Ֆրանսաբնակ հավաքորդ Համլետ Հովսեփյանը «ժամանակի» ճամփորդ է․ Արևմտյան Հայաստանի հարուստ մշակութային ժառանգությունը ներկայացնող նրա եզակի հավաքածուն այլ կերպ է բացահայտում հայ վարպետների երևակայության և ճաշակի սահմանները։ — Համլե՛տ, ինչպե՞ս սկսեցիր հավաքորդությամբ զբաղվել։ Ինչո՞վ քեզ գրավեց արծաթագործությունը։ — 2012 թվականին 15 օրով Արևմտյան
Լուսանկարեց Անի Անտոնյանը
Լուսանկարեցին Արմինե Սարգսյանը, Անի Անտոնյանը
ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության աջակցությամբ, Գյումրու համայնքապետարանի համագործակցությամբ Հովհաննես Շարամբեյանի անվան ժողովրդական արվեստների թանգարանը հուլիսի 16-ին Գյումրու «Վարդանանց» հրապարակում իրականացրել է «Գյումրի. վարպետաց քաղաք» խորագրով արհեստների փառատոնը: Փառատոնն իր շուրջն էր համախմբել վեց տասնյակից ավելի վարպետների՝ ՀՀ մարզերից, Ռուսաստանից և Բելառուսից։ ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության մշակութային ժառանգության և
Գերմանաբնակ հայ ռեժիսոր, Քիլ քաղաքի Մութեզիուսի անվան գեղեցիկ արվեստների և դիզայնի ակադեմիայի շրջանավարտ Արթուրո Սայանի «Նահանջը առանց երգի» էսսե-վավերագրական ֆիլմը վերջերս ստացել է Գերմանիայի հյուսիսային «Ոչ արծաթե ծովատառեխ» (Der nichtsilberne Hering) ֆիլմ-մրցանակը։ Հունիսին ֆիլմը ներկայացվել էր նաև Երևանի «Մէկ կադր» կարճ ֆիլմերի 20-րդ
Նորարար փորձառական արվեստի կենտրոնում (ՆՓԱԿ) մինչև հուլիսի 3-ը կգործի ֆրանսահայ լուսանկարիչ Անտուան Ագուջյանի «Լռության ճիչը» խորագրով ցուցահանդեսը։ Ներկայացված 103 աշխատանքները պատմում են Սիրիայի, Իրաքի և Արցախի երկու պատերազմների, ինչպես նաև տարբեր տարածաշրջաններում հայերի հետքերի մասին։ — Պարո՛ն Ագուջյան, բազմիցս ցուցադրվել եք Ֆրանսիայում։ Ինչպե՞ս
Բեմում ու բեմից դուրս՝ ապրած-չապրած պիեսներ, կինո, նկարչություն․․․ Անհնար է մտնել դերասանուհի Մարինե Պետրոսյանի ստեղծագործական աշխարհ ու մնալ նույնը․ րոպեների ընթացքում վերանում ես ու վերածնվում, սիրում ու ատում, ի վերջո՝ հաշտվում ինքդ քեզ հետ։ Բազմաթիվ ներկայացումներ՝ «Կիբոսա 7-րդ դար» (Էլեն), «Ինքնակոչը» (Նինա Կորեշկովա),
1896 թվականին ցրոնքցի Ներսեսի բազմանդամ ընտանիքում մեծ ուրախություն էր։ Հավաքվել էին Պետե Խչոյենց ողջ ազգատոհմը, գյուղի անվանի մարդիկ, դուռ ու դրկից, քավոր-սաներ։ Հասակավոր կանայք, իրենց հարսն ու աղջիկը առած, տեղավորվել էին հացատան թոնրի շրթի մոտ, իսկ տղամարդիկ՝ պարսպապատ ընդարձակ սալհատակ բակում դրված սեղանների
