Հովհ. Թումանյանի «Գիքորը» պատմվածքի առանցքային մի քանի հարցերի քննություն

  Հ. Թումանյանը իր գրական ժառանգությամբ այնքան խորն է նստած յուրաքանչյուր հայ մարդու հոգում` սկսած մանկության տարիներից, որ թվում է, թե Թումանյանի մասին ամեն ինչ գիտենք, ամեն բան ասվել է Թումանյանի մասին, նրա գրական ժառանգությունը ուսումնասիրվել է բազմակողմանիորեն։ Եվ որքան մեծ էր մեր

Փաստեր արվեստի և նկարիչների մասին

Նույնիսկ նրանք, ովքեր գլուխ են հանում արվեստից, ոչ միշտ են ունակ առաջին հայացքից ճանաչելու ժամանակակից գլուխգործոցները։  1․ Ըստ միջազգային չափանիշների՝ կերպարվեստի առարկա կարելի է համարել այն, ինչը ստեղծագործողն ինքն է համարում, ինչպես նաև, եթե գտնվի ընդամենը մեկ մարդ, որը համաձայն կլինի այդ կարծիքի

Ժաննա Բեգլարյան․ Հուշաբջիջ

***Վաղուցպիտի ծնվերլուսառատիմ ԺԱՄԱՆԱԿԸ։ Բայց չծնվեց։ Ես բորոտիկերպ առա։ ***Ինքս ինձօգնելու,ինքս ինձնովհիանալու,ինքս ինձնովհաստատվելուպահս եմորոնում։ Իսկ անդունդը,գնալով,խորանում է։ Իսկ հորիզոնը,գնալով,հեռանում է։ Ու երնանությունըմտացածին եւանիրական էթվում։ ***ՔՈ վերադարձին,միեւնույն է,ես անհունորենհավատում եմ։ Քո չքնաղ վերադարձին։ Քո վերադարձին,որ գարնանսելավաբերերկինք է։ Ամառային տապմիջօրե։ Աշնանայինմրգահանդես։ Ձմռանաստղալիցերկինք։ ՔՈ վերադարձինմիեւնույն է,ես անհունորենսպասում

Մկրտիչ Մազմանեան/ Նրա տաղանդը արժանի է նման զոհողութեան…

Երեւան, «Սիլաչի», 1974, Ձմեռ Սիրելի ընթերցող Այդ օր համատարած ձիւն էր ու ցուրտ: Իմ լաւ  ընկերներէս՝ քանդակագործ Ֆերտինանտ Առաքելեանի հետ կ’երթայինք դէպի «Սիլաչի», ուր կը գտնուէր իր եւ իր գործընկերոջ՝ Մկրտիչ Մազմանեանի համատեղ արուեստանոցը: Ճանապարհին, զրոյցի ընթացքին ըսաւ. -Մկոն մեզ է սպասում, նա

Յուրի Սահակյանի հուշաքարը

Օրերս Երևանի Լենգրադյան 52 հասցեում, իր ապրած տան պատին բացվեց Յուրի Սահակյանի հուշաքարը։ Նախաձեռնությունը նրա որդունն էր՝ Հակոբ Սահակյանինը։ Յուրի Սահակյանի ընկերներն ու հարազատները ջերմ, սրտառուչ խոսքեր ասացին գրողի մասին, հիշեցին նրա ապրած լուսավոր կյանքի լուսավոր դրվագները։ Ելույթ ունեցողները՝ Հենրիկ Բախչինյանը, Տիգրան Մանսուրյանը,

Տուլա․ ինքնաեռների և մեղրահացի քաղաքը

Հերոս քաղաք Տուլան՝ 146 կմ² մակերեսով, գտնվում է Ռուսաստանի դաշնությունում՝  Մոսկվայից 180 կմ դեպի հարավ։ Տեղակայված է Ուպա գետի ափին՝ Միջին Ռուսական լեռնաշխարհում։ Քաղաքն առաջին անգամ հիշատակվել է 16-րդ դարում, Նիկոնովյան տարեգրությունում։ Տարեգիրը նկարագրում է 1146 թվականի պատերազմական գործողությունները և իր տարեգրությունում հաղորդում քաղաքի վերաբերյալ կարևոր մանրամասներ։ Տուլայի

Տաթև Սողոմոնյան. Անսահմանելի

             Մայրն ամենաթանկըտվեց հայրենիքին Եվ շվարած նայեցգորշ, խամրող երկնքին,Հետո հպարտ քայլեցԵրկրի փողոցներով:Հայրը վիշտը բռունցք դարձրեց,Մարդկանց ժպտաց,Աստծո առաջ լաց եղավ,Շարունակեց սիրել ևօրհնել Երկրի հողըԵվ սփոփվել՝Նայելով Երկրի սահմաններին:Կինը չհասկացավԳարուն է, թե ամառ,Ծաղիկներն են ծաղկել,Թե տերևներն են թափվում,Ծիծաղեց արցունքների միջից,Հավատաց փառաբանականխոսքերին,դարձավ ծառ ևամրացավ հողում,հպարտ- հպարտնայեցերկրի

Զավեն Բեկյան․ Պոեզիայի մահը

                                                                  Հայտնի բան է՝ մարդը զուտ կենսաբանական էակ չէ, այլապես նա տարված կլիներ զուտ կենսաբանական պահանջմունքներով (ուտել, քնել, քորվել, բազմանալ՝ սեքս անել և այլն)։ Նա ձգտում է կենսաբանականից տարբեր բաների, ուզում է Այլ լինել, որը նրան կապում է հոգևորին, նա գիտի