Տեղեկացնենք մեր ընթերցողին, որ Կարինե Ռաֆայելյանի ներկայացվող վիպակն արժանացել է ամիսներ առաջ կայացած «Մարդ Աստծո» գրական մրցույթի երրորդ մրցանակին: Ardi.am 1 Լույսի բեկումը -Վահե՛, հերի՛ք է, լույսն անջատի՛ր, քնի՛ր: -Լա՛վ էլի, պա՛պ, էս մի խնդիրն էլ լուծեմ: Հոր և որդու այս երկխոսությունն օրակարգային
Միլիարդ տարի առաջ, երբ Երկիր մոլորակի վրա բանական արարած չկար, միայն կույր քամին էր ոռնում, կանխատեսելով գայլերի մոտալուտ հայտնությունը, լեռները կրակ էին ժայթքում առ երկինք, օվկիանոսը եռում էր՝ խորտակելով դեռևս անգո նավերին, անապատի շիկացած ավազներում խորովվում էին օձ, կարիճ ու մողես, աստղերը մահացու
Կեսօր էր։ Արևը վառ կարմիր փռված էր լճի վրա։ Ավազը տաքացել էր։ Ջրի մոտ երեխաներ էին վազվզում` կարճլիկ ոտքերով, շիկահեր, կարմրած։ Երևի ռուսներ էին։ Առաջին անգամ էին հանդիպում քաղաքից դուրս։ Քայլում էի լճի երկայնքով, ոտքերս փախցնում էի ջրից։ Ափին պառկած սպիտակ լողազգեստով աղջիկներ
Մի աննման ժողովրդական երգ կա, որի բառերն իր մեղեդուց են լավ, մեղեդին՝ բառերից․․․ Մեղեդին այնքան լավն է, որ չի վրիպել Ալեքսանդր Սպենդիարյանի աչքից. օգտագործվել է նրա «Ալմաստ» օպերայի հենքում։ Կողբա ելան սելերը,Կտրան չուխուս թելերը։Կամաց քշեք սելերը՝Կապեմ չուխուս թելերը․․․ Կողբում մեր՝ թուրքին մնացած
Դանիել Վարուժանը 20-րդ դարի արևմտահայ գրականության ամենավառ ներկայացուցիչներից է։ Նման քարացած արտահայտություններ շատ այլ գրողների ու ազգային գործիչների մասին լսել ու կարդացել ենք, բայց եթե միտքդ հաստատուն կաղապարներն ընդունելու փոխարեն ձգտում է անձնական փորձառության, առաջանում է հարց․ «Ինչո՞ւ է Վարուժանը ի՛նձ համար մեծ
Երեւան, Մաշտոցի Պողոտայ, 1973, Աշուն Նոր հրատարակուած էր, եղբօրս՝ Պետիկ Հերկելեանի առաջին գրքոյկը՝ «Պատուհանէն Դուրս»ը, որմէ տրցակ մը տարած էի հետս Երեւան, բաժնելու համար ազգականներու, ընկերներու եւ որոշ գրողներու: Որովհետեւ Պետիկը նամակ մըն ալ գրած էր Յովհաննէս Շիրազին, որոշեցի առաջինը՝ այցելել անոր, որուն
Օրերս Ավետիք Իսահակյանի անվան կենտրոնական գրադարանում կայացավ Կարինե Ռաֆայելյանի «Մենիկ»՝ պատմվածքների և «Փոխատեղումներ»՝ գրախոսությունների, թարգմանությունների, հարցազրույցների ժողովածուների շնորհանդեսը: «Փոխատեղումներ»-ում, ի թիվս տարբեր տարիների բանասիրական աշխատանքների, ներառված են նաև հեղինակի՝ Ardi.am կայքում հրապարակված գրախոսություններն ու հարցազրույցները: Շնորհավորում ենք մեր գործընկերոջը՝ գրքերի լույս ընծայման
Մաքսիմիլիան Վոլոշինի «Լունարիա» շքեղ բանաստեղծական շարքի մեջ մի այսպիսի տող կա․ «Լուսնաքարե մի թռչուն՝ քղամիդով փաթաթված»։ Սրա նման մի տող ունի իրենից երկու դար առաջ ապրած Սայաթ-Նովան․ «Հնդու ղալամքարու վըրեն ծածկիլ իս մարմաշ, նազանի»։ Ղալամքարը երևի գրչատուփի պես մի բան պիտի լիներ,
