Միգուցե ավելի լավ է կյանքը չտեսնել այնպիսին, ինչպիսին կա, փակել աչքերն ու զվարճանալ: Ռեյ Բրեդբերի Սովորական մի օր, երբ հերթական հանդիպումը պետք է ունենայի, որոշեցի առավոտյան նախատեսվածից շուտ արթնանալ: Քանի որ չէի ցանկանում լսել ծնողներիս անվերջ խրատները, մտածեցի, թե առավոտյան ժամը 8-00-ն հիասքանչ
Վերհուշ կորած «արժեքների» մասին Ժամանակին էդ անտեր սերը իմ «ջեբն» էր: Էնտեղից, բացի սեմըչկի չկերած հատիկներից, դուրս էին գալիս սիգարետի ճմռթված հատիկներ և մեկ-մեկ էլ՝ մի քիչ կիրք: Էսօրվա պես հիշում եմ՝ 17 տարեկան էի, հույսերով էն տղու, որ ամեն կարճ յուբկայի տակից
Փաբային տրամադրություն սովորաբար չեմ ունենում, բայց այդ օրը որոշել էի մի քանի շիշ գարեջուր խմել, մինչև կգար ժամանակը, որ այդ փաբից 300 մետր հեռավորության վրա գտնվող այգում հորս ընկերոջը գումար փոխանցեի: Փաբում երաժշտությունը սովորականից շատ բարձր էր, ես էլ այդ օրը, բախտի բերմամբ,
Թաթոսը այդ օրը երկար մտածում էր Միլենայի մասին, հիշում, թե ինչպես առաջին անգամ հանդիպեցին ցույցերի ժամանակ, այն նույն ցույցերի, երբ մենք բոլորս մի բռունցք դարձած, Մարիոյի հերոսի նման հաղթեցինք դևին, բայց մեր արքայադստերը չհասանք: Թաթոսը, սակայն, հասավ: Նկարվեցին ճաղավանդակների մոտ, գրկեցին իրար վրանի
Աղջկան, որ չցանկացավ հավատալ իմ սիրուն Ինձ մի տարեց, գունատ կին էր նայում այդ օրը։ Նրա գուցե մոլորյալ հայացքում տեսնում էի այն, ինչ գուցե չէի ցանկանում ընդունել։ Նրա հայացքի մեջ չէի համարձակվում մոտենալ նրան, իսկ իմ մտքում ստիպում էի ինձ, որ պարզապես սպասում
8-ում էի, երբ մեր զուգահեռ դասարանի աղջիկներից մեկին խելառի պես սիրում էի: Ու էնպես ստացվեց, որ սկզբից ես էի նրան սիրում, հետո՝ նա ինձ, հետո՝ միասին, բայց էդպես էլ միմյանց համ չզգացինք: Մոտ 7 տարի էր անցել էդ օրերից, երբ պատահաբար Մոնումենտում սեփական
Հեքիաթ մեծերի համար Այդ օրը երկար բողոքում էի մեր երկրի կարգավիճակից, ամեն երկրորդ բառից հետո հայհոյում նոր իշխանությանը, հետո նորից վերադառնում հնին: Ամեն դեպքում հնի կեղտն ավելի մաքուր էր, գոնե էդպես էի մտածում: Եվ այդպես երևի երկար կհայհոյեի, եթե զանգ չստանայի բարակ ձայն
Առավոտյան քեզ գուրգուրում է տաքուկ վերմակդ, որ առել ես երկար և ձյան նման սպիտակ ոտքերիդ արանքը: Պատուհանից անկողնուդ կողմ ընկնում են արևի հոգեհմա ճառագայթները և սպիտակ ոտքերդ տաքացնում, զերծ պահում մրսելու վտանգից: Ականջիդ տակ զգում ես մի սառը շունչ, մի ծանոթ համբույր այտերիդ:
