Ռեմբրանդ վան Ռեյնի ինքնանկարը, որը տասներկու տարի կախված էր փարիզյան մի խոհանոցում, կվաճառվի մինչև 16 միլիոն ֆունտ ստերլինգով: Դա պարզ դարձավ այն բանից հետո, երբ հին փայտե վահանակը, որի վրա այն նկարված էր, համընկել էր նույն ծառի փայտի հետ, որի վրա հոլանդացի վարպետը
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Արվեստը գիտություն է մարդու ներաշխարհի մասին ու մեծ հաշվով լինելով մարդաբանություն` մշտապես զարգացող իր հետաքրքրությունների տարածքում տեղ չի թողնում աքսիոմաների համար, այն դեպքում, երբ ճշգրիտ գիտությունների ելման կետը աքսիոման, պոստուլատն է: Եթե Նյուտոնի օրենքներից, ասենք թե երկրորդը,
Սկիզբը՝ այստեղ Նկարիչ Գագիկ Սիրավյանի հետ զրուցել ենք այն օրերին, երբ համավարակով պայմանավորված՝ հրահանգվում էր տանը մնալ ու սահմանափակել տեղաշարժը։ Զրույցը հեռավար էր, զրույցի թեման՝ բազմազան․ իր՝ նկարչի ստեղծած արվեստը, համավարակով պայմանավորված տրամադրությունները, մշակութային ժառանգության կարևորությունը, դրա պահպանությունն ու հանրայնացումը ․․․ Ամրակների հետքեր՝ «Հայաստան» որմնանկարի
2016-ին «Մշակույթների երկխոսություն» կազմակերպության նախաձեռնությամբ շվեյցարական Բազել քաղաքի «Քրիստոֆ Մերիան» հիմնադրամի (Atelier Mondial), գերմանական Ֆրայբուրգի Քաղաքապետարանի միջև մեկնարկեց «Արվեստագետների փոխանակման միջազգային նոր ծրագիրը»։ Հայ արվեստագետ Սոնա Անդրեասյանը նշված նախաձեռնության իններորդ և հայ հինգերորդ մասնակիցն է։ 2020-ի հունվարի 11-ից` արդեն վեց ամիս, նա ապրում
«Մե՛կ վերանալով, մե՛կ վերադառնալով՝ աշխատում ես» Նկարիչ Գագիկ Սիրավյանի հետ զրուցել ենք հեռավար՝ հեռախոսազանգի միջոցով։ Ասաց, որ արվեստանոցում է։ Հարցրի՝ հնարավո՞ր է դուռը փակել իրականության դեմ, հասարակական-քաղաքական-սոցիալական խնդիրների ու ստեղծագործել, թե՞, ոնց էլ լինի, այդ իրականությունից մի փոքր կտոր տանում է իր հետ
Էլիս Թրամբալ Մեյսոնը (1904-1971) ընտրել էր աբստրակցիան այն ժամանակ (1929թ.), երբ այդ ժանրի ամերիկյան կողմնակիցները քիչ էին, և այն դիտվում էր որպես օտար, նույնիսկ կոմունիստական երևույթ: Նկարչուհին կենդանության օրոք այդպես էլ չստացավ այն, ինչին արժանի էր: Նա ոգեշնչվել էր Վասիլի Կանդինսկու և աբստրակտ
Թամարա Գրիգորյան: Ծնվել է 2000-ին, Երևանում: Ներկայում ապրում և սովորում է Գյումրիում։ 2014-2017թթ. սովորել է ՇՊՀ-ի մշակույթի վարժարանում, ավարտելուց հետո ընդունվել ՀԳՊԱ Գյումրու մասնաճյուղի Հագուստի մոդելավորման բաժինը։ 3-րդ կուրսի ուսանողուհի է։ — Ե՞րբ և ինչպե՞ս որոշեցիք, որ ուզում եք դառնալ նկարիչ-մոդելավորող: — Նկարչությամբ
Երևանի պետական կրկեսը վաղուց քաղաքը զարդարող խորհրդանիշ է հիշեցնում: Կրկեսի շենքը վերանորոգվում է, «բացվում»՝ մե՛կ այս տարի, մե՛կ այն տարի …. ու վերջը չի երևում: Երևանցիների տեսադաշտից դուրս է նաև Կրկեսի արքայի՝ Լեոնիդ Ենգիբարյանի հուշարձանը: Միառժամանակ լուրեր պտտվեցին, թե արձանը համահունչ չէ շենքի
