«Եվ ե՞րբ ես դարձա այսպիսին։ Կար ժամանակ՝ դրսում գարուն էր, և ես գիտեի, որ դրսում գարուն է։ Ոչ միայն գիտեի, այլև ամբողջ մարմնով զգում էի գարնան ներկայությունը․ երաժշտության սրնգե ելևէջները թրթռում էին արևի առաջին շողերի հետ, երակներումս գալարվող գնդիկներն ավելի խանդավառությամբ էին պարում,
Ապրիլի 2-ին Հայաստանի գրողների միությունում տեղի ունեցավ Վրեժ Իսրայելյանի անվան տարվա լավագույն պատմվածքի «Տոնապետ» գրական մրցույթի մրցանակաբաշխությունը։ Ժյուրիի կազմում են եղել ժյուրիի նախագահ, արձակագիր Մհեր Իսրայելյանը, արձակագիրներ Հովհաննես Երանյանը և Գրիշ Սարդարյանը, գրող, երաժիշտ Աղավնի Գրիգորյանը և գրականագետ Դիանա Խաչատրյանը։ Առաջին մրցանակը շնորհվեց
Հորս մարմինը դեռ չի սառել, մահը չի կարող էսքան ջերմ լինել. հպվում ու զարմանում եմ։Հպվում եմ ու… երկու կաթիլ արցունք է կաթում սառած աչքերիցս։Նայում եմ՝ նա՞ էլ է արտասվում, չեմ հավատում…Զանգեցին… Արխիվային փոշուց վերածնված մի կին սովետի ձայնով հայնտեց բոթը:Էնքան հստակ էր խոսում, պարապած
Մի ժամանակ շատ էի տարված «Կենդանիների աշխարհում» հեռուստահաղորդաշարով, հատկապես կյանքի ստորջրյա ներկայացուցիչներով, քանզի ամենաարտառոց բաներն այստեղ էի գտնում։ Օրինակ՝ ահա մի տեսակի ձուկ, որ չափազանց երկար, կտուցանման կլան ունի, որովհետև․․․ իր ուտելիքը միշտ թաքնված է լինում քարերի ու ջրիմուռների անմատչելի տեղերում, և ուրեմն
Թարգմանությունը իսպաներենից՝ Աղավնի Գրիգորյանի Քիքե Ֆերնանդես (Մալագա, 1992 թ.)՝ իսպանացի գրող, լրագրող։ Հրատարակել է պատմվածքների «Վարձով կյանքեր» ժողովածուն (La Discreta, 2025 թ.), տարբեր գրական մրցույթների մրցանակակիր է, ինչպես՝ MálagaCrea մրցույթ (Մալագայի քաղաքապետարան, 2024 թ.), Energheia (Quimera ամսագիր, 2019 թ.)։ Ջրարջերի բնազդը «Ջրարջերի բնազդը»
Հովհաննես Թումանյանի ծննդրայն օրվա առթիվ, Գիրք նվիրելու օրվա շրջանակներում Ե․ Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանի մասնաճյուղ Դերենկ Դեմիրճյանի տուն-թանգարանում կայացավ Վովա Արզումանյանի «Ինձ տանն եմ մոռացել» գրքի շնորհանդեսը։ Մեր ընթերցողին ենք ներկայացնում Կարինե Ռաֆայելյանի բանախոությունը։ Ardi.am *** Վովա Արզումանյանը՝ Դերենիկ Դեմիրճյանի հյուրասենյակում
-Ներս արի։ -Չէ-չէ, ներս գալու համար չեմ եկել։ -Հա, ոչինչ, Մարիա՛մ, մտի, մարդավարի կնստենք։ -Չէ՛, եկել եմ, որ ասելիքս ասեմ, չեմ եկել, որ ներս մտնեմ։ -Հա, բայց հո դրսում․․․ -Ներս չե՛մ գալու, Սյուզի՛, եկել եմ խոսելու համար․․․ -Լա՛վ,- արհամարհաբար ասաց կինն ու ձեռքերը
Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Տունը կողպված էր, մթին, մռայլ, ինքն իր ներսում և այնտեղ իմ հոգին էր և իմ եղբայրը, իսկ բակում՝ բարձր ու սև նվենու ծառը, գետաքարից էլ հոծ, անթռչուն, գիշերվա խորունկ ջրափոսում, տան սանդղամուտքը բաց նայում էր իմ վախին, պատուհանները քմծիծաղում
