Նեղլիկ փողոցներ, տեղ- տեղ խորդուբորդ, տներն ու տնամերձ այգիներն իրարից անջատող դարպասներ ու ցանկապատեր․․․ Գյուղական անդորր, որտեղ լսելի է առվակի ձայնն ու ծառերի խշշոցը։ Քարաշամբի փոքրիկները մի պահ ընդհատում են որսը (ձուկ են փնտրում առվակում՝ ինքնաշեն ուռկանը պատրաստ պահած)։ Հարց ու փորձ
Սեդա Ադալյանի հետ մեր զրույցի առիթը «Ամերիկյան խճանկար» հուշապատումն է («Վան Արյան» հրատարակչություն)։ Ժամանակի վավերական պատկերն ուրվագծող գրքի մասին զրույցը մեզ տեղափոխեց 90-ականներ․ արտագաղթ, կարոտ, աշխատանք ԱՄՆ-ում, վերադարձի սպասում․․․ Իսկ հիշողությունների հեղեղը վավերապատում-զրույցը տարավ այլ ուղղությամբ՝ դեպի Հին Երևան՝ Նար — Դոս փողոց,
Լուսանկարեցին Արմինե Սարգսյանը, Անի Անտոնյանը
Օրերս հանրության դատին ներկայացված «Երևանն արցունքներին հավատում էր» ֆիլմի մասին զրուցել ենք ռեժիսոր Հայկ Բաբայանի հետ։ Առաջնախաղը տեղի է ունեցել Կինոյի տանը։ — Հայկ, ի՞նչ ժանրի է ֆիլմը, ինձ թվաց կոլաժային շարժական խճանկար է, թեկուզ գուցեև չկա նման սահմանում։ — Գեղարվեստավավերագրական ֆիլմ է,
Հայտնի են «Երիտասարդական գրականագիտական մրցույթ» ծրագրի ամփոփիչ մրցանակաբաշխության հաղթողները։ Երևանում և հանրապետության չորս մարզերում (Լոռի, Տավուշ, Գեղարքունիք,Վայոց ձոր) անցկացվել են դասընթացներ, որից հետո դիմորդները ներկայացրել են գրախոսական աշխատանքներ։ Մրցանակաբաշխությունից հետո զրուցել ենք «Գրական Կայարան» ՀԿ-ի տնօրեն, արձակագիր Սուսաննա Հարությունյանի հետ։ — Տիկին Հարությունյան, մրցույթի
— Ժողովուրդը քայլում է դեպի Պրոսպեկտ,- քաղաք վերջերս մուտք գործած նոր՝ կապույտ ավտոբուսներից մեկի վարորդն է։ Գլխավոր պողոտան շրջանցում է։ Ուղևորները լուռ համաձայնությամբ սպասում են հաջորդ կանգառին։ Դանդաղ ընթացքից դժգոհողներ չկան։ Քաղաքը սովոր է փակվող փողոցներին, գրկախառնություններին, անհնազանդությանը, հնազանդությանը։ 2020-ից հետո քաղաքը ժպտալու
Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր Տիեզերական կառույցների ճարտարապետը Երիտասարդ տարիներին նա հետաքրքված է եղել տիզերագնացությամբ։ Ցանկացել է ընդունվել Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտ, սակայն պատերազմում զոհված հոր միակ որդուն մայրը թույլ չի տվել մեկնել երկրից։ Ընդունվելով պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ռադիոինժեներական ֆակուլտետ՝ նա հետո պիտի վերադասավորումներ աներ
Ardi.am-ի զրուցակիցը ՀՀ ժողովրդական նկարիչ Ռոբերտ Էլիբեկյանն է։ — Նկարիչ Էլիբեկյանների ընտանիքի պատմությունը որտեղի՞ց է սկսվում։ — Սերը արվեստի հանդեպ հայրիկիցս է գալիս։ Հայրս՝ Վաղարշակ Էլիբեկյանը, Թբիլիսիի հայկական թատրոնի տնօրենն էր։ Ես, եղբայրս՝ Հենրին, քույրս՝ Լուիզան, թատրոնում ենք մեծացել։ Թատրոնը մեզ շատ բան
