Սկիզբը՝ այստեղ ԱՆՈՒՅՇՆԵՐ Ախ, այս ի՞նչ տապ է մեր սիրտը այրում ՀՈՐՈՏՆԵՐ Մենք թառամում ենք․․․ ՄՈՐՈՏՆԵՐ Ջուր հասցրեք, ջուր․․․ ԱՂԲՅՈՒՐԸ Ես ցամաքում եմ, ջուրս հատնում է․․․ ՊԱՐԻԿԸ Հորիզոնի մոտ խորշակն է ելնում, Հիմա նա կայրի երկիրն ու հողը։ (Սուլոցով անցնում է խորշակը, մի
Վահե Ղուկասյանի հետ զրուցել ենք նրա առաջին՝ «Գրողի տարածը» գրքի մասին։ «Գրողի տարածը» ընդգրկում է համանուն վիպակը և երկու պատմվածք։ Լույս է ընծայել «Դարակ» հրատարակչությունը։ — Վահե, տպագրվել է առաջին գիրքդ, բայց ինչպես Աշոտ Գաբրիելյանն է նկատում՝ գրական շրջանակների համար անհայտ անուն չես։
Երևանի քաղաքապետարանը հրավիրում է մասնակցելու «Ստեփանակերտ-Երևան» համագործակցության շրջանակում իրականացվող «Արցախի բարիքներ» խորագիրը կրող ցուցահանդես-տոնավաճառին, որը տեղի կունենա մայիսի 30-ին՝ ժամը 13:00-22:00-ն, «Խաչքարերի պուրակում» (Հանրապետության հրապարակ, մետրոյի հարևանությամբ): Ցուցահանդես-տոնավաճառին ներկայացված կլինեն արցախյան շուրջ 30 ընկերությունների արտադրանքներն ու ծառայությունները: Այցելուները հնարավորություն կունենան համտեսելու, ինչպես նաև
Դերենիկ Դեմիրճյանը գեղարվեստական երկնումներին զուգահեռ մշտապես զբաղված է եղել իր ժամանակի և անցյալի գրականության, մշակույթի ուսումնասիրության, արժևորման կարևորագույն խնդրով: Առանձնահատուկ գորովանքով է արձագանքել սփյուռքահայ գրական-մշակութային գործիչների ձեռքբերումներին, մեծապես ոգևորվել այն դեպքերում, երբ հաջողվել է ոչ միայն հեռակա տեղեկությունների, տարածության մեջ չորոշակիացող հարաբերությունների մակարդակում,
Սկիզբը՝ այստեղ Յաջորդ առաւօտեան, ժամանակէն շուտ արթնցայ: Մտազբաղ ու անտրամադիր իջայ նախաճաշի: Պարտք կը զգայի հեռաձայնել Սիլիային ու իր ամուսինին, սակայն վստահ չէի որ պիտի յօժարին լսել զիս: Հազիւ նստայ, յանկարծ մատուցողը մօտեցաւ ու տեղեկացուց որ տիկին մը ինծի կը հարցնէ: Ոտքի ելայ
Նյութի սկզբնաղբյուրը՝ «Ճարտարապետություն, շինարարություն» ամսագիր Մայրաքաղաքի Ազատության և Ադոնցի փողոցների հատման կետում ինչ-որ ժամանակ հյուսվում էր Երևանի ավտոմոբիլային գործարանի՝ «ԵրԱԶ»-ի (հապավումը՝ ռուսերենից. Ереванский автомобильный завод) կենսագրությունը, և նրա ուրախ եռուզեռի մեջ մարմին էր առնում երևանյան երազներից ամենաիրականը: Ժամանակները փոխվեցին, մարեց գործարանների աղմուկը, բայց
«Ամեն անգամ ուրիշի կյանքն ապրում եմ, ինչպես սեփականը»,- ասում էր բազմաթիվ երգերի հեղինակ, շանսոնիե Շառլ Ազնավուրը։ Թերևս, դա է պատճառը, որ աշխարհի ցանկացած անկյունում, որտեղ Շառլ է հնչում, ակամա ուզում ես պարել, քայլել անցյալի ու ներկայի արահետներով, վերանալ։ Ահա մի քանի հուշ մեծ
Նրանք, ովքեր ինձ վաղուց են ճանաչում, գիտեն իմ հոգևոր, մտավոր և զգացական կապը Ազնավուրի և նրա երգերի հետ: Մինչ օրս Ազնավուրին թարգմանել են չափածո, ես թարգմանում եմ՝ ինչպես թարգմանում էի քսան տարեկանում՝ սիրածս աղջկա ականջին փսփսալով, այդ երգերի տակ տանգո պարելիս։ Հիմա նույնն
