(հատվածներ սպասվող գրքից) Նոյը բացեց իր կառուցած տապանի ծածկը և տեսավ, որ ջուրը քաշվել է երկրի երեսից… Դուրս ելան Նոյը, նրա հետ նաև իր կինը, իր որդիներն ու իր որդիների կանայք։Ծննդ. 9:13, 9:18 Մութն աստիճանաբար թանձրանում, երկնքից հոսում էր երեք կողմից լեռներով շրջապատված
Գնա՞լ, թե՞ չգնալ… Արևմտյան Հայաստան, Արևելյան Անատոլիա, պատմական հայրենիք. ոնց ուզում ես` կոչիր, որոշել էի, որ չեմ գնալու՝ գլուխս Մհերի դռանն անզորությունից զարկելու, Մշո դաշտից մի բուռ հող գրպաններս լցնելու և բերելու. ոտնակոխ ու պղծված հող… Ընտրեցի միջին տարբերակ` լինել այնպիսի վայրում, որտեղ
Հրոն բռունցքները հենեց սեղանին` ասես ուժ ստանալու համար, կանգնեց, հետ հրեց աթոռը, գլուխը մինչև ձախ ուսը թեքեց` չհամարձակվելով շրջվել նայել ու քայլերն ուղղեց դռան կողմը։ Այս անգամ գնում էր, որ էլ չգար։ Այս անգամ գնալու համար պատճառ հորինել պետք չէր։ Կինն էլ էր
Նամակ 1 Երբևէ մտածե՞լ ես, որ հանդիպումը մեկի հետ, որին այսօր տեսար, գուցե վերջինն էր․․․ Եվ պարտադիր չէ, որ նա հեռանա կյանքից կամ լքի այն սովորական դարձած վայրը, որտեղ սովորական բան էր նրան տեսնելը: Հնարավոր է՝ այլևս երբեք նույնը չլինի: Չլինի այնպիսին,
Առավոտ էր, երևանյան անձրևաբույր ու մռայլ առավոտներից հերթականը։ Աբուլը վաղուց, զարթուցիչի առաջին իսկ «ահազանգից» հետո, արթնացել էր քնից, բայց դեռ անկողնում էր։ Չէր շտապում, աչքի պոչով նայում էր ձախ, պատի տակ վերմակի մեջ պինդ փաթաթված անձնավորությանն ու հոգոց հանում. սովորել էր միայնությանն ու
Քաղաքի եռուզեռից անդին, ուր քամու հպումից օդ բարձրացող ավազահատիկները հարթաթղթից էլ ավելի խորն են մաշկում մարմնի անպաշտպան հատվածները, վեր էր խոյանում Լռության աշտարակը։ Հորիզոնում մայր մտնող արևի վերջին, բայց դեռ այրող ճառագայթները լուսավորում էին բլրի գագաթին կառուցված աշտարակի պարսպաշարը։ Նեսասալարը* նստել էր դեպի
Մեկ տարի առաջ այս օրերին ամեն ինչ այլ կերպ էր: Գործի գլուխ էին կանգնել հինգ հոգով․ մեկը ցեմենտի ու քարի հետ անընդմեջ շփումից կոշտացած մատներով ուղիղ ու ամուր պատեր ու սալահատակ էր շարում, մյուսը մկանուտ ձեռքի բռունցքներով պատրաստ էր պեմզաբլոկե պատեր քանդել,
Եվ հետո նորից ձմեռ եկավ։ Այս անգամ ցուրտը սաստիկ էր, տեղումներն էլ՝ սովորականից շատ. ասում էին՝ ինչ-որ ցիկլոն, ճեղքել անցնելով երկար տարածություններ, հոսելով հարթավայրերով, լեռներ մագլցելով, հասել էր քաղաքի բաց կապույտ երկնքի սահմաններին և ամպերից գործված իր ծանր ու մուգ ծածկոցի տակ առել
