Ի տարբերություն շատերի՝ ես չեմ հիշում ինչպես ծնվեցի և դարձա այս աշխարհի բնակիչ։ Մոռացությամբ՝ ես քչերից մեկն եմ։ Մինչև իսկ մտածում եմ՝ միակը։ Մարդկությունն՝ այնտեղ, ես՝ այս կողմում, ես՝ ինձ հետ։ Իմ մայրը Լաուր Բեժանյանն է, շատ հմայիչ մի կին, բայց ոչ՝ հունաց
Երբ տղան դուրս է եկել տնից՝ արևոտ առավոտ է եղել․ տաք ու առանց քամի, գարուն է բացվել, օդում հույս ու թրթիռ է բուրել, կանաչը փողոցների գորշության վահանն է դարձել, փողոցային շները հերթական հոգեմաշ գիշերն են լուսացրել և հպարտ քայլվածքով աղբաման են փնտրել։ Շտապելով
Այդ օրերուն ես խանդավառուած էի այլ՝ նոյնպէս օժտուած դերասանուհիով մը՝ Յասմիկ Տէր-Կարապետեանը: Անոր մասին եւս այնպիսի հետաքրքրական ու շահեկան յուշեր ունիմ, որոնց մէկ մասը նոյնպէս հարկաւոր է թուղթին յանձնել…: Սերտ ընկերներ էինք…: Օր մը ըսաւ. — Մովսէս ջան, քեզ ծանօթացնելու եմ իմ լաւագոյն
Գոհար Գալստյանի «Գունդուչիկն ու հայելին» մանկական բանաստեղծաշարը յուրատեսակ բանալի է, որով գրքի ընթերցողները պիտի բացեն դեպի մեծ կյանք տանող ճանապարհի նախադուռը: Հեղինակային վառվռուն նկարազարդումներով և խոհուն-թեթև բանաստեղծություններով Գոհար Գալստյանը ոչ միայն դպրոցահասակ, այլև նախադպրոցական տարիքի երեխաներին սովորեցնում է լինել բնասեր, ընկերասեր, ուսումնատենչ, պրպտող,
Այս տեքստը գրվեց մի հեռախոսազանգից հետո: Մի քանի խոսք էր ասվել ռուս գրականության և մշակույթի մասին: Օրը երեքշաբթի էր, ես Սևանից վերադառնում էի Երևան՝ հայացքս ապակիների հետևում շարունակվող ցուրտ, արևոտ ապրիլին: Իսկական՝ գրքերի, բեմերի, պատկերների Ռուսաստանը հեռու էր… Իսկ շատ մոտիկ, անմիջապես այդ
Ամեն առավոտ արթնանալիս աչքերը փակ էր պահում, որպեսզի գոնե վերջին տեսած երազը հիշի, ու ամեն անգամ էլ վերհիշելիս թվում էր, թե ինչ-որ շատ կարևոր մանրուք է պակասում, որն անկարող է հիշել։ Շաբաթը երեք օր, աչքերը դեռ փակ, ձեռքը երկարեցնում էր աջ,
Շուշին վերագտնելու հավատով -Чай, кофе, валериана…? Սովորաբար այս տանը հյուրերին դիմավորում էին Чай, кофе, потанцуем? կատակ-հարցով: Սա ասես նշանաբառ էր՝ շեմից ներս մտնողների հումորի ու յուրայինության սահմանը որոշելու համար: Արուսի հյուրն իհարկե, ընտրեց վալերիանան. դաժան գիշեր էին լուսացրել, ճակատագրական կորուստ էին ունեցել: Պատմական
