ardi.am-ի զրուցակիցը ռոք երգիչ, Project LA-ի մենակատար Գոռ Սուջյանն է: -Բեմ և կյանք: Որտե՞ղ եք ավելի շատ «ապրում»: -Բեմն ու կյանքը սերտորեն կապված են: Կարծում եմ՝ բեմը կյանքն է լրացնում, կյանքը՝ բեմը: -Ի՞նչ ես կորցնում, ի՞նչ գտնում, երբ բեմում ես: -Բեմում միայն ձեռք
«Մեկ երեխայի ազգ» վերնագրով հոգեբանական ֆիլմը խորաքնին հայացք է նետում Չինաստանի ներկային՝ անցյալին անդրադարձի միջոցով ներակայացնելով երկրի 1980-ականներին որդեգրած քաղաքականությունը, որը միտված էր Չինաստանի բնակչության նվազեցմանը: 1982 թվականին Չինաստանի կառավարությունը որոշում էր ընդունել, որով ամուսնական զույգին պարտադրվում էր ունենալ ոչ ավելի, քան մեկ
Մի հեռու երկրում երեք եղբայր էին ապրում: Ծնողների մահից հետո նրանց կյանքը շատ դժվար էր: Մի օր որոշեցին գնալ մի հեռու գյուղում ապրող Իմաստունի մոտ և խորհուրդ հարցնել: Ծերունուն գտան գյուղի ծայրում՝ ամայի մի տեղում նստած ու աչքերը երկնքին հառած: -Ի՞նչ անենք, պապիկ,-
Աղջիկը զգաց, որ ոտքերը ցրտից քարացել են, ու մտավ խանութ: Միշտ նույնն է` ակամա գալիս է ժամանակին` առաջինը, ու սպասում, սպասում… Խանութում տաք էր, բայց մթերքների խառնամբոխ հոտը նրան դարձյալ ուղղորդեց դեպի դուռը: Հանկարծ մի զրնգուն մանկական ձայն վայրկենաբար զտեց ծանր օդը.
Իմ զրուցակիցը կոմպոզիտոր Վաչե Շարաֆյանն է: Մեր զրույցի կարևորագույն առանցքը նրա նոր գրած «Հին աստվածներ» բալետն է՝ ըստ Լևոն Շանթի համանուն թատերգության: -Պարո՛ն Շարաֆյան, դեռևս 1985-ին հաղթող եք ճանաչվել ԽՍՀՄ Համամիութենական կոմպոզիցիաների մրցույթում: Խորհրդային հանձնաժողովին ի՞նչն էր գրավել խիստ ինքնատիպության հետ մեկտեղ՝ ընդգծված
Սկիզբն այստեղ Մաս 4 Մեր պարտեզ առաջինը եկավ պապս: Եկավ, ուղիղ իգուանայով նկարված աթոռին լոշտակը վայր գցեց: «Լոշտակը վայր գցել» արտահայտությունը պապիս ականջների կամ ինչ-որ անկապ մի նապաստակի հետ կապ չունի: Լոշտակ մենք ասում ենք չստերին, «լոշտակ վայր գցել» նշանակում է հարմար տեղավորվել:
Լուսիկ Ագուլեցի-Lusik Aguleci թանգարանը և նրա տարածքում գործող Aguletsi Art Cafe-ն հայկական հարուստ ավանդույթների յուրատեսակ պատկերասահ են ներկայացնում իրենց կամարների ներքո հայտնված հայ և օտարազգի արվեստասերներին: Իր շքեղ հավաքածուի, գեղանկարչական ստեղծագործությունների, ամուսնու՝ Յուրի Սամվելյանի քանդակների, զավակների, թոռների, անգամ մանկահասակ ծոռների տարաժանր հորինվածքների համահավաք
Ալիս Հովհաննիսյանն օրեր առաջ է վերադարձել Կիլիկյան Հայաստան կատարած ճամփորդությունից՝ իր մեջ ամբարած դեռ չտարորոշված տպավորություններ ու հույզեր: Մենք փորձել ենք երևակել նրա տեսած-ապրածի հպանցիկ ուրվագիծը: -Տիկի՛ն Ալիս, ի՞նչն էր Ձեզ տարել Կիլիկյան Հայաստան և ի՞նչ գտաք մեր պատմական բնօրրանում: -Միշտ ձգձգում էի
