը հնարավորություն
«Տպավորություն» նախագիծն արդեն իրականություն է։ Նախագծի նպատակն էր քաղցկեղով հիվանդ երեխաներին հնարավորություն տալ արտ-թերապիայի միջոցով արտահայտել իրենց զգացողություններն ու ներաշխարհը։ Նախագծին մասնակցել են City of Smile Foundation բարեգործական հիմնադրամի շահառու երեխաները, իսկ դասն անցկացրել են Ծիլ Բուսաց ներդաշնակ զարգացման մանկապատանեկան կենտրոնի մասնագետները՝ մանկական
Ի՞նչ է գեղարվեստական տեքստը, եթե ոչ «ժամանակի մեքենա»։ Իսկ այդ մեքենայի շարժիչը բնականաբար բայերն են՝ իրենց տարբեր ժամանակաձևերով։ Հայերեն արձակի «արքան» անցյալ կատարյալ ժամանակաձևն է, որ հաճախ կոչվում է նաև պատմողի կամ ականատեսի ժամանակ․ «գնաց», «տեսավ», «ասաց», «որոշեց»։ Տեքստը, ըստ էության, «ընթացք» է,
Երևանի Լևոն Միրիջանյանի անվան հ. 155 հիմնական դպրոցը, որն արդեն ավելի քան կես դար հանդիսանում է մայրաքաղաքի կրթական կարևոր օջախներից մեկը, շարունակում է հավատարիմ մնալ գեղագիտական կրթության իր հարուստ ավանդույթներին:ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության կողմից հայտարարված «Մշակութային տարվա» շրջանակներում դպրոցի և Երևանի թատրոնի և կինոյի
Սիրանույշը (Մեսրոպե Գանթարջյան, 1897-1932) ծնվել է Պոլսի Բերա թաղամասում, ատաղձագործի ընտանիքում։ Թատրոնի հետ նրա կապը պայմանավորված էր ընտանեկան բարենպաստ հանգամանքներով․ նա հայտնի դերասանուհի Ազնիվ Հրաչյայի ազգականուհին էր, դերասանուհի Աստղիկ Գանթարջյանի քույրը։ Վաղ տարիքից սկսել է խաղալ Մաղաքյանի, ապա Վարդովյանի թատերախմբերում։ Պետրոս Ադամյանից հետո
