«Ամեն անգամ ուրիշի կյանքն ապրում եմ, ինչպես սեփականը»,- ասում էր բազմաթիվ երգերի հեղինակ, շանսոնիե Շառլ Ազնավուրը։ Թերևս, դա է պատճառը, որ աշխարհի ցանկացած անկյունում, որտեղ Շառլ է հնչում, ակամա ուզում ես պարել, քայլել անցյալի ու ներկայի արահետներով, վերանալ։ Ահա մի քանի հուշ մեծ
Ելույթներ աշխարհի գրեթե բոլոր լավագույն համերգասրահներում, մոտ 1200 երգ 8 լեզուներով, դերեր 60-ից ավելի կինոնկարում, 16 հեղինակային նովել ու պատմվածք․ այսպիսի ժառանգություն է թողել ֆրանսահայ շանսոնիե, բանաստեղծ, դերասան Շառլ Ազնավուրը։ Նրա 97-ամյակի կապակցությամբ հուշեր է պատմում ամերիկաբնակ երաժիշտ Պերճ Թյուրաբյանը։ -Դուք Ազնավուրի արվեստի
«Մեծ տատս՝ Մարեն, հեքիմի շնորհ ուներ․ վախ էր բռնում։ Հանրապետության տարբեր ծայրերից մեծ թե փոքր բերում էին նրա մոտ։ Փոքրերի աճուկի հատվածն էր բռնում, մեծերի՝ դաստակը, ինչ-որ բառեր մրմնջում։ Բոլորն ապաքինվում էին։ Ասում էի՝ մամո՛, ինձ է՛լ սովորեցրու։ Թե՝ էդ իմ հոր տան
«Մորս ասել էին, որ պատրաստվի․ էդ երեկո Ուջանից ինձ ուզելու են գալու։ Մերս թե՝ հրեն աղջիկս քնուկ ա, իրա կերած ամանը չի լվացի, ես ո՞նց եմ դրան կարգելու։ Տասնյոթ տարեկան էի․ ինչ հայհոյանք ասես տվեց։ Ասի՝ մա՛մ, ես չեմ իմանում՝ էդ մարդն ով
Բահը ճկվում է իրինդեցի 85-ամյա Գևորգ պապի ձեռքերում ու ոտքի մի հարվածով խրվում հողի մեջ։ Անսովոր եռանդով պապը մոտ տասը թումբ է փխրեցնում, ապա հայացքը հառում գորշավուն ծառերին, որոնց դեռ գարնան շունչ չի կպել։ Սակավաջուր Թալինի շրջանում բերքի առատությունն Աստծո շնորհ է։ Ծերունին
Զորացրվելուն մնացել էր 110 օր։ Կիրակի ուշ էինք զարթնել․ անկողինս էի հավաքում, երբ շտաբի պետը եկավ, հրամայեց արագ հագնվել ու դիվիզիոնի նկուղ իջնել։ Զինանոցում զենք, հանդերձանք ստացանք, ավտոպարկում հրանոթները կցեցինք մեքենաներին ու գնացինք կրակային դիրք։ Չէինք հասկանում՝ ինչ է կատարվում. ճանապարհին արկերը թափվում
Մարտի 13-ին «Գոյ» թատրոնում կայացավ «Էքվուս» (Equus) հոգեբանական թրիլլերի առաջնախաղը (բեմադրվել է բրիտանացի դրամատուրգ Պիտեր Շաֆֆերի համանուն պիեսի հիման վրա)։ Դերերում՝ Արա Սարգսյան, Արմեն Սարգսյան, Հասմիկ Աբովյան, Տրդատ Մակարյան, Լիլիթ Սալնազարյան, Լիանա Ավետիսյան, Գայանե Բալյան, Սարգիս Չոլոյան և Կառլեն Հայրապետյան։ Նախագիծը կյանքի է
Բուրսա տանող ավտոբուսը սպասում է իր մեկնելու ժամին։ Վաճառականներն անցորդներին կլոր սկուտեղով տաք հաց են առաջարկում։ Քարքարոտ ճանապարհը տանում է դեպի Սոլոզ՝ կարմիր տանիքներով, կամարակապ պատշգամբներով ու փորագրված դռներով մի գյուղ, որն ապրում է իր օրենքներով։ Խանութի դիմաց նստոտած են տղամարդիկ, որոնք հայացքով
