Մարտի 21-ին «Գառնի» պատմամշակութային արգելոց-թանգարանում ցուցադրվելու է Գառնու դարավանդի զառիվեր լանջին հայտնաբերված Միհր Աստծո մարմարե արձանախմբի մաս հանդիսացող «Ցլի գլուխը»։ Բացառիկ գտածոյի մասին ardi.am-ին մանրամասներ է ներկայացնում «Պատմամշակութային արգելոց թանգարանների» և «Պատմական միջավայրի պահպանության ծառայություն» ՊՈԱԿ-ի Գիտամշակութային ցուցադրությունների և միջոցառումների կազմակերպման բաժնի պետ Արտավազդ
«Հայաստանի զարգացման հիմնադրամի» ֆինանսական միջոցներով՝ «Հայաստանի պատմական մայրաքաղաք Դվինի թանգարանացման և հարակից տարածքների բարեկարգում» ծրագրի շրջանակում 2016 թ. մշակվել և ՀՀ մշակույթի նախարարության (այժմ` ԿԳՄՍ նախարարություն) համաձայնեցմանն են ներկայացվել Դվին մայրաքաղաքի հարավային մուտքի բարեկարգման, նոր ցանկապատի և մուտքային դարպասի նախագծանախահաշվային փաստաթղթերը, իսկ 2016-2017
2019 թ. նոյեմբերին, երբ Երևանում թեժ քաղաքական հակասություններ էին բորբոքվում կրթության և մշակույթի ոլորտների շուրջ, «Մշակույթ, կրթություն, պետականություն, քաղաքացիություն» վերնագրով մի հոդված հրապարակեցի: Դա Արցախյան պատերազմի բռնկումից տասը ամիս, իսկ դրա ողբերգական ավարտից՝ ավելի քան մեկ տարի առաջ էր: Հայաստանն այն ժամանակ այլ
Եկեղեցին գտնվում է Կարմիր գյուղ, կամ Դռնավարզ գյուղից 3 կմ հյուսիս – արևմուտք, մի բլրակի վրա: Եկեղեցին կրում է նաև «Խաչին տակ» անվանումը: Հին գյուղատեղիի հյուսիսային եզրին, բլրի վրա կանգնած փոքր, թաղածածկ դահլիճով եկեղեցին (չափերը՝ 6.8 x 5.3 x 5.8մ), կառուցված է անտաշ
Հայ մշակութային գրականությունը հարստացավ վերջերս հրատարակված կարևորագույն և շատ ուշահարույց նոր ժողովածուով։ Այն նվիրված է միջազգային ճանաչում ունեցող տաղանդավոր հայ անվանի կինոբեմադրիչ Սերգեյ Փարաջանովին։ Գրքի հեղինակը ՀՀ մշակույթի վաստակավոր գործիչ Սերգեյ Գալստյանն է։ Նախ արդարացիորեն պետք է հակիրճ խոսք ասել այդ հեղինակի մասին։
21-րդ դարում մարդու իրավունքները պաշտպանված են բազմազան օրենքներով։ 500 տարի առաջ գոյություն ունեցող օրենքներն այսօր անընդունելի կլինեին։ Իսկ ինչպիսի՞ օրենքներ կային մոտ 4000 տարի առաջ Հին Միջագետքում։ 1901-1902 թվականներին Շոշ քաղաքում (հնագույն Էլամ պետության մայրաքաղաքը) պեղումների ժամանակ գտնվել էր սև բազալտե սյուն, որը
ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության փորձագիտական հանձնաժողովի փետրվարի 1-ին որոշմամբ տեղական նշանակության նորահայտ հուշարձանի կարգավիճակ են ստացել Երևանի Ալիխանյան եղբայրների փողոցում գտնվող Ֆիզիկայի ինստիտուտի գիտավանը ( 1944 թվական, Արտեմ Ալիխանյանի անվան Երևանի ֆիզիկայի ինստիտուտը (ԵրՖԻ), Երևան քաղաքի Լեոյի 76 բնակելի տունը (1897 թ.) և ՀՀ
Ազոխի կրաքարե քարանձավը (ավելի հին անվանումը՝ Որվան, Որվանի քարանձավ) ունի շուրջ 8000 քմ տարածություն: Այդ հնագույն հուշարձանը ունեցել է մուտքեր և ելքեր վեց բավիղանման սրահներից: Խորհրդավոր քարանձավով անցնող «ուղիների» երկարությունը ոչ ամբողջական տվյալներով գերազանցում է 300մ.: Հայ պատմիչները բազմիցս են հիշատակել Ազոխի քարանձավը:
