Կայացավ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի Ուսանողական գիտական ստեղծագործական ընկերության կազմակերպած հանրապետական երիտասարդական գիտաժողովը, որը կրում է «Արվեստը ժամանակի մեջ, ժամանակը` արվեստի» խորագիրը։ Գիտաժողովը նվիրված է Սոս Սարգսյանի հիշատակին։ Կյանքի է կոչվել Համազգային հայ կրթական և մշակութային միության աջակցությամբ։ Գիտական նստաշրջանը նախագահում
ՀՀ ԳԱԱ Հնագիտության և ազգագրության ինստիտուտի, Հայաստանի գինու պատմության թանգարանի և Գերմանիայի Մյունսթերի համալսարանի կլասիկ հնագիտության ինստիտուտի համատեղ ջանքերով ապրիլի 18-20 տեղի կունենա «Հայաստանի Արարատյան հարթավայրի հնագույն մայրաքաղաքները» խորագրով միջազգային կոնֆերանս։ Հայաստանի գինու պատմության թանգարանում հավաքվելու են համաշխարհային համբավ ունեցող հնագետներ, պատմաբաններ ու
Վահագն Գրիգորյանի «Ժամանակի գետը» վեպը գրվել է 2005-2008 թթ., սակայն տարիներն ի զորու չեն, ցավոք, ներազդել այս երկում բարձրացված տագնապալի խնդիրների կարևորության վրա և դարձնել դրանք ժամանակավրեպ: Այս վեպը պարզապես գեղարվեստական երկ չէ, այլ փաստերի ու փաստաթղթերի հենքով ստեղծված պատմական վավերագիր: Վեպի
ՀՀ ԿԳՄՍ նախարարության փորձագիտական հանձնաժողովի նիստում նորահայտ հուշարձանի կարգավիճակ են տրվել Երևան քաղաքի Կենտրոն վարչական շրջանում գտնվող «Կադաստրի կոմիտեի շենք», Գեղարքունիքի մարզի Սարուխան գյուղի տապանաքարեր «Մելիք Մանուչարի» և «Գրիգորի», Սյունիքի մարզի Վարդանիձոր գյուղի «Դամբարանադաշտ» և Վայոց ձորի մարզի Սարավան գյուղի «Խոյատապան ճանղուլի» պատմամշակութային
Երկրի մասին խոսուն ինֆորմացիա ունեն սահմանային քաղաքները, և որքանով ինքս ուսումնասիրել եմ տարբեր երկրներ, նկատել եմ, թե ինչքան տեղեկություն կարող ենք ստանալ հենց այդ քաղաքներից։ Համբուրգից ճանապարհը մեզ տարավ ավելի հյուսիս՝ Դանիայի սահմանին մոտ, երբեմնի դանիական ու այժմյան գերմանադանիական Ֆլենսբուրգ քաղաք։ Պատերազմը 19-րդ դարի վերջին՝
Փուչ ու տխեղծ արքաների արկածաշատ-զավեշտալի ոդիսականը ուսումնասիրության մշտամնա թեմա է արվեստագետների համար: Այս թեմայի անդրադարձները ծայր են առնում ժողովրդական բանահյուսությունից և պարարտ հող դառնում գեղարվեստական մշակումների համար: Հայ ժողովրդի «սիրելի» Քաջ Նազարն ու քաջնազարականությունը դասվում են դրանց շարքին: Հովհաննես Թումանյան, Դերենիկ Դեմիրճյան, Ստեփան
Երերույքի տաճարը կարող էր դառնալ ուխտագնացության և զբոսաշրջության կարևոր հանգրվան թե՛ տեղացիներիս, թե՛ մեր երկիր ժամանող հյուրերի համար, եթե այն արժանանար պատշաճ վերաբերմունքի և հոգածության: Այնինչ տաճար հասնելու համար մեծ սխրանք է պահանջվում ու մեծ ցանկություն: Սարսափն սկսվում է տաճար տանող ճանապարհից, որը
Օդանավակայանից դուրս եկա ու հասկացա, որ աչքերս օդանավում չէին խաբում․ քամին թարմացրեց հոգնած աչքերս, ու վերջապես ընդունեցի, որ ոչ ավել, ոչ պակաս Գերմանիայի հյուսիսում եմ՝ Համբուրգում։ Երևանից նախ մոտ 4 ժամանոց թռիչք էինք ունեցել դեպի Վիեննա, ապա 1 ժամ ու կես էլ տևեց
