Արուսի տատն ու մադամ Դընյովը

Շուշին վերագտնելու հավատով -Чай, кофе, валериана…? Սովորաբար այս տանը հյուրերին դիմավորում էին Чай, кофе, потанцуем?  կատակ-հարցով: Սա ասես նշանաբառ էր՝ շեմից ներս մտնողների հումորի ու յուրայինության սահմանը որոշելու համար: Արուսի հյուրն իհարկե, ընտրեց վալերիանան. դաժան գիշեր էին լուսացրել, ճակատագրական կորուստ էին ունեցել: Պատմական

«Խնդրում եմ կարճ խոսեք․ ցուցադրություն կա, պետք է նայենք․․․»

— Ժողովուրդը քայլում  է դեպի Պրոսպեկտ,- քաղաք վերջերս մուտք գործած նոր՝ կապույտ ավտոբուսներից մեկի վարորդն է։ Գլխավոր պողոտան շրջանցում է։ Ուղևորները լուռ համաձայնությամբ սպասում են հաջորդ կանգառին։ Դանդաղ ընթացքից դժգոհողներ չկան։ Քաղաքը սովոր է փակվող փողոցներին, գրկախառնություններին, անհնազանդությանը, հնազանդությանը։ 2020-ից հետո քաղաքը ժպտալու

Ծարավ աղբյուրը. Ճարտարապետը, որն իր որդեգրած ազնվագույն արժեհամակարգի ասպետն էր

Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր Տարիներ առաջ էր: Պետհամալսարանի դասախոսները, որոնց համար բազմաբնակարան շենք էր շահագործման հանձնվում Ծարավ Աղբյուրի փողոցում, հավաքվել էին խորհրդակցության, որտեղ, ի թիվս այլ հարցերի, վիճարկվում էր նաև այդ անվանումը. ոմանք առաջարկում էին դարձնել Համալսարանականների փողոց, ոմանք էլ դեմ էին՝

Հաղորդակցություն իրագործման կամ «վերհառնում»

Հաղորդակցություններ շարքից                                                                                               Ex nihilo, nihilo fit             Վերջին քսան տարվա մեջ առաջին երեք օրն էր, որ չէր լողացել, չէր սափրվել ու նույնիսկ հայելու մեջ ինքն իրեն չէր նայել։ Ոչ մի տող չէր կարդացել կամ գրել, չէր լսել ոչ մի երգ, չէր նայել

Շարունակելով բացահայտել Դավիթին…

Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր «Շարունակելով բացահայտել Թամանյանին». այս վերտառությամբ էր հրապարակվել Դավիթի առաջին նյութը «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագրում: Ա. Թամանյանի թանգարանի երիտասարդ աշխատակցի ուսումնասիրություններն այն ժամանակ արդեն հետազոտող-գիտնականի լուրջ հայտ էին ներկայացնում: Հոդվածում խոսվում էր կարևոր սկզբունքներից մեկի՝ քաղաք-պարտեզի մասին, որը մեծատաղանդ ստեղծագործողը

Կարեն Սմբատյան․ «Պատառիկներ օրագրից»

Ներկայացնում ենք հատվածներ անվանի նկարիչ Կարեն Սմբատյանի օրագրությունից, որ նա վարել է տարիներ շարունակ։ Դրանցում արվեստագետի խոհերն ու մտորումներն են ամենատարբեր խնդիրների և երևույթների մասին։ Կարեն Սմբատյանն այս տարի կդառնար 90 տարեկան։ Մայիսի 6-ին, ժամը 16։00-ին նկարիչների միությունում կբացվի հոբելյանական ցուցահանդես։ Ներկայացվելու են

Արթուր Թարխանյան-90

Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր Տիեզերական կառույցների ճարտարապետը Երիտասարդ տարիներին նա հետաքրքված է եղել տիզերագնացությամբ։ Ցանկացել է ընդունվել Մոսկվայի ավիացիոն ինստիտուտ, սակայն պատերազմում զոհված հոր միակ որդուն մայրը թույլ չի տվել մեկնել երկրից։ Ընդունվելով պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ռադիոինժեներական ֆակուլտետ՝ նա հետո պիտի վերադասավորումներ աներ