Աղավնի Գրիգորյան․ Շաբաթ օր

Դորան ծնվեց վաղ առավոտյան: -Հրաշալի է շաբաթ օրով ծնվելը,- Դորայի փոքրիկ թրթուրային գլխում ծնված առաջին միտքը փախավ, անմիջապես հաջորդեց քաղցի զգացողությունը. -Ուտել եմ ուզում… Կանաչ տերևը, որի վրա աչքերը բացեց Դորան, հաջորդ վայրկյանին կռթկռթաց նրա ատամների տակ, Դորան ձգվեց երկայնքով մեկ, աչքերը ճպճպացրեց

Ռուբէն Յովսէփեան․ Տղամարդ Հայը..․

(իր Ծննդեան 85-Ամեակի Առիթով) Սիրելի ընթերցող՝ Այնքան ալ դիւրին չէ յուշեր գրել գրողի մը մասին որ դիւրին կը գրէ, բայց «դժուար»եւ քիչ կ’արտայայտուի: Աւելին՝ այնքան ալ դիւրին չէ գրել ընկերոջ մը մասին, որուն հետ ոչ միայն ոչ մէկ տարակարծութիւն ունեցած ես, ըլլայ ազգային,

Զավեն Բեկյան․ Գիտելիք և ներհայեցում

                            Ադամն ու Եվան դրախտում անմեղ երեխաների պես էին, անսեռ հրեշտակների պես, մինչև որ չարքը նրանց ցույց տվեց ԳԻՏԵԼԻՔԻ ԾԱՌՆ ու հյուրասիրեց պտուղը նրա։ Նրանք չգիտեին իրենց․․․ սեռականությունն՝ իր «ատրիբուտներով» և իմանալուց հետո այդ «ատրիբուտները» ծածկեցին թզան տերևով — դա արդեն․․․

«Նա»-երի կուտակման խնդրի 3 լուծում

«Նա» անձնական դերանունը (իր թեքված ձևերով) պատմողական տեքստերում ամենից շատ հանդիպող բառն է։ Պատճառը պարզ է․ խոսողը միշտ էլ խոսակցին պատմում է մի երրորդ անձի մասին, որին մատնանշելու կարիքն անընդհատ է լինում։ Որպես հետևանք՝ հաճախ ունենում ենք նա-երի կուտակում՝ չիմանալով ինչպես դրանից խուսափել։

Սամվել Մկրտչյանի հիշատակին

2014 թվականի դեկտեմբերի 7-ին՝ ուղիղ մեկ տասնամյակ առաջ, մահկանացուներիս աշխարհը լքեց գրող, թարգմանիչ Սամվել Մկրտչյանը: Նրա կենսագրության կարևորագույն իրողություններից մեկը, եթե ոչ՝ կարևորագույնը Ջեյմս Ջոյսի «Ուլիսես» վեպի թարգմանությունն է: 2011 թ.՝ վեպի լույս ընծայումից կարճ ժամանակ անց, ես հանդիպել եմ Սամվել Մկրտչյանին և

Զավեն Բեկյան․ Հաղագս մարմնի և յուր խորհրդի

Դույնը՝ մարմինը, կավից արարվեց՝ ըստ Աստվածաշնչի։ Կանխավ արարվեց տիեզերքը, ընդ որում ՝ Երկիրը, այնուհետև շնչավորների թվում ՝ մարմինն ադամորդու, ավելի ճիշտ՝ նրա նախահայր Ադամինը, որը կենդանացրեց Աստված՝ վրան Շունչ փչելով։ Այդ շունչը հոգին է։ Այն, հասկանալի է, որ միանալով ԱՐԴԵՆ ԱՐԱՐՎԱԾ կավին, որպես

Հաճըն․ պատմություններ, որ չեն մոռացվում 

Մի առիթով լսել էի, որ Ցեղասպանությունը վերապրած հայ կինը մահվանից առաջ զավակներին խնդրել է հանել իր մարմնում մնացած փամփուշտը՝  ասելով․  «Թուրքի փամփուշտով գերեզման չպիտի մտնիմ»։ Այդ կինն Ագուլինե Թաթուլյանն էր՝ Կիլիկիայի Հաճըն քաղաքի ինքնապաշտպանական մարտերում կռված բուժքույրը և ողջ բնակչությունից փրկված 7 կանանցից

Զավեն Բեկյան. Բանաստեղծության «դուրսը» նրա ձևն է, «ներսը»՝ բովանդակությունը

Լույս է տեսել  Զավեն Բեկյանի «Բանաստեղծության ներսն ու դուրսը» ժողովածուն։ Ardi.am-ի հետ զրույցում Զավեն Բեկյանը նշեց, որ գիրքն ունի երեք բաժին՝ խոհագրություններ, հոդվածներ և գրախոսություններ, որոնց զգալի մասը անտիպ է։  -Պարոն Բեկյան,  խոհագրությունները ծնվում են բանաստեղծությունների՞ց, թե՞ մեկնաբանում են բանաստեղծությունը։ Ինչո՞ւ «Բանաստեղծության ներսն