Արմինէ Աբրահամյան: Ծնվել է Ստեփանակերտում։ Ավարտել է Արցախի պետական համալսարանի ֆինանսա-իրավաբանական ֆակուլտետի հաշվապահական հաշվառում և աուդիտ բաժինը։ Աշխատում է իր մասնագիտությամբ՝ որպես հաշվապահ, զուգահեռ զբաղվում է լուսանկարչությամբ։ — Լուսանկարչությունը Ձեր կյանքում։ — Լուսանկարչության նկատմամբ միշտ էլ սեր եղել է։ 2018 թվականին շատ պատահական
Հայաստանի ազգային պատկերասրահը ներկայացնում է հայ ժամանակակից արվեստի և դիզայնի ականավոր դեմքերից մեկի՝ Կամո Նիգարյանի (1950-2011) պաստառային արվեստի առաջին հետահայաց ցուցադրությունը։ «Թղթե ականներ» ցուցահանդեսը կազմակերպվել է «Թեք տեղ» թատրոնի կողմից և Երևանի Գյոթեի կենտրոնի համագործակցությամբ: Այն ընդգրկում է ավելի քան յոթանասուն տպագրված և
Հ․Գ․ Զրույցը Արմինէ Աբրահամյանի հետ՝ շուտով։
Ardi.am-ի զրուցակիցը գրող, լուսանկարիչ Սուրեն Սարումյանն է։ «Տելեգրամ» և «Ինստագրամ» սոցիալական ցանցերում արցախցի լուսանկարիչը հայտնի է «Ֆոտո-Արցախ» անվամբ։ — Ինչո՞ւ «Ֆոտո-Արցախ»։ — Որքան էլ որ պարզունակ հնչի՝ «Ֆոտո-Արցախ» անվանումը պետք է հասկանալ բառացի. այն լուսանկարչական նախագիծ է, որի իրականացման վայրը Արցախի Հանրապետությունն է:
Ardi.am-ի զրուցակիցը լուսանկարիչ Արմեն Ենգոյանն է։ — Լո՞ւյս, թե՞ ստվեր… — Հարցը փիլիսոփայական է թվում: Լույսը և ստվերը միասին են գործում: Լույսը, այսպես ասած, «նկարում է», իսկ ստվերի միջոցով մենք տեսնում ենք իրերը: Միայն լույս չի լինում, միայն լույսը կրակն է, և նույնիսկ
Մարիա Սահակյանի «Այդ ես չեմ» ֆիլմը պատմում է դեռատի Եվրեդիկեի ներաշխարհի, հասունացման շրջանի, ծնողների ու շրջապատի հետ փոխհարաբերությունների մասին։ 2013-ին ֆիլմն արժանացել է Հայաստանի ազգային «Հայակ» կինոմրցանակի, ներկայացվել մի շարք հեղինակավոր կինոփառատոններում։ Ներկայացնում ենք ֆիլմից ու կադրից դուրս դրվագներ։ **** Լուսանկարները՝ Մկո Մալխասյանի, Վիկտորիա
