Երեւան, «Կազիրոք»,1979 Ընկերներով Ժամադրուած էինք Մարտիրոս Սարեանի անուան զբօսայգին, ուր հանդիպեցանք նաեւ Տիգրան Մանսուրեանին: Ան շատ քիչ առիթներով միայն հանրութեան մէջ կ’երեւէր: Այդ օր Եկած էր հոն, նախ՝ անոր համար որ առաջին անգամ ըլլալով գեղանկարչական բացօթեայ ցուցադրութիւն՝ (Վերնիսաժ) կազմակերպուած էր եւ ապա հանդիպելու
Երեւան, 2010, Ձմեռ Հեռաձայնը հնչեց․ ընկեր մըն էր. -Ու՞ր ես, կրնա՞ս գալ: -Հեռու եմ, չեմ կրնար գալ, ուշ է արդէն: -Ուշ չէ, եկուր, մեծ անակնկալ ունիմ քեզի: -Վահրամի (Դաւթեան) հետ եմ, Ռուբէն Աբովեանի մօտ, որ Մերձաւան գիւղը կ’ապրի: -Ո՞ւր է ատիկա: -Էջմիածնի ճանապարհին…:
Երեւանի պետ. համասարան, 1971, Սեպտ. Սիրելի ընթերցող Առաջին հանդիպումն էր հայոց լեզուի դասախօսին հետ: Ներս մտաւ, կարիք չեղաւ զգաստութեան հրաւիրել շաղակրատող ուսանողները, որովհետեւ իր կեցուածքով ու հեղինակութեամբ ինքզինք պարտադրեց ու րոպէ չանցած լռութիւն տիրեց դասարանէն ներս: Իշխանեանը զննական հայեացք մը նետելէ ետք ներկաներուն
Երեւան, 1978, Սեպտեմբեր Սիրելի ընթերցող Թէեւ Հրանդի մասին քանի մը առիթներով գրած եմ ու անդրադարձած նաեւ մեր ընկերական յարաբերութիւններուն, սակայն այն, ինչ որ այսօր պիտի պատմեմ, բոլորովին տարբեր է…Պէյրութէն նոր վերադարձած էի… հեռաձայնեցի. —Հրանդ ջան, «թարմ բարեւներ» եմ բերել… (ինք գիտէր, որ խօսքը
Երեւան, 1995, Սեպտեմբեր Սիրելի իմ ուսումնատենչ ընթերցող՝ Յոյսս կտրելէ ետք Երեւանի պետ. համալսարանէն (ուրկէ շրջանաւարտ էի) եւ Երեւանի գեղարուեստաթատերական բարձր. հիմնարկէն (ուր ուսումս չէի կրցած շարունակել… քաղաքական պատճառաբանութիւններու հետեւանքով), ներկայացայ ՀՀ ԳԱԱ-ի արուեստի բարձր. հիմնարկի տնօրէն Լեւոն Հախվերտեանին: Մինչ այդ ան զիս կը
Իմ գրասէր ընթերցող Վերջերս Վահէ Օշականի ստեղծագործական կեանքի մասին վաւերագրական ժապաւէն մը՝ «Միջնարար»ը (բեմադրիչ՝ Հրայր Անմահունի), ղրկուեցաւ ինծի իմ լաւ ընկերներէն, յայտնի ջրանկարիչ՝ Տր. Յարութիւն Արմէնեանի կողմէ: Յղացք մը՝ որ լուրջ փորձ մըն է վեր հանելու այս գրական քուրմի ստեղծագործական արժանիքներն ու գեղարուեստական
Այդ օրերուն ես խանդավառուած էի այլ՝ նոյնպէս օժտուած դերասանուհիով մը՝ Յասմիկ Տէր-Կարապետեանը: Անոր մասին եւս այնպիսի հետաքրքրական ու շահեկան յուշեր ունիմ, որոնց մէկ մասը նոյնպէս հարկաւոր է թուղթին յանձնել…: Սերտ ընկերներ էինք…: Օր մը ըսաւ. — Մովսէս ջան, քեզ ծանօթացնելու եմ իմ լաւագոյն
Պոսթըն, 1979, Յունիսի վերջը: Ուսանողական տարիներուս, Պոսթընի մէջ հանդիպած էի մեր ընկերուհիներէն մէկուն՝ Մարալի հօրը, որ մասնագիտութեամբ հոգեբան էր (Ph.D), եւ որուն բնակարանը ամիսէ մը աւելի մնալու պատեհութիւնը ունեցանք: Ան եղած էր որբանոցային դասընկերը Այնճարի Յառաջ վարժարանի իմ մարմնակրթանքի ուսուցչիս՝ Անդրանիկ Քէնտիրճեանին (Ընկըլըզմանին):
