Վերջին շաբաթները Վենետիկում, Թելլուրայդում և Տորոնտոյում բավական ցնցող էին ֆիլմաշխարհի և Օսկարյան մրցավազքի համար: Կինոփառատոները ի հայտ բերեցին Նոա Բաումբախի «Ամուսնական պատմություն» (Marriage Story), կոմիքսային լեգենդի վրա հիմնված՝ Թոդ Ֆիլիպսի «Ջոքերը» (Joker) և Տայկա Վայտիտիի «Ջոջո նապաստակը» (Jojo Rabbit) ֆիլմերը: Ֆիլմարտադրության շատ ֆավորիտներ
1960-ականների կեսերից մինչ օրս լեհ կինոռեժիսոր Քշիշտոֆ Զանուսին նկարահանել է բազմաթիվ ֆիլմեր, այդ թվում՝ և՛ խաղարկային, և՛ վավերագրական, ինչպես նաև՝ հեռուստատեսային, արժանացել է բազմաթիվ մրցանակների: Սկսած 70-ականներից՝ նա համարվում է եվրոպական կինոյի առաջատար, ինչպես ասում են «մաժորային» ռեժիսորներից մեկը և աշխարհի մի շարք
Մենք զրույցի ենք հրավիրել Արթուր Բախտամյանին: -Պարո՛ն Բախտամյան, Դուք ռեժիսոր եք, ֆիլմերի հեղինակ, միաժամանակ աշխատում եք այլ ռեժիսորների հետ՝ որպես հեռուստահաղորդավար: Ինչպե՞ս եք կողմնորոշվում մեկ գործառույթից մյուսին անցումներում: -Գործառույթների թվին պետք է ավելացնել էլի մի քանիսը. շատ դեպքերում նաև սցենարի հեղինակ եմ լինում,
Հիշո՞ւմ եք, Ձեր ստեղծագործական երեկոյի ավարտին՝ ֆիլմերի ցուցադրությունից և Ձեզ հետ շփումից հետո, «Մոսկվա» կինոթատրոնի ամֆիթատրոնից լսվեց մի հանդիսատեսի ճիչ, բողոք… Նա ասաց. «Ինչո՞ւ ինձ տարաք, հասցրիք Տիեզերք ու հետո վերադարձրեցիք Երկիր…»: Բոլորը զարմացած նայում էին, բայց նա լավ հանդիսատես էր և ըմբռնել
«Մեկ երեխայի ազգ» վերնագրով հոգեբանական ֆիլմը խորաքնին հայացք է նետում Չինաստանի ներկային՝ անցյալին անդրադարձի միջոցով ներակայացնելով երկրի 1980-ականներին որդեգրած քաղաքականությունը, որը միտված էր Չինաստանի բնակչության նվազեցմանը: 1982 թվականին Չինաստանի կառավարությունը որոշում էր ընդունել, որով ամուսնական զույգին պարտադրվում էր ունենալ ոչ ավելի, քան մեկ
Անգլիացի անվանի կինոբեմադրիչ Ջոն Շլեզինգերի «Կեսգիշերային կովբոյը» ֆիլմը (1969) նկարահանվել է ըստ Ջեյմս Լեո Հըրլիհայի համանուն վեպի: Բացի այն, որ ֆիլմում հաջողվել է գրականից կինեմատոգրաֆիական արտահայտչամիջոցների փոխադրումը, հետաքրքիր փոխակերպում է ապրել նաև գլխավոր հերոսը` Ջո Բաքը: Նրան մարմնավորել է այն ժամանակ` 60-ականներին, դեռևս
80-ականների լավագույն ամերիկյան ֆիլմ ճանաչված, «Օսկարի» և 32 այլ մրցանակների արժանացած «Ամադեուսը» (1983) ամեն անգամ նորովի է դիտվում ու ընկալվում: Անհնար է մեկ հոդվածի սահմաններում անդրադառնալ այս կինոերկի բոլոր արժանիքներին: Մոցարտ և Սալիերի. այս անունների շուրջ հյուսված առասպելը վաղուց արդեն ընդգրկվել է մարդկության
