«Կյանքի իմաստը պայքարն է, իսկ այդ իմաստի գեղարվեստական մարմնավորողը՝ արվեստը»։ «Մշակույթը ժողովրդի կյանքում այն նշանակությունն ունի, ինչ պատերազմի ժամանակ զենքը»։ Անվանի գեղանկարիչ Կարեն Սմբատյանի մտորումներն են։ Ձեռքիս նկարչի աշխարհն ու ապրած կյանքը բացահայտող «Պատառիկներ օրագրից» գիրքն է։ Տարբեր տարիներին արված այս օրագրությունը նաև
Ardi.am-ի զրուցակիցը Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի Հերիքնազ Բաղդասարյանն է։ — Շուրջ երկու տասնամյակ բեմում եք։ Կյանքը փոխվում է, ժամանակներն ու հասարակարգերը փոխվում են, մարդիկ փոխվում են, իսկ թատրո՞նը։ — Երբ շուրջդ ամեն ինչ է փոխվում, նույնիսկ անհրաժեշտ է, որ
Ardi.am-ի զրուցակիցը լուսանկարիչ Էմին Արիստակեսյանն է: — Լո՞ւյս, թե՞ ստվեր․․․ — Կարծում եմ՝ թե՛ լուսանկարչության մեջ, թե՛ կյանքում ամենաճիշտը հավասարակշռությունն է, ու տվյալ դեպքում չի կարելի առանձնացնել լույսը կամ ստվերը, քանի որ մեկը իմաստավորում է մյուսին։ Պետք է լինի լույսի- ստվերի ճիշտ հավասարակշռություն,
Ardi.am-ի հյուրը բանաստեղծուհի Վարդ Արծափէն է։ Զրույցի առանցքը բանաստեղծուհու «Լինել երեք հարությամբ» գիրքն է, պոեզիան, մեր օրերը։ — Պատերազմից առաջ ու հետո․․․ փոխվե՞լ է ասելիքը, տրամադրությունը, ռիթմը կյանքի, պոեզիայի։ — Անշուշտ, պատերազմը շատ բան փոխեց… դեռ երկար «կղողանջեն» վերքերը, բայց ոչ «զանգն է
Օրերս «Մոսկվա» կինոթատրոնում ցուցադրված «Ամերիկացի բարի սամարացիները» վավերագրական դրաման այն մարդկանց մասին է, որոնց շնորհիվ ոչնչացումից փրկվել են ցեղասպանությունից մազապուրծ հայ, հույն և ասորի ժողովուրդները: Ֆիլմի ստեղծման համար հիմք են հանդիսացել համաշխարհային արխիվների փաստագրական նյութերը։ «Ամերիկացի բարի սամարացիները» «Երախտագիտության քարտեզ» ֆիլմաշարի երկրորդ ֆիլմն
«Ակտուալ արվեստ մշակութային միությունը» ներկայացնում է Վարդան Ֆերեշեթյանի «Պոչը» պատմվածքների և էսսեների ժողովածուն, Դմիտրի Բակինի «Ծառի որդին», Դանիիլ Խարմսի «Պառավը/Դիպվածներ» գրքերը՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի թարգմանությամբ։ «Առնո Բաբաջանյան» համերգասրահի ներքնահարկում կազմակերպված երեկոյի առիթը Feresh մատենաշարով լույս ընծայված այս գրքերն էին։ Երեկոն վարում էր ռադիոհաղորդավարուհի Նազելի
Ardi.am-ի զրուցակիցը գրող, լուսանկարիչ Սուրեն Սարումյանն է։ «Տելեգրամ» և «Ինստագրամ» սոցիալական ցանցերում արցախցի լուսանկարիչը հայտնի է «Ֆոտո-Արցախ» անվամբ։ — Ինչո՞ւ «Ֆոտո-Արցախ»։ — Որքան էլ որ պարզունակ հնչի՝ «Ֆոտո-Արցախ» անվանումը պետք է հասկանալ բառացի. այն լուսանկարչական նախագիծ է, որի իրականացման վայրը Արցախի Հանրապետությունն է:
Ardi.am-ի զրուցակիցը լուսանկարիչ Արմեն Ենգոյանն է։ — Լո՞ւյս, թե՞ ստվեր… — Հարցը փիլիսոփայական է թվում: Լույսը և ստվերը միասին են գործում: Լույսը, այսպես ասած, «նկարում է», իսկ ստվերի միջոցով մենք տեսնում ենք իրերը: Միայն լույս չի լինում, միայն լույսը կրակն է, և նույնիսկ
