«Թանկագինս: Ես ստիպված եմ ընդհատել խոստացված լռությունը և քեզ նամակ գրել: Ընդամենը մեկ։ Բանն այն է, որ ես այլևս ի վիճակի չեմ խնամելու դեղձանիկներին, որոնք դու ինձ էիր նվիրել անցյալ տարի: Այս ամբողջ ընթացքում նրանց հոգ էր տանում կինս: Իսկ
Սա կարող էր լինել պատմություն երևանյան անտանելի շոգի և այն մասին, թե ինչպես էր արտահանման արգելքի տակ հայտնված ծիրանների չափի կարկուտը համատարած ավեր սփռել գյուղերում, իսկ կայծակը երկու կես արել մայրուղու կամուրջը, բայց… 2026 թվականի ամառային մի օր Գազելը… Այստեղ պատմությունը նույնիսկ կարող
Ճանապարհը չէր վերջանում։ Ճանապարհը միայն սկսվում էր. ամեն քայլը նոր մեկնարկ էր դեպի կանաչ հավերժություն։ Իրար հաջորդող բազմերանգ թփերը, ծառերը և մեղմորեն սողացող լանդշաֆտը շլացնում էին. չէիր հասցնում որսալ մի պատկերը, վրա էր գալիս մյուսը, թվում էր՝ ամեն բան ծաղկում էր աչքիդ առաջ,
Իսպանաբնակ գրող, երաժիշտ և մանկավարժ Աղավնի Գրիգորյանի գործունեության շրջանակը լայն է։ Հայերենն ու հայկական իրականությունը անբաժանելի են նրա գրական ու երաժշտական աշխարհից։ Զրուցել ենք ինքնության, զավակների հետ հայերեն խոսելու, իսպանացիներին հայերեն սովորեցնելու, թարգմանությունների, ինչպես նաև սպասվելիք հեքիաթների հեղինակային ժողովածուի մասին։ -Գրում եք տարբեր ժանրերով։
Պլատոնն իր «քարանձավաարտացոլանքային» տեսության մեջ ասում է, որ մենք գտնվում ենք իրական՝ իդեական կամ ռացիոնալ աշխարհի ստվերային անդրադարձի կամ իռացիոնալ աշխարհի միջավայրում։ Լավ, ընդունենք դիտարկվող միջավայրը որպես այդպիսին, բայց այդ դեպքում ի՞նչ կարգավիճակում է դիտարկողը՝ Հոգին՝ ԱՅՍՏԵՂ։ Եթե Հոգին ևս մի ԱՅԼԻ
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) Հիմա կասես՝ գնացել արտասահմաններում կորել ես, ինձ լրիվ մոռացել։ Չէ՛, էդպես չի։ Ուր էլ գնամ, հոգիս էստեղ է, Սաթենի հետ ու քո շիրմի։ Մի քիչ էլ՝ Ելենի։ Եթե մինչև վերջ անկեղծանամ՝ նաև Մարոյի։ Արյունն արյուն, բայց ես հո գիտեմ,
(հատված «Հողանցում» անտիպ վեպից) -Ախպերս, ես ու դու ուժեղ տղերք ենք: Ինչքան էլ մեզ կյանքը գցել ա քացու տակ, չենք կոտրվել, ոտքի ենք կանգնել, հետևներիցս էլ ուրիշներին ենք քաշել-հանել նեղ տեղերից: Գարոն մեզ նման չի: Գլխովն անցածը էդ տղուն խեղճացրել, սատկացրել ա: Հասկանո՞ւմ
Լույսի պատկերային արծարծումները հայ պոեզիայում հնուց եկող, ավանդական են, ընդ որում՝ այդ պատկերումները շատ դեպքերում ոչ միայն լույսի ֆիզիկական, «բնաիրային» կերպն են նշում, այլև հոգևոր բնույթն են խորհրդանշում։ Քանզի լույսը երկակի բնույթով է գոյում աշխարհում՝ ֆիզիկական լույսը և Հոգևոր լույսը, որ տեսանելի
