Գեղարքունիքի մարզում՝ Գավառագետի ափին, Գավառից 5 կմ հյուսիս-արևելք, գտնվում է Նորատուս գյուղը: Նորատուսը (Նորադուզը) հնագույն բնակավայր է` բրոնզի և երկաթի դարերով թվագրվող բազմաթիվ հուշարձաններով։ Միջնադարում այն երբեմն անվանվել է գյուղաքաղաք։ Կարծիք կա, որ Նորատուս բերդավանը կառուցել է Գեղամ Նահապետը և կոչել այն «Նորատունս»։
Սեպտեմբերի 22-ին Դ. Դեմիրճյանի «Երկիր հայրենի» ներկայացումով տրվեց Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի 90-րդ հոբելյանական թատերաշրջանի մեկնարկը: Թատրոնի գեղարվեստական խորհրդում պիեսի քննարկման ժամանակ գեղխորհրդի բոլոր անդամները միաձայն հավանություն տվեցին գեղարվեստական այս գործի բեմադրությանը, որովհետև սա գեղարվեստական պայմանականությունների միջոցով առերեսվում է թե՛
****Ալբինոսը՝ Հոբարձիում Լուսանկարեց ու տեսանկարեց Իսրայել Ասրյանը
Եվրասիա համագործակցություն հիմնադրամը՝ Շվեդիայի միջազգային զարգացման գործակալության, Սիդայի աջակցությամբ իրականացվող «Աջակցություն քաղաքացիական հասարակությանը՝ հանուն բարեփոխումների վրա ներգործության» ծրագրի շրջանակում և «Գրական կայարան» գրական, մշակութային հասարակական կազմակերպությունը հայտարարում են «Երիտասարդական գրականագիտական մրցույթ»։ Ծրագրի նպատակը երիտասարդների շրջանում գրաքննադատական հմտությունների զարգացումն է՝ ժամանակակից հայ գրողների ստեղծագործությունների
ՀՀ ԿԳՄՍՆ մշակութային ժառանգության և ժողովրդական արհեստների վարչության գլխավոր մասնագետ Նազիկ Հովասափյանի հետ զրուցել ենք գրադարանային ոլորտի խնդիրների ու ձեռքբերումների մասին։ — Համավարակ, պատերազմ… Ինչպե՞ս հաղթահարեցին ճգնաժամը գրադարանները։ Ի՞նչ փուլում է այսօր գրադարանային գործը։ — 2020 թվականին համավարակով և դրա հարուցած արտակարգ հանգամանքներով պայմանավորված՝
Հին ու նոր Գյումրի թատերախումբը կրկին բարեգործական ներկայացումներով Հայաստանի սահմանամերձ համայնքներում է։ 12 տարի առաջ, ՀՀ վաստակավոր արտիստ Ռաֆայել Խառատյանի նախաձեռնությամբ ձևավորվեց «Հին ու նոր Գյումրին», թատերախումբը համալրեցին սիրված և ճանաչված, վաստակաշատ դերասաններ, խումբ ներգրավվեցին նաև երգիչ-կատարողներ։ Իրական կյանքից վերցված, զվարճալի և ուսուցողական
**** Տաթևի վանական համալիր, Սատանի կամուրջ Ես մարգարեներին չեմ հավատում։ Բայց հերիք է նեղլիկ, ձորամերձ ոլորաններով լեռն ի վեր հասնել Տաթևի վանական համալիր, սկսում ես հասկանալ, որ դա քո կյանքի ամենատպավորիչ վերելքն էր, որ դու կանգնած ես երկնակամարի տակ ու հնարավորություն ունես քեզ
Քաղաք, որի փողոցներն առավոտյան 7-ին հսկում են մեծ ու փոքր շները, որի փայտե ամայի կանգառներից արևը ներս է ընկնում ու փշրվում վանդակավոր ստվերների, որի բակերում ու կենտրոնական մայթերին կանայք ժպտալով գորգ են լվանում ու բուրդ ծեծում: Քաղաք, որում ներկան ու անցյալը նույն շարվածքն
