Վերջերս առավել հաճախ բավականաչափ կիրթ մարդկանցից լսում եմ հետևյալ անհեթեթ հարցը․ «Ի՞նչ է, մի՞թե հայերն առասպելաբանություն ունեն», երբ պարզում եմ նրանց առաջ, որ ունեն և այն էլ՝ շատ հարուստ, նրանք արդարացի դիտողություն են անում․ «Իսկ ինչո՞ւ դուք՝ իմացողներդ, չեք ներկայացնում, կամ թեկուզ ծանոթացնում
Փառո՜ն… Խեղճ ու կրա՜կ, անշառ ու անօգնակա՜ն, հիսուն տարի առաջ՝ ծննդյան օրը, իր անգիտությամբ Փառանձեմ գեղեցկուհի տատի՝ թագուհիներին վայել անունը նվեր ստացած և երկու օր հետո թիֆլիսներից հյուր եկած նույն տատի. «Ամա՜ն,- որդուց ու հարսից մահու չափ վիրավորված «գեղագետ» տատից առգրավված,- ամա՜ն, իսի
Ներկայացնում ենք Մոնթե Մելքոնյանի «Պայքարելու իրավունքը» գրքում ամփոփված խորհրդածություններից մի քանիսը։ Մոնթե Մելքոնյանի 1981-1991թթ. գրած աշխատությունները, հոդվածները եւ նամակները ամփոփող այս ժողովածուն լույս է ընծայել «Վերնատուն» հրատարակությունը։ Թարգմանիչը Վահան Մկրտչյանն է, խմբագիրը՝ Արամ Թոփչյանը։ Հրատարակության է պատրաստել գրող, գրականագետ Արմեն Սարգսյանը։ ***Բոլոր հայերը
(1921-2003, Գվատեմալա) Իսպաներենից թարգմանությունը՝ Կառա Չոբանյանի Աուգուստո Մոնտեռոսոն ծնվել է Հոնդուրասում, մանկությունն ու պատանեկությունն անցկացրել Գվատեմալայում՝ երկիր, որ առանցքային դեր է խաղացել նրա ձևավորման հարցում, և որը գրողն ինքը իր հայրենիքն է համարել, թեև 1944-ից, փախչելով բռնատիրական վարչախմբի հետապնդումներից և քաղաքական ապաստան խնդրելով Մեքսիկայից,
«Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը «Արդի» մատենաշարով լույս է ընծայել Վահան Տեր-Ղազարյանի «Տիպանգո» ժողովածուն, որտեղ տեղ են գտել համանուն վիպակը, տարբեր տարիներին գրված պատմվածքները։ «Ճանապարհը» սույն ժողովածուից է։ ****Նրա հետ կին կար, և նա ստիպված էր պաշտպանել երկու հոգու… գուցե և՝ երեք։ Ի՞նչ իմանաս… Կինը,
Նշան Աբասյանի հետ զրույցի առիթը բանաստեղծի չորրորդ՝ «Պետրիկոր» ժողովածուն է։ Գիրքը ընթերցողին է ներկայացնում «Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը «Արդի» մատենաշարով։ — Ինչպե՞ս եք կատարել ընտրությունը այն գործերի, որ զետեղված են գրքում։ — Նոր Կտակարանում մի այսպիսի դրվագ կա․ քրիստոնեության դարձաց բոլոր հեթանոսները հավաքում են
Գրքի՝ որպես գիտելիքի աղբյուրի և ընթերցանության՝ որպես բովանդակալից ժամանցի տեսակի կարևորությունը հատկապես արտահայտվեց վերջին շրջանում, երբ բոլորս ստիպված էինք ինքնամեկուսանալ և ինչ-որ կերպ լցնել մեր առօրյան։ Դա կյանքի տարբեր հարցերին այլ տեսանկյունից նայելու և ունեցածը վերարժևորելու ընթացք էր բոլորիս համար։ Մեր կյանքի այս դժվարին
Հայրենի՛ք, ես քեզ կվերաշինեմ, Թեկուզև հոգուս նուրբ աղյուսներով։ Քո տանիքի տակ սյուներ կդենեմ, Անգամ թեկուզև իմ ոսկորներով։ Կրկին քեզանից բույր կառնեմ վարդի՝ Ցանակություններով քո նոր սերնդի։ Կրկին կլվամ արյունը քեզնից, Հեղեղի նման իմ արցունքներով։ Կրկին լուսարվոր ու պայծառ մի օր Տանից կգնա սև
