Բերձոր քաղաք, որ այժմ դիվանագիտական զգուշավոր, բծախնդիր մի շրջադարձմամբ նորից Լաչին է կոչվում․․․ Մոտակայքում ՝ մի փոքրիկ գյուղակ՝ չքնաղ Գողթանիկ անվամբ, որտեղ ուսուցչություն էր անում Երկնքի և Երկրի արանքում մոլորված այր մի զվարթնահոգի՝ Հրաչյա Բեյլերյան անունով (այդ մոլորվածությունը նա փարատում էր իր ոսկեղենիկ
Պոեզիայի աստվածուհին այս մանվածապատ աշխարհում ընթանում է որոնումների վայրիվերո արահետներով, աչքերը կապված՝ Թեմիսի պես, ձևի արդարություն որոնելո՞վ․․․- ի՞նչ է փնտրում ՝ մի հարցնող լինի․․․ Ինքը՝ պոեզիան ճանաչողության տեսա՞կ է։ Ոչ ամենևին, դրա համար գիտություններ կան։ Պոեզիան մարդկային հոգու արձագանքն է
Ձևի առումով Հ․ Մովսեսի պոեզիայի սաղարթը տարածվում է երկու հարթությունների վրա՝ արձակ և չափածո-հանգավոր։ Չափածո-հանգավորի դեպքում ավելի շատ են դրսևորվում Հ․ Մովսեսի պոեզիայի այն հատկանիշները, որոնք ձևավորում են լեզվական արտահայտչամիջոցների մի այնպիսի ինքնատիպ շերտ, որպիսին նկատի ունենալով` որոշ գրաքննադատներ նրա պոեզիան դասել են,
