Թարգմանիչ՝ Անի Հովսեփյան Ո՛չ անուն, ո՛չ կարգին ինքնություն ուներ, ինչպես և բոլոր թափառաշրջիկները։ Տարբեր տեղերում տարբեր անուններով էին կանչում նրան, երկաթուղու կայարանում՝ Հայկ, Շահփուրի խորքում՝ Մայք, Մոխթարիում՝ Ղառափեթ, կազմակերպությունում՝ Հառափեթ, Սանգելաջում՝ Բարղոս, Թուփխանեում՝ Մարղոս, Լալեզարում՝ Միրզա Պողոս, Ստամբոլ փողոցում՝ Բադ-արմանի[1], Խելառ Ավանես, Մողոս,
Օ՜, Արևելքն Արևելք է, և Արևմուտքը՝ Արևմուտք, և այդ երկուսը երբեք չեն հանդիպի, քանի դեռ Երկինքն ու Երկիրը չեն ներկայացել ու կանգնել Աստծո Ահեղ Դատաստանի Աթոռի առջև։ Ռադյարդ Քիփլինգ Քաղաքը կծկվել է մառախուղի հեղձուկ շղարշի տակ։ Փողոցներն ու տանիքները ձյունածածկ են։ Երկինքը վրձնել
Լորկայի մահվան երեք վարկածները 1936 թվականին Ֆրանկոյի ռեժիմի կողմից գնդակահարված Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկան իր մահից տարիներ առաջ գրել է մի քանի տող, որից ենթադրվում է, որ նա կանխազգացել էր իր սպանությունը։ Լորկայի մասունքներն այդպես էլ չհայտնաբերվեցին, սակայն կա վարկած, որ նա թաղված է
Մի ժամանակ աշխարհում հիասքանչ երեխա էր ապրում: Հիմա նրան մոռացել են բոլորը, և ինչ էր նրա անունը՝ նույնպես մոռացել են։ Ոչ ոք նրան չի հիշում՝ ոչ անունը նրա, ոչ դեմքը։ Միայն տատիկս էր հիշում այդ հիասքանչ երեխային և պատմում էր ինձ նրա մասին,
Ասում են, որ Օմիա Ակիֆուսան այլևս երբեք որևէ բառ չի արտասանի։ Ասում են, որ նա այլևս երբեք չի ստեղծի որևէ պերսոնաժ, թեև նա գրող է, և նա ընդամենը վաթսունվեց տարեկան է։ Դրա տակ ենթադրվում է ոչ թե պարզապես այն, որ նա այլևս երբեք
Այս օրերին «Էպիգրաֆ» գրախանութում (Մաշտոցի 23) ցուցադրվում են «Գարուն» ամսագրի շապիկները՝ որպես հիշեցում դրա թողած ազդեցության և մշակութային ժառանգության։ Ցուցահանդեսն իրականացվել է Հայաստանի ազգային գրադարանի հետ համատեղ, որը 2022-ին թվայնացրել է ամսագրի բոլոր համարները։ Տեղում հնարավոր է ձեռք բերել նաև ամսագրի շապիկների դիզայնով
Ռուսերենից թարգմանեց Գրիգոր Ֆերեշեթյանը Վաղուց, հնում, մեր փողոցում ծեր արտաքինով մարդ էր ապրում։ Նա մեծ մոսկովյան փողոցին կից դարբնոցում էր աշխատում, դարբնի օգնական էր, քանի որ աչքերը վատ էին տեսնում և ձեռքերը սակավուժ էին։ Նա դարբնոցի համար ջուր, ավազ և ածուխ էր կրում,
«Եվ ե՞րբ ես դարձա այսպիսին։ Կար ժամանակ՝ դրսում գարուն էր, և ես գիտեի, որ դրսում գարուն է։ Ոչ միայն գիտեի, այլև ամբողջ մարմնով զգում էի գարնան ներկայությունը․ երաժշտության սրնգե ելևէջները թրթռում էին արևի առաջին շողերի հետ, երակներումս գալարվող գնդիկներն ավելի խանդավառությամբ էին պարում,
