Նրանք բնակություն հաստատեցին Դավայաթաղի հողաշեն խրճիթում, որն ուներ տափարակ տանիք, երկու լուսամուտ ու փայտաշեն հնամաշ դուռ։ Ամեն անգամ փակվել-բացվելիս դուռը սիրտ սղոցող ճռռոց էր արձակում։ Շոգ ամռանը պատերին հայտնվում էին կարիճները։ Մահճակալներում՝ փայտոջիլ։ Թաղը մոծականոց էր։ Բոլորը քորվում էին կծոցներից։ Թաղում միայն մեկ
Այս աշխարհում նա ավելի հնաբնակ էր, քան «հրեշ» բառը, կարելի էր կարծել՝ տիեզերքից էլ հին, ամենասկիզբ ու հավերժական։ Սառա մայրն անբարոյական էր, մեկ սրա, մեկ նրա տակ էր պառկում՝ առանց հաշիվ անելու՝ ով է, ինչ ազգության ու կրոնի, գեղեցիկ է, թե տգեղ, միայն
Երբ հարևանությամբ ապրող Աբոն մի օր ասաց՝ «Երանի աչքերիդ, սիրուն կնիկ ունես», Կարապետ Իվանյանի աչքերը բոլոր կողմերից թաքուն նայեցին կնոջը և առաջին անգամ տեսան, որ նա, իսկապես, գեղեցիկ է ավելի, քան իրեն պետք է, խոշոր, սևորակ, կայծկլտուն աչքերով, նրբագիծ քիթ ու բերան, կրծքերը
Բոլորը իրենց երկար թե կարճ կյանքում Ա կետից գնում են դեպի Բ կետն ուղիղ կամ ոլորապտույտ գծագրությամբ։ Իսկ ես, հավատացեք, քայլում եմ իմ մեջ, որտեղ գիծ չկա, կապտակարմիր կակաչների պարտեզ է խիտ թփուտներով ցանկապատված իմ աշխարհը։ Դրանով էլ ես՝ Երևանում ծնված Վարդանս, որ
Ես քեզ չեմ տեսել, չգիտեմ ով ես, կա՞ս, թե՞ չկաս, բայց յուրաքանչյուր րոպե մտածում եմ քո մասին: Նույնիսկ խոր քնի մեջ: Չես հավատա՝ քնած ժամանակ ավելի եմ զգում քեզ, թվում է՝ իմ սիրտն ես, թոքերն ու ուղեղը, որն ունի հազարավոր աչքեր, որոնք հաշվում
Մի տասը տարի առաջ պրոֆեսոր Խիկար Բալյանի մտքով անգամ չէր անցնում, թե իր ծերությունը կլինի այդքան տխուր ու միայնակ: Այս հոգեվիճակը հատկապես խորացավ կնոջ՝ Էմմայի մահից և պետական համալսարանից որպես թոշակառու հեռանալուց հետո, որտեղ շուրջ չորս տասնամյակ հոգեբանություն էր դասավանդել: Իրենց տղան ապրում
