ՄԻՄՈԶԱ ԱՄԱՉԿՈՏ բույսը շատ լուսասեր է և չի վախենում ուղիղ ճառագայթներից։ Հարկ է նշել, որ mimosa pudica-ն պետք է պահել փոքր երեխաների համար անհասանելի բարձրության վրա։ Այն, որ ծաղիկը ծալում է իր տերևները՝ ի պատասխան ցանկացած հպման, նրանց կողմից կարող է ընկալվել
Մի քանի օր իրար հետևից՝ անընդմեջ… չլուսացավ։ Սկզբում կարծեցինք, թե դա զանգվածային հիպնոսի պես մի բան է։ Էն ֆիլմը մտքներս եկավ՝ տեսած կլինեք՝ «Մելանխոլիա» վերնագրով մի ֆիլմ կա։ Էդ ֆիլմում մարդիկ սկզբում չեն հասկանում՝ ինչ է կատարվում, հետո երկնքում հայտնված մի նոր մոլորակի
Զբոսայգում նստած, նայում եմ մի մրջյունի, որ չափերով իրենից մի քանի անգամ մեծ մի ծղոտի կտոր է քարշ տալիս դեպի իր բույնը ( ընտանիքի կերակրող հայր է երևի․․․ )։ Զգացվում է չարչարանքը, եթե իր պես փոքր ու իր մոտերքում լինեի՝ քրտինքի
Հին աշխարհքը ամեն օրՀազար մարդ է մըտնում նոր,Հազար տարվան փորձն ու գործԸսկըսվում է ամեն օր։ Հ․ ԹՈՒՄԱՆՅԱՆ Թումանյանն այստեղ արդյո՞ք նկատի ունի մարդկության գոյության, վերարտադրության սիզիփոսյան անիմաստությունը, նրա քառյակի բովանդակությունը հեգնական կամ հոռետեսակա՞ն է․․․ Մարդ անհատը ծնվում, աշխարհ է գալիս, ապրում
Ալեքսանդր Մակեդոնացին հեռվից հանդիմանեց իր ուսուցչին՝ Արիստոտելին, թե ինչու՞ ես աստվածային գիտելիքները, որ ընտրյալների համար են, լցնում ում առաջ ասես։ Ավետարանը գրեթե նույն բանն է ասում ՝ մարգարիտներդ խոզերի առաջ մի՛ լցրու։ Գուտենբերգին էլ չխնայեցին՝ այն բանի համար, որ տպագրության գյուտն անելով Սրբազան
Պոեզիայի աստվածուհին այս մանվածապատ աշխարհում ընթանում է որոնումների վայրիվերո արահետներով, աչքերը կապված՝ Թեմիսի պես, ձևի արդարություն որոնելո՞վ ․․․ — ի՞նչ է փնտրում՝ մի հարցնող լինի․․․ Ինքը՝ պոեզիան ճանաչողության տեսա՞կ է։ Ոչ, ամենևին, դրա համար գիտություններ կան։ Պոեզիան մարդկային հոգու արձագանքն է հենց իրեն՝
Գերմանացի մեծ մտածող, կրոնական բանաստեղծ Անգելուս Սիլեզիուսը մոտավորապես այսպես է ասում. «Այո, Դո՛ւ ես, Աստվա՛ծ, բայց եթե ես չլինեմ՝ Դու էլ չես լինի», այսինքն՝ Աստված Իր հավատացյալով միայն կեցցե։ Առաջին հայացքից տարօրինակ, վիճելի, գուցե ոմանց համար… անսուրբ գաղափար է, բայց եթե քննում ես
Մի՞թե մեր գիտակցության օրգանն ՝ ուղեղը, ԿՈՍՄՈՍ չէ՝ յուրօրինակ գալակտիկաների շղթաներով, անհամար-անհամրելի նեյրոնների կանոնավոր կամ անկանոն միահյուսված «լեռնաշղթաներով», «լեռներով», որոնց գագաթներին, ԱՆԻՄԱՆԱԼԻԻ ծփացող մշուշների մեջ ծաղկում են մեր գիտակցության լուսաստղերը, փայլատակում մեր մտքերի ասուպները․․․ Մեր գիտակցությունն ունի իր ստորին և վերին սահմանները։
