Վալենտինա Կոլոննան իտալացի բանաստեղծ է, դաշնակահարուհի և հետազոտող։ Նրա ստեղծագործությունները հրատարակվել են ավելի քան 16 երկրներում։ Ardi.am-ի հետ զրույցում հեղինակն անդրադարձել է բանաստեղծությանը, փորձառությանը և ոչ միայն։ -Ինչպե՞ս եք սկսում գրել բանաստեղծություն և ե՞րբ եք հասկանում, որ այն ավարտված է: -Բանաստեղծություն գրելն սկսվում է ներքին անհրաժեշտությունից, երբ պետք է ինչ-որ կերպ կանգնեցնել մի տեսիլք կամ
«Քաղաքը կարդում է»․․․ Ավանդական դարձած Գրքի Երևանյան փառատոնն այս տարի գրքասերներին հրավիրում է Հայաստանի ազգային պատկերասրահը։ Երեք տասնյակից ավելի միջացառումներ, շնորհանդեսներ, հանդիպումներ հայ և արտասահմանյան գրողների հետ, պոեզիայի ընթերցումներ, թատերական ներկայացումներ, փիչինգ, պարտադիր զեղչով գրքերի ցուցահանդես-տոնավաճառ և այլն։ Փառատոնի համակազմակերպիչը Եղիշե Չարենցի անվան
Գրքի երևանյան միջազգային փառատոնի հյուրերից է իսպանացի բանաստեղծ և բազմադիսցիպլինար արտիստ Թերեսա Խուան Լոպեսը։ Վերջինս Ardi.am-ի հետ զրույցում պատմել է փառատոնին իր մասնակցության, պոեզիայի իր ընկալումների մասին, և ոչ միայն։ -Ինչո՞ւ որոշեցիք գրել: Գրելն իրականությունից փախուստի միջո՞ց է: -Գրելը միշտ իմ մեկնարկային կետն է
Ես իմ առագաստը կոտրված հայելիներից եմ կարել որպեսզի իմ նավը ինձ հեռու տանի ինձնից։ ***Երբ ես չկայի դեռ չէր ծնվել այն մարդը որ կմտածեր որ այս աշխարհում ամեն տեղ ամեն բան ճիշտ է իսկ հիմա երբ ես կամ ես վստահ եմ որ ինչ
(1898-1977, Վենեսուելա)Իսապաներենից թարգմանությունը՝ Կառա Չոբանյանի Հապճեպ քննության առա այն տարօրինակ իրադրությունը, որում գտնվում էի: Պարտավոր էի դա անել. առանց վայրկյան իսկ կորցնելու սկսել իմ alter ego-ի որոնումները: Քանի որ որոշ անհայտ հանգամանքներ նրան բաժանել էին իմ անձից, հարկ էր գտնել նրան, քանի դեռ
Միջնադարյան փիլիսոփա, աստվածաբան, Հիպոյի եպիսկոպոս Սուրբ Օգոստինոս Երանելու (կամ Սուրբ Ավգուստինուս Ավրելիուս) 413–426 թթ. գրած (որոշ աղբյուրներում նաև 427թ) De civitate Dei contra paganos (Աստծո քաղաքի մասին՝ ընդդեմ հեթանոսների) խորագրով տրակտատը՝ արևմտյան աշխարհի աստվածաբանական, քրիստոնեաջատագովական (որոշակիորեն հակաճառական), փիլիսոփայական (ինչ-որ իմաստով նաև պատմական) մտքի
Հ. Թումանյանը իր գրական ժառանգությամբ այնքան խորն է նստած յուրաքանչյուր հայ մարդու հոգում` սկսած մանկության տարիներից, որ թվում է, թե Թումանյանի մասին ամեն ինչ գիտենք, ամեն բան ասվել է Թումանյանի մասին, նրա գրական ժառանգությունը ուսումնասիրվել է բազմակողմանիորեն։ Եվ որքան մեծ էր մեր
***Վաղուցպիտի ծնվերլուսառատիմ ԺԱՄԱՆԱԿԸ։ Բայց չծնվեց։ Ես բորոտիկերպ առա։ ***Ինքս ինձօգնելու,ինքս ինձնովհիանալու,ինքս ինձնովհաստատվելուպահս եմորոնում։ Իսկ անդունդը,գնալով,խորանում է։ Իսկ հորիզոնը,գնալով,հեռանում է։ Ու երնանությունըմտացածին եւանիրական էթվում։ ***ՔՈ վերադարձին,միեւնույն է,ես անհունորենհավատում եմ։ Քո չքնաղ վերադարձին։ Քո վերադարձին,որ գարնանսելավաբերերկինք է։ Ամառային տապմիջօրե։ Աշնանայինմրգահանդես։ Ձմռանաստղալիցերկինք։ ՔՈ վերադարձինմիեւնույն է,ես անհունորենսպասում
