Այստեղ ու այս պահի արվեստի՝ թատրոնի բնությունը խաղն է: Շուշիում այդ խաղն ուրիշ գույն ուներ, հիմա ամեն ինչ փոխվել է: Շուշին մոտիկ է, բայց նաև շատ հեռու, իսկ Շուշիի թատրոնը կա, ապրում է՝ վերադարձի անշրջելի հավատով: «Հասկացանք՝ ինչքան ուժ ունենք պետք է գործադրենք
Արթուր Սարգսյանի հիշատակին «Փետրագիր» շարքից Մեկ, մեկուկես, երկհարկանի խարխուլ, կիսախարխուլ, երբեմն էլ արտաքնապես բարվոք տնակներով պատված բլուրի բնակիչները փայտագործին շատ էին սիրում։ Ոչ մեկին ոչինչ մերժած չկար, ոչ մեկի համար ոչ փող, ոչ էլ ժամանակ խնայած չկար։ Ամեն մեկի համար մի լավ խոսք
Հայ նոր գրականության նշանավոր դեմքերից է Դեմիրճյանը, որի ստեղծագործության լավագույն էջերը գրվել են նորագույն շրջանի հայ գրականության շրջանում՝ խորհրդային տարիներին: Նա հիանալի բանաստեղծ էր, առաջնակարգ դրամատուրգ, արձակագիր, թարգմանիչ: Թարգմանել է ռուս գրականության այնպիսի դասականների գործեր, ինչպիսիք են Ալ.Պուշկինը, Ն.Գոգոլը, Ա.Չեխովը: Դեմիրճյանը խստապահանջ էր
Տարբեր հրապարակումներում հաճախ կարելի է նկատել բառերի մեծատառ և փոքրատառ գրության շփոթ։ Այս բաժնում՝ տեղեկապատկերների միջոցով բացատրվում են բառեր, որոնք մեկ իմաստով գործածվելիս գրվում են մեծատառ, մյուսով՝ փոքրատառ, պատկերների միջոցով ներկայացվում է, թե բաղադրյալ հատուկ անունների ո՛ր բաղադրիչներն են գրվում մեծատառ, որոնք՝ փոքրատառ։ ՀՀ
Եվ որքան էլ անկարելի լինի մեկնել բանաատեղծությունը` մենք փորձում ենք անցնել բառի և ժամանակի միջով և յուրովի մեկնաբանել այն։ Արարատ Մկրտումյանի պոեզիան լեցուն է անանձնական սիրով` դեպի մարդը և բնությունը, ինքնատիպ է, բովանդակալից, հապշտապ գրված, բայցև մեկնելի` յուրովի և ուրույն … Գեղեցիկ է
Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր Ի սկզբանե հեղինակները խորապես մտածված հորինվածք և խորհուրդ են դրել Ծիծեռնակաբերդի հուշահամալիրի հիմքում՝ այն զերծ պահելով ամեն տեսակ ավելորդություններից: Կառույց, որ ժամանակների հոլովույթում ներկայանում է իր կատարելության մեջ անաղարտ մնալու թելադրանքով և պահանջով: Ականջալո՛ւր լինենք և անսա՛նք այդ
Գերմանաբնակ հայ ռեժիսոր, Քիլ քաղաքի Մութեզիուսի անվան գեղեցիկ արվեստների և դիզայնի ակադեմիայի շրջանավարտ Արթուրո Սայանի «Նահանջը առանց երգի» էսսե-վավերագրական ֆիլմը վերջերս ստացել է Գերմանիայի հյուսիսային «Ոչ արծաթե ծովատառեխ» (Der nichtsilberne Hering) ֆիլմ-մրցանակը։ Հունիսին ֆիլմը ներկայացվել էր նաև Երևանի «Մէկ կադր» կարճ ֆիլմերի 20-րդ
Ի տարբերություն շատերի՝ ես չեմ հիշում ինչպես ծնվեցի և դարձա այս աշխարհի բնակիչ։ Մոռացությամբ՝ ես քչերից մեկն եմ։ Մինչև իսկ մտածում եմ՝ միակը։ Մարդկությունն՝ այնտեղ, ես՝ այս կողմում, ես՝ ինձ հետ։ Իմ մայրը Լաուր Բեժանյանն է, շատ հմայիչ մի կին, բայց ոչ՝ հունաց
