«Տիպանգոն աշխարհն էր՝ կախարդված մի շրջան, որն ամեն ոք տեսնում է այնպես, ինչպես ինքն է ձգտում տեսնել»։ Վահան Տեր-Ղազարյանի «Տիպանգո» ժողովածուում ընդգրկված են «Տիպանգո», «Անուղի ճամփաներ» վիպակները և «Միայնակ մարդիկ» պատմվածաշարը, որոնք աչքի են ընկնում ինքնատիպությամբ, հեղինակի ընդգծված ոճով, տարբերվող բառաշերտով: Խորհրդային շրջանում
Ռուսական մշակույթը դիմանկարներում և անեկդոտներում Վլադիմիր Աշկենազի Ասում են՝ Խրուշչովը խելացի մարդ էր։ Բայց դաշնակահար Վլադիմիր Աշկենազին էլ ավելի խելացի էր։ Շատերի կարծիքով՝ Աշկենազին հայրենադարձ չէր։ Դա ճիշտ չէ: Աշկենազին Արևմուտք է մեկնել միանգամայն օրինական։ Ահա ոնց է դա եղել (եթե հավատալ
Միգուցե ավելի լավ է կյանքը չտեսնել այնպիսին, ինչպիսին կա, փակել աչքերն ու զվարճանալ: Ռեյ Բրեդբերի Սովորական մի օր, երբ հերթական հանդիպումը պետք է ունենայի, որոշեցի առավոտյան նախատեսվածից շուտ արթնանալ: Քանի որ չէի ցանկանում լսել ծնողներիս անվերջ խրատները, մտածեցի, թե առավոտյան ժամը 8-00-ն հիասքանչ
Վաճառքի է հանվել դարի ամենասպասված և ամենահակասական գիրքը։ Սա չափազանցություն չէ. լույս է տեսել Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի անտիպ վեպը, որը կենդանության օրոք նա երբևէ չի ցանկացել հրատարակել Մարտի 6-ին լրացավ կոլումբիացի գրող Գաբրիել Գարսիա Մարկեսի ծննդյան 97- ամյակը։ Հռչակավոր գրողը ծնվել է Արակատակայում
Նա ով մանկության օրերին գեթ մի անգամ հասցրել է որսալ մողեսի պոչը, անընդհատ կհիշի իր ապշանքն ու վախը, երբ գալարվող ու գերեվարված մողեսը թողնում է պոչն ու ոլոր-մոլոր սուրալով գույնզգույն ծաղիկների, արևահար սիզախոտերի ու համարյա աննշմար մժղուկների արանքով, անհետում է, ասենք, մամռապատ քարի
Վատ մարդիկ պարզապես չեն լինում, լինում են մարդիկ, որ լույսը կորցրած են լինում։ Այո, մենք մեր լուսատու աստղն ենք կորցրել, մեր առավոտները, մեր սուրբ անմեղությունը, որ ինքն իրեն ներում է։Ալբեր Կամյու Թռչունները իջեցրել էին հորիզոնը, արևի հինան կտուցներին սուրում էին ցած, պստիկ խաղալիք
Վարդան Ֆերեշեթյանի «Մենություն» պատմվածքը «Պոչը» պատմվածքների և էսսեների ժողովածուից է («Ակտուալ արվեստ» հրատարակչություն, 2022)։ Ներկայացնում ենք նաև պատմվածքի ռուսերեն տարբերակը՝ Լիլիթ Մելիքսեթյանի թարգմանությամբ։ Սերը՝ երկու մենություն է, որ ողջունում իրար, շփվում եւ պահպանում են միմյանց։Ռ.Մ.Ռիլկե Երեկոյան այն ժամին, երբ ծառերի ստվերները հուլորեն երկարում
Վերհուշ կորած «արժեքների» մասին Ժամանակին էդ անտեր սերը իմ «ջեբն» էր: Էնտեղից, բացի սեմըչկի չկերած հատիկներից, դուրս էին գալիս սիգարետի ճմռթված հատիկներ և մեկ-մեկ էլ՝ մի քիչ կիրք: Էսօրվա պես հիշում եմ՝ 17 տարեկան էի, հույսերով էն տղու, որ ամեն կարճ յուբկայի տակից
