Դուք էդ ինչպե՞ս սիրեցիք մեր հողը, տղե՛րք

**** Եթե երբեք Զովաբերում չես եղել, չես իմանա՝ ինչ հոտ ունի Քռի թաղի քարերի միջի ուրցը։ Մատղաշ նարնջի․ չե՞ս հավատում։ Աշխարհում ինչ էլ փոխվի՝ այստեղ միշտ հողի, խոտի, փշի ու ծաղկի խաղաղ համակեցություն կա։ Երբ տատս ողջ էր, միշտ առավոտյան դաշտ էր գնում,

Հմայքը, Արուեստը, Միջակութիւնն ու Մենք

Շատ հաւանաբար, շատեր պիտի ըսեն թէ «Ի՞նչ կապ կրնայ ունենալ այս թեման, մեր օրերու ողբերգութեան հետ: Ժամանա՞կն է նման հարցեր արծարծելու»: Այո, ճի’շդ ժամանակն է: Եթէ ընթերցումը շարունակէք մինչեւ վերջ, հարցը կը յստականայ: Կ’ըսեն թէ «կնոջ գեղեցկութեան երեք քառորդը հմայքն է»: Ճի’շդ է,

Ոզնու բախտը

Արջը մի մեծ անտառ ուներ ու, դեռ քիչ չի՝ տեր  ու տիրականն էր այդ անտառի, ամեն անտառ իրենն էր համարում։ Ոզնին ու կզաքիսն էլ իրենց բաժին անտառն ունեին ու մի օր հաշտ էին, երկու օր՝ իրար բուն էին քանդում։ Աղվեսը սրանց բոլորին բարեկամ

«Ծիրանի ծառ» միջազգային կինոփառատոն

Սիրելի բարեկամներ, այս տարի մեր փառատոնը բազում խոչընդոտների հանդիպեց։ Համաճարակին կուլ չգնալու համար մի նոր ձևաչափ որդեգրեցինք՝ Ուջանում բացօթյա կինոդիտումներ գյուղի բնակիչների, իսկ սեպտեմբերից դեկտեմբեր՝ առցանց ցուցադրություններ լայն հանրության համար։ Սակայն վրա հասավ էլ ավելի մեծ չարիք՝ պատերազմը, որը թե՛ իր ընթացքով, թե՛

Սուրեն Սարումյան․ Պատերազմի միջով

**** Գրող, լուսանկարիչ, գնդապետ Սուրեն Սարումյանի լուսանկարչական աշխատանքներին կարող եք հետևել՝ գրանցվելով photo_artsakh ինստիգրամային էջին։

Վաճառքի է հանվել 20 գորգ՝ գործված Շուշիիում, Ստեփանակերտում և Ճարտարում

Ադրբեջանա-թուրքական ագրեսիայով պայմանավորված շուրջ երկու ամիս է կասեցվել է Շուշիի «Ղարաբաղ կարպետ» ընկերության բնականոն գործունեությունը: Այս մասին տեղեկացնում է Հայաստանի ոչ նյութական մշակութային ժառանգություն ֆեյսբուքյան էջը, նշելով, որ ընկերության ավելի քան 100 աշխատակիցներ այս պահին կորցրել են իրենց աշխատանքը, բնակության վայրը: «Մեր ընկերության

«Տպավորություն, արևածագ…»

Արթնանալ՝ մտքում համառող, մի քանի անգամ կրկնվող մի ֆրազով, որ ավելի շուտ տպավորություն է, քան միտք: Վերջին շաբաթներին տեղեկատվական պատիր խրախճահանդեսներում ներսն ու դուրսն այնքան են պրկվել, խառնվել, որ դժվար է ասել՝ քո՞նն է, թե՞ գալիս է արտաքին մի լսափողից:  …Երրորդ համաշխարհային պատերազմի

Աննահանջների ողբը

Անտուն,Շիվար նորից,Մարդիկ պայքարն ուսին տարան,Եվ քայլեցին տխուր,Եվ քայլեցին վստահ,Ինչ էր երկիրն ուզում,Ինչու մեզ չի լսում։Աղաղակ է ու ցավ,Մեկը քեզ ուրացավ, Բայց հազար ու հազար,Որ աննահանջ են միշտ`Քեզանով են ապրում։Երկի՛ր, գիտես՝ հեշտ չէլսել միմյանց, երբ սոխակի երգըՀամազարկն է փոխել,Եվ թվեր են գրվում,Եվ ասում են