-Ներս արի։ -Չէ-չէ, ներս գալու համար չեմ եկել։ -Հա, ոչինչ, Մարիա՛մ, մտի, մարդավարի կնստենք։ -Չէ՛, եկել եմ, որ ասելիքս ասեմ, չեմ եկել, որ ներս մտնեմ։ -Հա, բայց հո դրսում․․․ -Ներս չե՛մ գալու, Սյուզի՛, եկել եմ խոսելու համար․․․ -Լա՛վ,- արհամարհաբար ասաց կինն ու ձեռքերը
Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Տունը կողպված էր, մթին, մռայլ, ինքն իր ներսում և այնտեղ իմ հոգին էր և իմ եղբայրը, իսկ բակում՝ բարձր ու սև նվենու ծառը, գետաքարից էլ հոծ, անթռչուն, գիշերվա խորունկ ջրափոսում, տան սանդղամուտքը բաց նայում էր իմ վախին, պատուհանները քմծիծաղում
Սկիզբը՝ այստեղ Անցումները մի հոգեվիճակից մյուսը՝ սովորաբար աննկատ կատարվող, ինձ համար ակներև էին, և մտքերը, որ այդ րոպեներին տիրում էին ինձ, ընթանում էին այդ հոգեկան ընկղմանը զուգահեռ։ Սկզբում ուրվագծվում էին անմիջական գործնական հեռանկարները կամ անհրաժեշտությունը նրա, ինչ ես պետք է անեի վաղը՝
Թարգմանություններ 17-րդ դարի գերմանացի կրոնական մեծ բանաստեղծ ու միստիկ իմաստասեր Անգելուս Սիլեզիուսի «Քերովբեական թափառականը» գրքից, կատարված ռուսերենից (ինչը․․․ խրախուսելի չէ, բայց ի՞նչ արած՝ «չդիմացա» գայթակղությանը․․․ )։ Ցավոք, համաշխարհային պոեզիայի այս կոթողը դեռևս ամբողջությամբ հայերեն չի թարգմանվել։ Բանաստեղծությունների մի որոշ քանակ թարգմանել ու հրապարակել
Երկժամյա վերերկրային կյանքից հետո վայրէջքի ենք պատրաստվում հենց ծովեզրին` երբեմնի հռչակավոր Փյունիկիայի մերօրյա մայրաքաղաքում: Երկնքից փնտրում եմ «Արևելքի Փարիզ» տիտղոսը ստացած քաղաքը, բայց ասես Մանհեթենն է դիմացս․ խիտ դասավորությամբ բազմահարկերի անվերջ թվացող համայնապատկեր, որ ձգվում է ծովափից մինչև սաղարթախիտ լեռների գագաթներ։ Եթե լինեի
Թարգմանությունն անգլերենից՝ Վարդան Ֆերեշեթյանի Աստվածաբանության ուսանողը սկսեց պատահել ինձ մոտավորապես քառորդ դար առաջ, ռուս գրողների պիեսներում։ Տոլստոյը, Դոստոևսկին, Չեխովը, Անդրեևը և Գորկին հազվադեպ էին իրենց պիեսներում զանց առնում աստվածաբանության ուսանողին։ Թվում էր, աստվածաբանության ուսանողը հենց հեղինակն է, որ շվարած, բայց հիացական հայացք է
Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Գրիգոր Ֆերեշեթյանի Վերջին մի քանի տարում ես բնականոն և հանգիստ կյանք էի վարում։ Դրանում, ինչպես աշխարհում բոլոր մարդկանց մոտ, կային հիասթափություններ, դառնություններ, վշտեր և այն մոտավորապես նման հոգու շարժումները, որոնք սովորաբար սահմանվում են այդ բառերով, և որոնցում ոչ ոք անսպասելի
«Առնետները շատացել են…»: «Պիտի պայքարենք առնետների դեմ…»: «Մաքրե՛նք քաղաքն առնետներից…»: «Ո՛չ՝ կրծողներին…»: Հայտարարություններն ու թռուցիկներն ամենուր էին… Մեծ-մեծ տառերով՝ խանութների ցուցափեղկերին, շենքերի տանիքներին վազող լուսային տողով հայտագրերում, անգամ մեքենաների հետնապակուն էին փակցված. կարմիր շրջանակի մեջ առնված առնետը՝ ճաղերի հետևում, առնետը՝ թակարդի տակ ճզմված,
