Գրական աշխարհում տարածված մի մոլորություն կա, թե մանկական գրականություն ստեղծելը լեզվական ու կառուցվածքային տեսանկյունից անհամեմատ ավելի հեշտ է, քան մեծահասակների համար վեպեր գրելը։ Իրականում ճիշտ հակառակն է։ Մեծահասակ ընթերցողը կարող է ներել հեղինակի մի քանի ձանձրալի էջը՝ հանուն հետագա սյուժետային զարգացման, մինչդեռ երեխան
«Երկրի քարտէզները կը փորձեն փոխել, տիեզերքը կ’ընդարձակի, կ’ընդլայնի, իսկ մեր փոքրիկ, շատ փոքրիկ հողակտորը, տիեզերքին հետ ընդարձակելու փոխարէն, մնաց ափ մը, ետքը ամբողջովին վարագուրուելու համար մեր տեսողութենէն» («Ափ մը տանջուած հող»)։ Մարիանա Պերթիզլյան-Ղազարյանը ընթերցողին է ներկայացնում իր վեցերորդ՝ «Լուսաշղարշ» ժողովածուն (Հալէպ, 2026)։ Հուշեր,
Թումանյանի չքնաղ բանաստեղծություններից մեկը՝ «Պատրանքը»․․․ Տեսիլք և տեսիլքի պես էլ մոգական․ Վեր է կացել էն սարումՄեր Չալակը իր թևից.Գընում է մութ անտառում,Քաջ ախպերըս ետևից։ Զրընգում են նըրանք խորԷն անտառում կուսական.Ես կանչում եմ նորից նոր,Ինձ թըվում է, թե կըգան… Զո՜ւր… վաղուց են, ա՜խ, նըրանքՄեր
1․ Բառերի կյանքից Բառը դառնում է երկու ձայների պայքարի ասպարեզ։[1] Միխայիլ Բախտին Այս գրվածքում ես բացում եմ անուն ու դերանուն տալու թեման` հավաքելով այն առօրյա դրվագներով։ Առաջարկում եմ նաև «արհեստական ինտելեկտի» թարգմանության այլընտրանք` «բանականություն» բառը փոխարինելով «գրագիտություն» բառով։ Բոլոր գիր ունեցող
Օգնություն մեդիային՝ ընդդեմ միօրինակության Կան բառեր, արտահայտություններ, որոնք կազմությամբ կամ քերականորեն սխալ չեն, բայց այնքան շատ են կիրառվում, որ «սեփականացնում» են մի ամբողջ իմաստային «լանդշաֆտ»՝ գործածությունից դուրս մղելով իրենց բազմաթիվ գեղեցիկ հոմանիշներ։ Հոմանիշների կիրառությունը գունեղ ու հարուստ է դարձնում մեր խոսքը, և այն
Մարգարիտ Դերանցի «Անձրևային դեդեկտիվ» պատմվածքն աստիճանաբար ներթափանցում է ընթերցողի գիտակցության մեջ՝ ավարտվելուց հետո էլ շարունակելով ապրել նրա մտքում։ Առաջին հայացքից ստեղծագործությունը կառուցված է սովորական ճանապարհատրանսպորտային պատահարի շուրջ, սակայն այդ արտաքին սյուժեն ընդամենը մեկնակետն է հեղինակի գլխավոր հետաքրքրության՝ մարդու խղճի, բարոյական ընտրության և մեղքի
Կանոնական աղոթագրության, հատկապես Գրիգոր Նարեկացու և Ներսես Շնորհալու աղոթքների լեզուն մի բացառիկ դաշտ է, որտեղ «միաձուլվում» են քերականությունն ու աստվածաբանությունը, բառն ու մարդկային ներաշխարհը։ Միջնադարյան աղոթքի բառապաշարը կոչված էր անելու անհնարինը՝ նկարագրելու աննկարագրելին (Աստծուն) և արտահայտելու անարտահայտելին (մարդկային հոգու խորությունը)։ Բառաստեղծում (նորաբանություններ): Վերոնշյալ
Ճապոնական հեքիաթներ կարդալիս շփոթվել էի․ ես փնտրում էի խնդիրն ու լուծումը։ Աստիճանաբար սևեռվեցի ճապոնական գրական ժանրերի ու տեքստի կառուցվածքի վրա։ Ինձ ուղղորդեց Ճապոնիայի մշակույթի ու պատմության պրոֆեսորը՝ բերելով ճապոնացիների ամենասիրելի «Հարևան Տոտորոն» անիմեի օրինակը։ Պարզվում է, որ․ «․․․ ժողովրդական հեքիաթներում անցումը «Քանի որ
