Նամա՞կ, ներկայացու՞մ, թե՞ այնուամենայնիվ զրույց լուսանկարների միջոցով։ Նոյեմբերի 19-ին և 20-ին Գ․ Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնի բեմում բոստոնաբնակ լուսանկարիչ Ուինզլոու Մարտինը կամփոփի գրեթե 26 տարի ձգվող իր շրջագայությունը Հայաստանում։ Նրա «Սիրո նամակ Հայաստանին» խորագիրը կրող ցուցահանդես-ներկայացմամբ կմեկնարկի նաև Երևանյան միջազգային թատերական փառատոնը,
Ի՞նչ է ինքնությունը: Գենետիկ հիշողությու՞ն, ներքին ձա՞յն, սերնդեսերունդ փոխանցվող գաղափա՞ր: Միգուցե լուսանկարների խունացած արխի՞վ: Իսկ ե՞րբ է գալիս այդ ինքնությունը ճանաչելու պահը: Պատմում է լուսանկարիչ Արմեն Ենգոյանը: Անի Անտոնյան
«Ո՞վ էր նա՝ այդ հանճարեղ Փարաջանովը՝ կինոպոե՞տ, գեղեցկության մո՞գ, չհասկացված գեղագե՞տ, հնավաճա՞ռ, հեքիաթասա՞ց, աճպարա՞ր, նկարի՞չ, հալածյալ հրեշտա՞կ, քաղաքական այլախո՞հ, թե՞ պարզապես ազատատենչ մարդ»։ Այս հարցի պատասխանները գտնելու տարիների պրպտումները հեռուստալրագրող Նունե Ալեքսանյանն ամփոփել է իր «Սերգեյ Փարաջանով․ Հավերժական շարժում» ժողովածուում։ Շնորհանդեսը կայացավ մայիսի
Պատերազմների հետևում մարդկային կյանքեր են, ապրումներ, կորուստներ․․․Հայրենական պատերազմի օրերին գրված ձեռագիր նամակներից հասկանում ես, թե ինչ ուրվագիծ ունեն կարոտն ու սպասումը։ Ներկայացնում ենք ռազմաճակատում գտնվող որդու՝ մանկավարժ Սերյոժայի և իր մոր նամակները՝ Հայաստանի ազգային արխիվի 688/5/24 ֆոնդից։ 12.XI. 1941 թ․ Սիրելի մայրիկս, Այսօր՝ հենց
Պատերազմների հետևում մարդկային կյանքեր են, ապրումներ, կորուստներ․․․ Հայրենական պատերազմի օրերին գրված ձեռագիր նամակներից հասկանում ես, թե ինչ ուրվագիծ ունեն կարոտն ու սպասումը։ Ներկայացնում ենք բժշկական ծառայության լեյտենանտ Վարդուշ Մարգարյանի և իր մոր նամակագրությունը՝ Հայաստանի ազգային արխիվի 688/5/16 ֆոնդից։ *** 31 մայիսի, 1942 թ․
Մի առիթով լսել էի, որ Ցեղասպանությունը վերապրած հայ կինը մահվանից առաջ զավակներին խնդրել է հանել իր մարմնում մնացած փամփուշտը՝ ասելով․ «Թուրքի փամփուշտով գերեզման չպիտի մտնիմ»։ Այդ կինն Ագուլինե Թաթուլյանն էր՝ Կիլիկիայի Հաճըն քաղաքի ինքնապաշտպանական մարտերում կռված բուժքույրը և ողջ բնակչությունից փրկված 7 կանանցից
Նոյեմբերի 16-ին Բոստոնում բեմ կբարձրանա ամերիկաբնակ երիտասարդ կոմպոզիտոր, Բոստոնի կոնսերվատորիայի սան Գրիգորի Բալասանյանի «Լուռ արցունքներ» խորագրով օպերան՝ նվիրված արցախյան 44-օրյա պատերազմին։ Անցած ուղու, երազանքների և առաջիկա անելիքների մասին խոսել ենք արվեստագետի հետ։ -Գրիգորի՛, 20 տարեկան եք և արդեն հեղինակել եք կոնցերտներ, բալետ, օպերա,
Արտաշատի Ամո Խարազյանի անվան դրամատիկական թատրոնի 91-րդ թատերաշրջանը կազդադարվի «Արտիստը» ներկայացման առաջնախաղով՝ Շիրվանզադեի համանուն պատմվածքի մոտիվներով։ Բեմադրիչն ամերիկահայ ռեժիսոր, Համազգային հայ կրթական և մշակութային միության «Լևոն Շանթ» թատերախմբի գեղարվեստական ղեկավար Վարդան Հովհաննիսյանն է (Վարդան Գառնիկի)։ Նկարչական ձևավորումը կատարել է Մարիամ Մուրադյանը, երաժշտականը՝ Կարեն Խաչատրյանը։ Զրուցել
