Անահիտ Մխիթարյան, Նամակներ չկան
ՁԵՌՔԴ ՏՈՒՐ, ՓՈՔՐԻԿ Գիտե՞ս՝ ինչու են ամպերը թղթից,- և անձրևները գունավոր այսքան, որովհետև մենք թելերից ենք դեռ, մեր մեջ ապրում են Նուրին ու Էլզան։ Պատուհաններն եմ փոխում ես նորից, դու սոսնձում ես ջրերը անձայն,- և քո կաթկթող ու լույս մատներից ես նշմարում եմ






