— Նո՛ն, ո՞ւր ես կորել։ Շեֆն առավոտից քեզ ա փնտրում։ Ֆիրմայում աշխատելու երկու տարվա մեջ առաջին անգամն էր, որ Նոնան ուշացել էր։ Նախորդ օրը Պիկասոյին կենդանաբույժի մոտ էր տարել, ախտորոշել էին կաթնագեղձերի քաղցկեղ։ «Աշխույժ ձագ է, կապաքինվի»,- հուսադրել էր բժիշկը։ Մենակ տուն եկավ,
Սկիզբը՝ այստեղ Երկրորդ գլուխ Սակայն հայրը ոչ այդ, ոչ էլ հաջորդ օրերին տուն չեկավ. գուցե մայրն էր մոռացել հայտնել, որ միակ որդուն նրա խնամքին է թողնում, կամ, որն ավելի հավանական է, ինչ-ինչ, դեռևս չբացահայտված ուժեր էին տիրապետում-ուղղորդում իրադարձությունները, ինչևէ… Հակոբիկի համար միևնույն
…Եվ որքա՜ն արշալույսներ կան, Որ տակավին չեն բացված… Գաղափարական ներկան Նայում եմ հեռուն՝ դեպի վեր ձգվող լեռները, դեպի երկնակամարում փռված պայծառ արևը, դեպի ապագան… Կապուտաչյա Սևանը ևս մի առավոտ է դիմավորում, և այդ պայծառ առավոտն իր հետ բերում է մեր հույսերը, կյանքը, նոր
ԱՌԱՋԻՆ ՄԱՍ Հոմո Մողեսիկուս Առաջին գլուխ Հակոբիկը ավագ դպրոցի ամենակոլոտ տղան էր։ Գետնի վրա թիզ ու կես էր, ճիշտ այդքան էլ՝ գետնի տակ. իրար հետ՝ մեկ մետր երեսունյոթ սանտիմետր։ Եթե մազերը խուճուճ ու փարթամ լինեին՝ մեկ-երկու մատնաչափ բոյով կերևար, բայց թարսի
Ardi.am-ի հյուրը Վիքիպեդիայի խմբագիր, Վիքիմեդիա Հայաստան գիտակրթական կազմակերպության և Վիքիմեդիա Շվեյցարիա ասոցիացիայի անդամ Արմինե Աղայանն է։ — Վիքիպեդիայում զետեղված նյութերը, տեղեկությունները որքանո՞վ են հավաստի։ Մանավանդ որ նյութերը ենթակա են փոփոխման, խմբագրման։ — Վիքիպեդիայում տեղ գտած ցանկացած տեղեկություն պետք է լինի հավաստի և ստուգելի։
Արթուր Մանուկյանը ծնվել է Երևանում: 2000թ. ավարտել է Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի դիզայնի բաժինը: Նույն թվականից ՀՀ դիզայներների և Դիզայներների միջազգային ասոցիացիայի անդամ է, 2003-ից՝ ՀՀ նկարիչների միության անդամ: 1998 թվականից մասնակցում է հանրապետական և միջազգային ցուցահանդեսների և մրցույթների, ունեցել է չորս անհատական
Վիետնամի մայրաքաղաք Հանոյում բացվել է մամուլի թանգարան: Այցելուները կարող են տեսնել 19-րդ դարի վիետնամական մամուլին առչվող ամեն ինչ` թերթեր, տեսախցիկներ, արխիվային կադրեր: «Մենք բացել ենք Վիետնամի մեդիա թանգարանը, քանի որ ունենք մեդիա ազատություն»,- այսպիսի մեկնաբանություն է թողել թանգարանի հիմնադիր տնօրեն Չան Թխի Քիմ
Բոլորը հավաքվել էին՝ մեծով ու փոքրով և, ինչպես միշտ, այս անգամ էլ՝ միայն նա չկար: Արդեն սովոր էին նրա բացակա լինելուն, բայց էլի ամեն անգամ զարմանում էին. «Լա՛վ, ախր, էդ մարդու հե՞չ պետքը չի՝ էս ի՞նչ էղավ, ո՞նց էղավ»: «Բա էդ ապրելու ձև՞
