Հին աշխարհքը ամեն օրՀազար մարդ է մըտնում նոր,Հազար տարվան փորձն ու գործԸսկըսվում է ամեն օր։ Հ․ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆ Թումանյանն այստեղ արդյո՞ք նկատի ունի մարդկության գոյության, վերարտադրության սիզիփոսյան անիմաստությունը, նրա քառյակի բովանդակությունը հեգնական կամ հոռետեսակա՞ն է․․․ Մարդ անհատը ծնվում, աշխարհ է գալիս, ապրում
Ալեքսանդր Մակեդոնացին հեռվից հանդիմանեց իր ուսուցչին՝ Արիստոտելին, թե ինչու՞ ես աստվածային գիտելիքները, որ ընտրյալների համար են, լցնում ում առաջ ասես։ Ավետարանը գրեթե նույն բանն է ասում ՝ մարգարիտներդ խոզերի առաջ մի՛ լցրու։ Գուտենբերգին էլ չխնայեցին՝ այն բանի համար, որ տպագրության գյուտն անելով Սրբազան
Պոեզիայի աստվածուհին այս մանվածապատ աշխարհում ընթանում է որոնումների վայրիվերո արահետներով, աչքերը կապված՝ Թեմիսի պես, ձևի արդարություն որոնելո՞վ ․․․ — ի՞նչ է փնտրում՝ մի հարցնող լինի․․․ Ինքը՝ պոեզիան ճանաչողության տեսա՞կ է։ Ոչ, ամենևին, դրա համար գիտություններ կան։ Պոեզիան մարդկային հոգու արձագանքն է հենց իրեն՝
Գերմանացի մեծ մտածող, կրոնական բանաստեղծ Անգելուս Սիլեզիուսը մոտավորապես այսպես է ասում. «Այո, Դո՛ւ ես, Աստվա՛ծ, բայց եթե ես չլինեմ՝ Դու էլ չես լինի», այսինքն՝ Աստված Իր հավատացյալով միայն կեցցե։ Առաջին հայացքից տարօրինակ, վիճելի, գուցե ոմանց համար… անսուրբ գաղափար է, բայց եթե քննում ես
Մի՞թե մեր գիտակցության օրգանն ՝ ուղեղը, ԿՈՍՄՈՍ չէ՝ յուրօրինակ գալակտիկաների շղթաներով, անհամար-անհամրելի նեյրոնների կանոնավոր կամ անկանոն միահյուսված «լեռնաշղթաներով», «լեռներով», որոնց գագաթներին, ԱՆԻՄԱՆԱԼԻԻ ծփացող մշուշների մեջ ծաղկում են մեր գիտակցության լուսաստղերը, փայլատակում մեր մտքերի ասուպները․․․ Մեր գիտակցությունն ունի իր ստորին և վերին սահմանները։
Ծնվել եմ Լոռվա Արդվի գյուղում։ Գեղեցիկ դիրք ու բնություն ունեցող գյուղ է՝ ժամանակի հնամենի խորքերը գնացող, դեռևս վիճահարույց մնացած շատ հարցեր պարունակող պատմությամբ։ Իմ մանկության օրերից հիշում եմ. մի անգամ մեծ ջրհեղեղ եղավ, և հենց գյուղի կենտրոնում սելավը մի ամբողջ շարք մարդկային կմախքներ
Ենթադրենք, Աքիլլեսը վազում է տասն անգամ ավելի արագ, քան կրիան, և գտնվում է կրիայի հետևում հազար քայլ հեռավորության վրա։ Այն ժամանակահատվածում, երբ Աքիլլեսը վազում է այս տարածությունը, կրիան հարյուր քայլ է սողում նույն
Ամենաանլուծելի հանելուկը «Ես»-ն է։ Ի՞նչ է այն։ Այսպիսի անալոգիաներ — մարդկային ուղեղի նմանությամբ, նեյրոնների կծիկների ու շղթաների գործողությունները վերլուծելով ու պատճենահանելով, հիմա զբաղված են արհեստական բանականություն զարգացնելով , բայց ընդհակառակն՝ հենց ուղեղի գործողությունները կարող են ինչ-որ չափով ճանաչվել համակարգիչի պրոցեսորի «վարքով»։
