Արթուր Մանուկյանը ծնվել է Երևանում: 2000թ. ավարտել է Երևանի գեղարվեստի պետական ակադեմիայի դիզայնի բաժինը: Նույն թվականից ՀՀ դիզայներների և Դիզայներների միջազգային ասոցիացիայի անդամ է, 2003-ից՝ ՀՀ նկարիչների միության անդամ: 1998 թվականից մասնակցում է հանրապետական և միջազգային ցուցահանդեսների և մրցույթների, ունեցել է չորս անհատական
Սէվ (1986, լուսանկարը՝ Արամ Ուռուտյանի) ****
Ardi.am-ի զրուցակիցը գեղանկարիչ Դավիթ Դանիելյանն է։ — Արվեստանոց եք կառուցում քաղաքից դուրս։ Ինչո՞վ է պայմանավորված տեղանքի ընտրությունը։ -Ինձ ոգեշնչում է բնությունը։ Թերևս, սա է ամենահիմնավոր ու ամենակարևոր պատճառը արվեստանոցը Արզնիում կառուցելու։ Արվեստանոցս կառուցում եմ տանս բակում, որպեսզի կարողանամ աշխատել ցանկացած պահի։ -Արվեստանոցը սովորաբար
Ռեմբրանդ վան Ռեյնի ինքնանկարը, որը տասներկու տարի կախված էր փարիզյան մի խոհանոցում, կվաճառվի մինչև 16 միլիոն ֆունտ ստերլինգով: Դա պարզ դարձավ այն բանից հետո, երբ հին փայտե վահանակը, որի վրա այն նկարված էր, համընկել էր նույն ծառի փայտի հետ, որի վրա հոլանդացի վարպետը
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Արվեստը գիտություն է մարդու ներաշխարհի մասին ու մեծ հաշվով լինելով մարդաբանություն` մշտապես զարգացող իր հետաքրքրությունների տարածքում տեղ չի թողնում աքսիոմաների համար, այն դեպքում, երբ ճշգրիտ գիտությունների ելման կետը աքսիոման, պոստուլատն է: Եթե Նյուտոնի օրենքներից, ասենք թե երկրորդը,
Սկիզբը՝ այստեղ Նկարիչ Գագիկ Սիրավյանի հետ զրուցել ենք այն օրերին, երբ համավարակով պայմանավորված՝ հրահանգվում էր տանը մնալ ու սահմանափակել տեղաշարժը։ Զրույցը հեռավար էր, զրույցի թեման՝ բազմազան․ իր՝ նկարչի ստեղծած արվեստը, համավարակով պայմանավորված տրամադրությունները, մշակութային ժառանգության կարևորությունը, դրա պահպանությունն ու հանրայնացումը ․․․ Ամրակների հետքեր՝ «Հայաստան» որմնանկարի
2016-ին «Մշակույթների երկխոսություն» կազմակերպության նախաձեռնությամբ շվեյցարական Բազել քաղաքի «Քրիստոֆ Մերիան» հիմնադրամի (Atelier Mondial), գերմանական Ֆրայբուրգի Քաղաքապետարանի միջև մեկնարկեց «Արվեստագետների փոխանակման միջազգային նոր ծրագիրը»։ Հայ արվեստագետ Սոնա Անդրեասյանը նշված նախաձեռնության իններորդ և հայ հինգերորդ մասնակիցն է։ 2020-ի հունվարի 11-ից` արդեն վեց ամիս, նա ապրում
«Մե՛կ վերանալով, մե՛կ վերադառնալով՝ աշխատում ես» Նկարիչ Գագիկ Սիրավյանի հետ զրուցել ենք հեռավար՝ հեռախոսազանգի միջոցով։ Ասաց, որ արվեստանոցում է։ Հարցրի՝ հնարավո՞ր է դուռը փակել իրականության դեմ, հասարակական-քաղաքական-սոցիալական խնդիրների ու ստեղծագործել, թե՞, ոնց էլ լինի, այդ իրականությունից մի փոքր կտոր տանում է իր հետ
