Օրերս Երևանի Լենգրադյան 52 հասցեում, իր ապրած տան պատին բացվեց Յուրի Սահակյանի հուշաքարը։ Նախաձեռնությունը նրա որդունն էր՝ Հակոբ Սահակյանինը։ Յուրի Սահակյանի ընկերներն ու հարազատները ջերմ, սրտառուչ խոսքեր ասացին գրողի մասին, հիշեցին նրա ապրած լուսավոր կյանքի լուսավոր դրվագները։ Ելույթ ունեցողները՝ Հենրիկ Բախչինյանը, Տիգրան Մանսուրյանը,
Մայրն ամենաթանկըտվեց հայրենիքին Եվ շվարած նայեցգորշ, խամրող երկնքին,Հետո հպարտ քայլեցԵրկրի փողոցներով:Հայրը վիշտը բռունցք դարձրեց,Մարդկանց ժպտաց,Աստծո առաջ լաց եղավ,Շարունակեց սիրել ևօրհնել Երկրի հողըԵվ սփոփվել՝Նայելով Երկրի սահմաններին:Կինը չհասկացավԳարուն է, թե ամառ,Ծաղիկներն են ծաղկել,Թե տերևներն են թափվում,Ծիծաղեց արցունքների միջից,Հավատաց փառաբանականխոսքերին,դարձավ ծառ ևամրացավ հողում,հպարտ- հպարտնայեցերկրի
Հայտնի բան է՝ մարդը զուտ կենսաբանական էակ չէ, այլապես նա տարված կլիներ զուտ կենսաբանական պահանջմունքներով (ուտել, քնել, քորվել, բազմանալ՝ սեքս անել և այլն)։ Նա ձգտում է կենսաբանականից տարբեր բաների, ուզում է Այլ լինել, որը նրան կապում է հոգևորին, նա գիտի
«Շրթհարմոնը» պատմվածքը Վահան Տեր-Ղազարյանի (1950-2021) «Տիպանգո» ժողովածուից է։ Լույս է ընծայել «Էդիթ պրինտ» հրատարակչությունը։ Նվիրում եմ ընկերոջս՝ Մհեր Թովմասյանին (Մոխ) Երկուշաբթի օրը, առավոտյան իննին բուժքույրը մտավ պալատ ու արթնացրեց նրան։ Նա հանեց շապիկն ու շրջվեց ձախ կողին։ Բուժքրոջ ձեռքին լիքը սրսկիչ կար, կռացավ ու սրսկեց
Այսպես կոչված անկման (décadence) գրականությունը համակարգային բնույթ ունի: Այս գործերը ստեղծել են առավել բանիմաց, առավել հնարամիտ և երբեմն նույնիսկ առավել խոր գրողներ, ի տարբերություն նախորդների, որոնց աշխատանքները վեր են հանել բոլոր հաշվարկելի արդյունքները, պահպանել, դասակարգել, ի մի բերել լավագույնն ամբողջից, որքանով այն հնարավոր
Սկիզբը՝ այստեղ Մի անգամ առյուծը, փիղը, ընձուղտը… I Մի անգամ առյուծը, փիղը, ընձուղտը, ջայլամը, որմզդեղնը, վայրի ձին և շունը վիճեցին, թե ով է իրենցից ամենաարագը վազում։ Վիճեցին, վիճեցին և քիչ էր մնում կռվեին։ Լսեց Գրիշա Ապելսինովը, որ կենդանիները վիճում են, և ասաց. -Հեյ,
(ըստ իրական կամ հնարովի դեպքերի) Նա հիմարաբար ծամում էր իր առջև դրված մարդու մարմնի կտորները և գոհունակության խոսքեր էր ասում ինձ՝ մատուցողիս․․․ Ավելի շուտ՝ իր համար օր ու գիշեր այդ մարդու մսերը մի կերպ մասնատող ու համեմունքներով ինչ-որ կերպ ուտելիքի վերածողիս։ Իսկ ինչո՞ւ
«Խարմսի համար իր կյանքը արվեստի վերածելը հույժ կարևոր էր։ Նա կյանքի՝ իբրև հրաշքի զգացում ուներ, և պատահական չէ, որ հրաշքի մասին շատ պատմվածքներ ունի։ Չափազանց հատկանշական է մարդու մասին պատմվածքը, որը կարող էր հրաշքներ գործել, բայց ամբողջ կյանքում ոչ մի հրաշք չգործեց. նրան
