Կարեն Սմբատյան-90․ Արվեստի մարտիկի վառ գույները

«Կյանքի իմաստը պայքարն է, իսկ այդ իմաստի գեղարվեստական մարմնավորողը՝ արվեստը»։ «Մշակույթը ժողովրդի կյանքում այն նշանակությունն ունի, ինչ պատերազմի ժամանակ զենքը»։ Անվանի գեղանկարիչ Կարեն Սմբատյանի մտորումներն են։ Ձեռքիս նկարչի աշխարհն ու ապրած կյանքը բացահայտող «Պատառիկներ օրագրից» գիրքն է։ Տարբեր տարիներին արված այս օրագրությունը նաև

Վահագն Ամիրջանյան․ 30 մետր

Աղջկան, որ չցանկացավ հավատալ իմ սիրուն Ինձ մի տարեց, գունատ կին էր նայում այդ օրը։ Նրա գուցե մոլորյալ հայացքում տեսնում էի այն, ինչ գուցե չէի ցանկանում ընդունել։ Նրա հայացքի մեջ  չէի համարձակվում մոտենալ նրան, իսկ իմ մտքում ստիպում էի ինձ, որ պարզապես սպասում

ՀԱՅԱ․ համերգային նոր ձևաչափ

«ՀԱՅԱ»-ն նոր նախագիծ է, որի առաքելությունն է Հայաստանում ստեղծել համերգային գործունեության նոր ձևաչափ և ստանդարտներ: Այն նախատեսված է տասնյակ հազարավոր հանդիսատես ունեցող լայնածավալ միջոցառումների համար:  Ողջ տարածաշրջանում ՀԱՅԱ փառատոնը տարբեր երաժշտական ժանրերի աշխարհի թիվ մեկ արտիստների հետ հանդիպման վայր է: Այն նոր էջ է բացում

Հաղորդակցություն իմաստացման կամ հեքիաթ ծերունու և տղայի մասին

        «Աշխարհն ունի յոթ ուղղություն` հյուսիս, հարավ, արևելք, արևմուտք, վերև, ներքև ու դեպի ներս»:                                     Դուգլաս Մոնրո        «Հորիզոնից աստիճանաձև դեպի վեր ծավալվող սարերից ամենաբարձրին՝ անտառապատ գոտուց վեր ու հավերժական ձնածածկույթին չհասած, անտաշ քարերով ու անշաղախ շարված մի դղյակ տեսավ տղան: Հետո դրա միակ կամարակապ

Վանա ժառանգության պահապանը

1896 թվականին ցրոնքցի Ներսեսի բազմանդամ ընտանիքում մեծ ուրախություն էր։ Հավաքվել էին Պետե Խչոյենց ողջ ազգատոհմը, գյուղի անվանի մարդիկ, դուռ ու դրկից, քավոր-սաներ։ Հասակավոր կանայք, իրենց հարսն ու աղջիկը առած, տեղավորվել էին հացատան թոնրի շրթի մոտ, իսկ տղամարդիկ՝ պարսպապատ ընդարձակ սալհատակ բակում դրված սեղանների

Նախկին կյանքում, գուցե, Մախլուտոյի սիրած աղջիկն եմ եղել

— Մենք քեզ տուն էլ կտանք, աշխատանք էլ․․․ Հիմա դու քո հայրենիքում ես։ -Ես ուրիշ հայրենիք չունեմ։ Զինվորական մի հին վերարկու ունեմ մոտս, կպարզեմ բաց երկնքի տակ, գլուխս կդնեմ մի ժայռի ու կքնեմ․․․ Խաչիկ Դաշտենց, «Ռանչպարների կանչը»  Հողի հիշողությունն անջնջելի է, թեև ոտնահետքերը

Մրցանակը մեծագույն պատասխանատվություն է

Ardi.am-ի զրուցակիցը Վանաձորի Հովհաննես Աբելյանի անվան պետական դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի Հերիքնազ Բաղդասարյանն է։  — Շուրջ երկու տասնամյակ բեմում եք։ Կյանքը փոխվում է, ժամանակներն ու հասարակարգերը փոխվում են, մարդիկ փոխվում են, իսկ թատրո՞նը։ — Երբ շուրջդ ամեն ինչ է փոխվում, նույնիսկ անհրաժեշտ է, որ