ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի, Հայաստանի գինու պատմության թանգարանի և Գերմանիայի Մյունսթերի համալսարանի կլասիկ հնագիտության ինստիտուտի համատեղ ջանքերով ապրիլի 18-20 տեղի կունենա «Հայաստանի Արարատյան հարթավայրի հնագույն մայրաքաղաքները» խորագրով միջազգային կոնֆերանս։ Հայաստանի գինու պատմության թանգարանում հավաքվելու են համաշխարհային համբավ ունեցող հնագետներ, պատմաբաններ ու
Սրճարանում նստած էին երկու հոգի: Տղամարդը յոթանասունն անց, առույգ, համակրելի ծերունի էր՝ բարեկիրթ շարժուձևով և նրբաճաշակ, մոդայիկ հագուստով: Կինը երիտասարդ էր նրանից տասնհինգ-քսան տարով, բայց նրանք շատ ներդաշնակ էին դիտվում: Աշխույժ զրուցում էին, սուրճ ու աղանդեր վայելում: Երկուսից էլ երջանկություն ու սեր էր
Սկիզբը՝ այստեղ Ապո՞- կալիպսիս, թե՞ ապա… «Մարդամեկը քանի կուրկուփ* ա եկել,-Վահագը շուռ եկավ դեպի իր դիմացի պատը,- պլան եմ կազմելու, զրույցը փողով է երևի: Շուտվանից ունեմ աչք՝ Ճռռանահարթ բարձրանալ, գոմի բակը ցաքուքոլից մաքրել, աշխարհ պիտի բացվի: Բազուկներումդ զորություն պիտի լինի՝ կացին բռնես, խամ
Նկարիչ, տիկնիկագործ Արմեն Հովհաննիսյանն ապրում և ստեղծագործում է Վրաստանում։ Նրա կերպարային տիկնիկները հետաքրքիր ու յուրօրինակ աշխարհ են` լի ամենատարբեր գույներով։ Արմեն Հովհաննիսյանի հեքիաթային ներկայացումներն այնքան են գրավել հանդիսատեսին, որ նրան հեքիաթասաց են անվանում։ Ազգությամբ հայ տիկնիկագործի կերպարներին ծանոթ են ինչպես Վրաստանում, այնպես էլ
Վահագն Գրիգորյանի «Ժամանակի գետը» վեպը գրվել է 2005-2008 թթ., սակայն տարիներն ի զորու չեն, ցավոք, ներազդել այս երկում բարձրացված տագնապալի խնդիրների կարևորության վրա և դարձնել դրանք ժամանակավրեպ: Այս վեպը պարզապես գեղարվեստական երկ չէ, այլ փաստերի ու փաստաթղթերի հենքով ստեղծված պատմական վավերագիր: Վեպի
Ձյունը փակեց ճանապարհը։ Բուքը խառնել էր պատկերների իրականությունը՝ սարքել կապտամոխրագույն անդուր մի վիտրաժ։ Մարդիկ վազվզում էին քամու, կատաղած բքի միջով, պստիկները սայթաքում էին, ընկնում- ելնում, ձյունը դանդաղ իջնում էր մեր կիսաքանդ փողոցում, լցվում էր ակնաբիբերիս մեջ։ Մեռելի պես անթարթ աչքերով մեկնվել էի փողոցում՝
Արևածագը մեր թաղի բոլոր մարդկանց դուրս էր կանչում առավոտյան ժամը վեցին։ Դեղինն այնքան էր ջերմացնում տանիքների պոչից դուրս ցցված քիվերը, որ սկսում էր արևից պոկվել ու քսվել նաև մարդկանց ճակատներին, ձեռքդ բռնած քեզ հեքիաթի մեջ էր հասցնում, որտեղից միշտ կրակից շիկացած ալյուրի հոտ
30-ականներին փայտաշեն դպրոցը միակ երևացող կառույցն էր գյուղի տափակ, հողածեփ կացարանների շարքում: Դպրոցի վարիչը գյուղացիների ահ ու սարսափն էր: Սուտ մատնությամբ ճակատագրեր կործանող այդ ճիվաղը դեռ մանկությունից էր հայտնի իր այլանդակությամբ: Բայց երբ սկսեց համագործակցել Ներքին գործերի սև ագռավների հետ ու «հայրենիքին մատուցած
