Արտավազդ Փելեշյանի գրքի առիթով

Հիշո՞ւմ եք, Ձեր ստեղծագործական երեկոյի ավարտին՝ ֆիլմերի ցուցադրությունից և Ձեզ հետ շփումից հետո, «Մոսկվա» կինոթատրոնի ամֆիթատրոնից լսվեց մի հանդիսատեսի ճիչ, բողոք… Նա ասաց. «Ինչո՞ւ ինձ տարաք, հասցրիք Տիեզերք ու հետո վերադարձրեցիք Երկիր…»: Բոլորը զարմացած նայում էին, բայց նա լավ հանդիսատես էր և ըմբռնել

«Մեկ երեխայի ազգ». վերահսկելով մարդկանց և նրանց ցանկությունները

«Մեկ երեխայի ազգ» վերնագրով հոգեբանական ֆիլմը խորաքնին հայացք է նետում Չինաստանի ներկային՝ անցյալին անդրադարձի միջոցով ներակայացնելով երկրի 1980-ականներին որդեգրած քաղաքականությունը, որը միտված էր Չինաստանի բնակչության նվազեցմանը: 1982 թվականին Չինաստանի կառավարությունը որոշում էր ընդունել, որով ամուսնական զույգին պարտադրվում էր ունենալ ոչ ավելի, քան մեկ

«Կեսգիշերային կովբոյը», որ ամենևին էլ «կովբոյ» չէ

Անգլիացի անվանի կինոբեմադրիչ Ջոն Շլեզինգերի «Կեսգիշերային կովբոյը» ֆիլմը (1969) նկարահանվել է ըստ Ջեյմս Լեո Հըրլիհայի համանուն վեպի: Բացի այն, որ ֆիլմում հաջողվել է գրականից կինեմատոգրաֆիական արտահայտչամիջոցների փոխադրումը, հետաքրքիր փոխակերպում է ապրել նաև գլխավոր հերոսը` Ջո Բաքը: Նրան մարմնավորել է այն ժամանակ` 60-ականներին, դեռևս

Մոցա՞րտ, թե՞ Սալիերի

80-ականների լավագույն ամերիկյան ֆիլմ ճանաչված, «Օսկարի» և 32 այլ մրցանակների արժանացած «Ամադեուսը» (1983) ամեն անգամ նորովի է դիտվում ու ընկալվում: Անհնար է մեկ հոդվածի սահմաններում անդրադառնալ այս կինոերկի բոլոր արժանիքներին: Մոցարտ և Սալիերի. այս անունների շուրջ հյուսված առասպելը վաղուց արդեն ընդգրկվել է մարդկության