(իր Ծննդեան 85-Ամեակի Առիթով) Սիրելի ընթերցող՝ Այնքան ալ դիւրին չէ յուշեր գրել գրողի մը մասին որ դիւրին կը գրէ, բայց «դժուար»եւ քիչ կ’արտայայտուի: Աւելին՝ այնքան ալ դիւրին չէ գրել ընկերոջ մը մասին, որուն հետ ոչ միայն ոչ մէկ տարակարծութիւն ունեցած ես, ըլլայ ազգային,
Եղիշե Չարենցի անվան գրականության և արվեստի թանգարանում տեղի ունեցավ «Պարույր Սևակը երգերում» նոտաների ժողովածուի շնորհանդեսը, ինչպես նաև ներկայացվեցին Պ. Սևակի խոսքերով գրված երգերից։ Ժողովածուն կազմել է ԵՊԿ պրոֆեսոր, դաշնակահար Մարգարիտ Սարգսյանը, ով իր խոսքում նշեց. «Պարույր Սևակի բանաստեղծությունների հիման վրա գրված երաժշտական ստեղծագործությունները
Ադամն ու Եվան դրախտում անմեղ երեխաների պես էին, անսեռ հրեշտակների պես, մինչև որ չարքը նրանց ցույց տվեց ԳԻՏԵԼԻՔԻ ԾԱՌՆ ու հյուրասիրեց պտուղը նրա։ Նրանք չգիտեին իրենց․․․ սեռականությունն՝ իր «ատրիբուտներով» և իմանալուց հետո այդ «ատրիբուտները» ծածկեցին թզան տերևով — դա արդեն․․․
Ardi.am-ի զրուցակիցը գրող, լուսանկարիչ Աշոտ Ստեփանյանն է։ -Աշոտ, ինչպե՞ս ես ընտրում պահը, որ պետք է լուսանկարես։ Ճի՞շտ եմ նկատել, որ հիմնականում անծանոթ մարդիկ են դառնում լուսանկարներիդ հերոսները։ -Սպասում եմ… լուսանկարչության մեջ ամենակարևոր պահին, երբ ինքը քեզ նկատում է, իսկ դու սեխմում ես կոճակը, վերջ,
«Նա» անձնական դերանունը (իր թեքված ձևերով) պատմողական տեքստերում ամենից շատ հանդիպող բառն է։ Պատճառը պարզ է․ խոսողը միշտ էլ խոսակցին պատմում է մի երրորդ անձի մասին, որին մատնանշելու կարիքն անընդհատ է լինում։ Որպես հետևանք՝ հաճախ ունենում ենք նա-երի կուտակում՝ չիմանալով ինչպես դրանից խուսափել։
2014 թվականի դեկտեմբերի 7-ին՝ ուղիղ մեկ տասնամյակ առաջ, մահկանացուներիս աշխարհը լքեց գրող, թարգմանիչ Սամվել Մկրտչյանը: Նրա կենսագրության կարևորագույն իրողություններից մեկը, եթե ոչ՝ կարևորագույնը Ջեյմս Ջոյսի «Ուլիսես» վեպի թարգմանությունն է: 2011 թ.՝ վեպի լույս ընծայումից կարճ ժամանակ անց, ես հանդիպել եմ Սամվել Մկրտչյանին և
Դույնը՝ մարմինը, կավից արարվեց՝ ըստ Աստվածաշնչի։ Կանխավ արարվեց տիեզերքը, ընդ որում ՝ Երկիրը, այնուհետև շնչավորների թվում ՝ մարմինն ադամորդու, ավելի ճիշտ՝ նրա նախահայր Ադամինը, որը կենդանացրեց Աստված՝ վրան Շունչ փչելով։ Այդ շունչը հոգին է։ Այն, հասկանալի է, որ միանալով ԱՐԴԵՆ ԱՐԱՐՎԱԾ կավին, որպես
Մի առիթով լսել էի, որ Ցեղասպանությունը վերապրած հայ կինը մահվանից առաջ զավակներին խնդրել է հանել իր մարմնում մնացած փամփուշտը՝ ասելով․ «Թուրքի փամփուշտով գերեզման չպիտի մտնիմ»։ Այդ կինն Ագուլինե Թաթուլյանն էր՝ Կիլիկիայի Հաճըն քաղաքի ինքնապաշտպանական մարտերում կռված բուժքույրը և ողջ բնակչությունից փրկված 7 կանանցից
