«Չմոռանաս մանուշակի թառանչը» լինելու է Գեղեցիկ Մարգարյանի հինգերորդ ժողովածուն: Նրա գիրը ինքնաորոնումի, ինքնաճանաչումի մի գունեղ, հյութեղ տարածություն է, որում ընթերցողն ինքն էլ գտնում է սեփական եսը, իր ներանձնական միջավայրը: Իսկ այս ժողովածուի բնութագիրը հենց Մարգարյանն է բանաձևել՝ «ինքնա-կենսա-գրության փաստագեղարվեստական փորձ»: Գ. Մարգարյանն այս
Հաղորդակցություններ շարքից Նստեցի գրամեքենայի դիմաց ու տեսա, որ բան չունեմ աշխարհին ասելու: Ոչինչ չունեմ դատարկ թուղթը լցնելու համար՝ ոչ մի միտք, նախադասություն, խոսք, որը քիչ թե շատ իմաստ ունենա: Նույնիսկ որևէ հա՛րց չունեմ աշխարհին: «Շատ եմ հոգնած»՝ ասացի ինձ ու աշխարհին: «Ինչքան
Կլեմենտինում (Klementinum) գրադարանը, որը բարոկկո ոճի ճարտարապետության նուրբ օրինակ է, առաջին անգամ բացվել է 1722 թվականին՝ որպես ճիզվիտական համալսարանի մաս, և պարունակում է ավելի քան 20 000 գիրք։ Ընթերցողների քվեարկության արդյունքում այն ճանաչվել է աշխարհի ամենագեղեցիկ և հոյակապ գրադարաններից մեկը։ Պրահայի այս գրադարանի առաստաղի
Հայկական Արցախ, 2022 թվական…Այստեղ կարոտը կարծես հողի ու երկնքի միջնորդը լինի, և բառերով ներկայացնելը դժվար է։ Ու գիտե՞ք, միշտ մի բան խանգարում է վերջին հանգրվանի ու նորի սահմանագծի արանքում։Այստեղ երկնքից աստղեր չեն ընկնում։ Հողից աստղեր են բարձրանում երկինք, և ցավը միայն շնչավոր քամին
Հաղորդակցություններ շարքից «ԷԼԻ, ԷԼԻ, լամա՞ սաբաքթանի» Ամենից առաջ կար ճանապարհը. որն անցնում էր լեռների, մարգագետինների, տափաստանների, անապատների ու անտառների միջով` ոլորապտույտ ու անվերջանալի: Մեկ նեղանում` արահետ էր դառնում, մեկ էլ այնքան էր լայնանում, որ իր մեջ էլ մայրուղիներ էին տեղավորում: Մեկ իջնում
Դիանա Համբարձումյանի «Կանաչ մարգագետնի հմայքը» վեպը աշխարհի կործանման և արարումի նորօրյա պատում է: Գրողը մարգարե է, գիրքը՝ կանխասացություն: Մինչև Քովիդն ու պատերազմը կթակեին մեր դռները, Դիանա Համբարձումյանը հնչեցրել է դրանց մոտալուտ լինելու ահազանգը: Վեպում պատկերված է կործանված աշխարհը: Կործանված, ջրատակ եղած աշխարհից, սակայն,
Վա՜յ ազգիս, որ թփրտում էԹակարդը ընկած թռչունի նման… Ար. Յ. Երեւան, 1980, Լենինի №2 հանրակացարան: Յանկարծ, բռունցքի ուժեղ հարուածներով դուռը զարնուեցաւ: Ջղագրգիռ զգուշութեամբ բացի… «Նինճայ»ի նման գլուխը փաթթած ու երկար վերարկու մը հագած մէկը, շփոթահար… փոթորիկի նման ներս խուժեց: Հազիւ ճանչցայ, Յունանեանն էր…
— Անոն մարդաթող ա եղել: — Անո՞ն: — Անո՜ն մարդաթող ա եղել: — Մարդաթող Անո՞ն: Սկզբում քչփչոցը սկսվեց շքամուտքում, հետո վերելակով բարձրացավ ութերորդ հարկ: Բերանից բերան, դռնից դուռ, պատշգամբից պատշգամբ Անոն մարդաթող եղավ, շներն էլ հաչացին կատուների վրա, կատուները մուկ չբռնեցին. շատ աղքատ
