Սկիզբը՝ այստեղ Յաջորդ առաւօտեան, ժամանակէն շուտ արթնցայ: Մտազբաղ ու անտրամադիր իջայ նախաճաշի: Պարտք կը զգայի հեռաձայնել Սիլիային ու իր ամուսինին, սակայն վստահ չէի որ պիտի յօժարին լսել զիս: Հազիւ նստայ, յանկարծ մատուցողը մօտեցաւ ու տեղեկացուց որ տիկին մը ինծի կը հարցնէ: Ոտքի ելայ
A work of art is above all an adventure of the mind Eugene Ionesco Մայիս, 2000թ., Ֆլորանս: Առաւօտուն, երբ կը պատրաստուէի դուրս գալ Brunelleschi-ի անուան հիւրանոցի նախասրահէն, յանկարծ ներկայանալի կին մը կեցուց զիս ու ըսաւ. — Մոյսէյը դո՞ւք էք: — Այո, ես եմ,
«Մշակույթների երկխոսություն» կազմակերպությունը և Գեղագիտության ազգային կենտրոնը Թանգարանների միջազգային օրվա կապակցությամբ «Գեղարվեստական տպագրության Երրորդ միջազգային բիենալե, Երևան 2021»-ին ընդառաջ սիրով հրավիրում են ԳԱԿ թանգարան՝ շրջայցի, որտեղ Կրակովի Յան Մատեյկոյի անվան գեղարվեստի ակադեմիայի դասախոսապրոֆեսորական կազմի, շրջանավարտների և ուսանողների աշխատանքների՝ «Այլազանություն» ցուցահանդեսի շրջանակում նկարիչ Ստեփան
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Գեղանկարչության պատմության ընթացքում վրձնված միլիոնավոր կտավների մեջ Լեոնարդո Դա Վինչիի «Ջոկոնդան» առաջին ու միակ ստեղծագործությունն է, որը հայտնի է Երկիր մոլորակի բոլոր անկյուններում։ Մարդկության սեփականությունը, նվաճումը հանդիսացող ստեղծագործությամբ այսօր հրապուրված են գրեթե բոլորը, անկախ նրանից, թե
Համավարակը, պատերազմն ու արվեստը։ Նկարիչ, դիզայներ Լևոն Ֆլջյանի հետ մեր զրույցն այս թեմաների շուրջ է։ — 2020 թվականը մեկնարկեց համավարակի գույժով։ Ի՞նչ ազդեցություն ունեցան նոր կորոնավիրուսով պայմանավորված սահմանափակումներն ու մեկուսացումն արվեստի վրա։ — Կդժվարանամ ընդհանուր ինչ-որ բան ասել։ Իմ դեպքում դադար չի եղել։
(Մենախոսություն նկարչի հետ) Երբ փոքր էի, մեծ ուրախություն էր, որ ամբողջ օրը մորս հայրական տանը խաղում էի քեռուս երեխաների հետ և դեռ գիշերն էլ մնում էի այնտեղ: Սիրում էի քնել հյուրասենյակի չոր բազմոցին: Այնտեղ պատին կախված էր փայտե շրջանակով մի գեղանկար: Մինչ քունը
Մեր հյուրը նկարիչ, արվեստաբան Արա Հայթայանն է։ Զրույցի թեման արվեստն է, հետխորհրդային տարիներին ձևավորված արվեստի աշխարհն ու խնդիրները, որ անտեսված են մինչ օրս, անկախության տարիների անապատն ու արվեստագետ-քրմերի արարումը։ Նկարիչը համոզված է՝ նահանջի տեղ չունենք, իսկ ոլորտն առողջացնելու համար պետք է ոչ թե
Ալիկ Ասատրյան։ Նկարիչ։ Ծննդով՝ Մեղրիից։ Բնակավայրը՝ Հոլանդիա։ Զրույցը ardi.am-ի հետ՝ հեռավար։ -Ինչպե՞ս եք։ -Երկրիս պես։ -Զգացողությունը՝ հեռվից։ Պատերազմ, հետպատերազմական զարգացումներ, հասարակական տրամադրություններ… ազդակներն ինչպե՞ս են հասնում։ -93 թվականից, այսինքն՝ արդեն 27 տարի ես Հոլանդիայում եմ ապրում։ Ինքս պատերազմի տարիներին եղել եմ Հադրութում, Շուշիում։
