Տասը տարի առաջ՝ 2016 թ․ հունիսի 29-ին, երկրայիններիս աշխարհը թողեց Հրաչօ-Հրաչյա Մաթևոսյանը։ Նա ապրեց ու հանգավ իր երկրի, ժողովրդի ուրախությունների, (որ այնքան էլ շատ չէին) և չամոքվող ցավերի տրոփը սրտում, մտքում, գալիքի տեսիլքներում։ Տարիներ շարունակ հանդիպել ու զրուցել եմ ազգի զգայուն նյարդն իր նյարդին
Լույսի պատկերային արծարծումները հայ պոեզիայում հնուց եկող, ավանդական են, ընդ որում՝ այդ պատկերումները շատ դեպքերում ոչ միայն լույսի ֆիզիկական, «բնաիրային» կերպն են նշում, այլև հոգևոր բնույթն են խորհրդանշում։ Քանզի լույսը երկակի բնույթով է գոյում աշխարհում՝ ֆիզիկական լույսը և Հոգևոր լույսը, որ տեսանելի
«Թանկագինս: Ես ստիպված եմ ընդհատել խոստացված լռությունը և քեզ նամակ գրել: Ընդամենը մեկ։ Բանն այն է, որ ես այլևս ի վիճակի չեմ խնամելու դեղձանիկներին, որոնք դու ինձ էիր նվիրել անցյալ տարի: Այս ամբողջ ընթացքում նրանց հոգ էր տանում կինս: Իսկ
Թարգմանիչ՝ Անի Հովսեփյան Ո՛չ անուն, ո՛չ կարգին ինքնություն ուներ, ինչպես և բոլոր թափառաշրջիկները։ Տարբեր տեղերում տարբեր անուններով էին կանչում նրան, երկաթուղու կայարանում՝ Հայկ, Շահփուրի խորքում՝ Մայք, Մոխթարիում՝ Ղառափեթ, կազմակերպությունում՝ Հառափեթ, Սանգելաջում՝ Բարղոս, Թուփխանեում՝ Մարղոս, Լալեզարում՝ Միրզա Պողոս, Ստամբոլ փողոցում՝ Բադ-արմանի[1], Խելառ Ավանես, Մողոս,
Օ՜, Արևելքն Արևելք է, և Արևմուտքը՝ Արևմուտք, և այդ երկուսը երբեք չեն հանդիպի, քանի դեռ Երկինքն ու Երկիրը չեն ներկայացել ու կանգնել Աստծո Ահեղ Դատաստանի Աթոռի առջև։ Ռադյարդ Քիփլինգ Քաղաքը կծկվել է մառախուղի հեղձուկ շղարշի տակ։ Փողոցներն ու տանիքները ձյունածածկ են։ Երկինքը վրձնել
Լորկայի մահվան երեք վարկածները 1936 թվականին Ֆրանկոյի ռեժիմի կողմից գնդակահարված Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկան իր մահից տարիներ առաջ գրել է մի քանի տող, որից ենթադրվում է, որ նա կանխազգացել էր իր սպանությունը։ Լորկայի մասունքներն այդպես էլ չհայտնաբերվեցին, սակայն կա վարկած, որ նա թաղված է
Մի ժամանակ աշխարհում հիասքանչ երեխա էր ապրում: Հիմա նրան մոռացել են բոլորը, և ինչ էր նրա անունը՝ նույնպես մոռացել են։ Ոչ ոք նրան չի հիշում՝ ոչ անունը նրա, ոչ դեմքը։ Միայն տատիկս էր հիշում այդ հիասքանչ երեխային և պատմում էր ինձ նրա մասին,
Ասում են, որ Օմիա Ակիֆուսան այլևս երբեք որևէ բառ չի արտասանի։ Ասում են, որ նա այլևս երբեք չի ստեղծի որևէ պերսոնաժ, թեև նա գրող է, և նա ընդամենը վաթսունվեց տարեկան է։ Դրա տակ ենթադրվում է ոչ թե պարզապես այն, որ նա այլևս երբեք
