Սկիզբն՝ այստեղ Արթուրը Վլադիմիրից, Մարիամը Երևանից վերջապես գտել էին Արցախում իրենց ապրելու վայրը: Ինչպես որ պայմանավորվել էին գյուղապետի հետ, իրենց տուն ու հողամաս էր սպասում այնտեղ: Գյուղում դպրոց, շրջապատում անտառածածկ, օվկիանոսի ալիքների պես ծփացող սարեր…Նախատեսում էին մի առողջ հորթ գնել: Տատը որոշել էր
Սկիզբը՝ այստեղ Իհարկե, Մարիամը ծպտուն իսկ չի հանի իր հայտնաբերածի մասին: Ու հաջողվում է: Բայց նրա բերանից ինքնաբերաբար դուրս թռավ հարցը. — Ո՞ւր գնաց: Եղիսաբեթը արցունքների միջից ներողամտաբար ժպտաց. -Այն աշխարհ: Ես նրան ինչքան ասես կխնամեի, սիրով, եթե նույնիսկ անդամալույծ լիներ, բայց
Մենք զրույցի ենք հրավիրել գրող, հրապարակախոս Նանեին: Թեմաները բազմազան են, իսկ հարցերը ծագում են նրա ստեղծագործություններից, որոնք տեղ են գտել նորատիպ «Վերջին երանին» ժողովածուում: -Նանե՛, Ձեր վերջին ժողովածուում ամփոփված են գեղարվեստական գործեր, էսսեներ, հրապարակախոսական երկեր: Բոլորում էլ ակնհայտ է անանձնական մտահոգությունների, լուսավորի
Դղյակի այս պատուհանից երևում է աշխարհի այն միակ տխուր ճանապարհը, որով հեռացար դու: Երբ դու լքեցիր մեր Հյուսիսը, ես սկսեցի զգալ հյուսիսային սառը քամին, որը քնքշորեն օրորում էր երկնքի հետ համբուրվող սլացիկ ծառերի տերևները՝ աշնան տենդագին դողից մեռնող: Արևը լեռներից թափ էր տալիս
…Իսկ հիմա, ուշադրություն. Կիևյանից իրեն նետելու գնացող աղջկա hետևից եմ ուզում հասնել, ասել. -Քո՛ւյր իմ, արի ծանոթանանք, անունս Արամ է: Մի րոպե, ներեցեք հանդգնությունս, ուզում եմ Ձեզ հետ ծանոթանալ, սպասե՛ք, բան եմ ասում Ձեզ, շատ կարևոր բան, հավատացեք: Սպասեք ասեմ՝ էլի ի՜նչ կանեք-կանեք:
Սկիզբը՝ այստեղ Երբ արդեն գնում էր տատը, հանդիսավորությամբ սեղանին դրեց 10000 դրամ: Խունկն ու մոմերը, ուրեմն, խորհրդանիշեր էին, իսկ սա արդեն «բնակարանամուտի» նյութեղեն նվեր է: Նրա գոհունակ տեսքը վաստակածի, իր արժեքն իմացողի գիտակցությամբ ճառագող սալոնային մադամ կարող էր ներկայացնել, մանավանդ՝ թոռանն այցելելուց առաջ
Ասում է. «Տա՛տ, հիմա արդեն տուն ունեմ, կարող ես շուտ-շուտ հյուր գալ ինձ»: Ասում է. «Եթե էս վարձով խորդանոցը կամրջի տակ ձրի մնալու համեմատությամբ տուն է կոչվում, ուրեմն, հա, դու տուն ունես»: Ասում է. «Տա՛տ, գոնե էս տեղից էն տեղը չեմ թափառում երեխեքիս
Վահագն Գրիգորյանի «Պողոս-Պետրոս» նորատիպ վեպը մեր ազգի ու նրա պետականակերտության՝ հակասականությամբ առլեցուն ճիգի 200-ամյա ընթացքն է ներկայացնում: Այդ ժամանակաշրջանի արյունալի-բեկումնային իրադարձությունների բովով են անցնում ստվարածավալ երկի տարակերպ հերոսները։ Վիճահարույց ու սահմռկեցուցիչ փաստերով, դատողություններով, երզահանգումներով կառուցված պատումաշարն ամփոփվում է «Ինչպե՞ս մեզ փրկենք մեզնից» վերնագիրը
