Սկիզբը՝ այստեղ Գիրք երկրորդ Մաս առաջին Դրախտի մողեսարքան Գլուխ առաջին Արտոն ապշած էր մողեսների դրախտի տեխնիկական կատարելությամբ։ Ապակենման, բայց փափուկ թաղանթի տակ պտտվող մոլորակ-մանրակերտն այնքան իրական էր, որ ինքն իրեն տիեզերքից աշխարհին հետևող աստված էր զգում։ Բավական էր՝ նայեր որևէ կետի, ու այն
«Թելեթրիփը» համատեղ երևակայության և շնորհի արդյունք է: Այն հորինել են Լիլիթ Հակոբյանը և նրա երկու մանկահասակ դուստրերը՝ Էլզա Պետրոսյանն ու Մայա Պետրոսյանը: Գաղափարը Էլզայինն է, նկարչական ձևավորումը՝ Մայայինը, գիրը՝ Լիլիթինը: «Թելեթրիփը» հեքիաթ-վեպ է, որն առաջին անգամ հրապարակվել է Ardi.am կայքում: Պատերազմի դաժանությամբ առլեցուն այս օրերին
Գլուխ առաջին Վերջին ﬔկ շաբաթվա ընթացքում պատահած վատ դեպքերը լիովին ոչնչացրին Ֆելիքսին: Աﬔն ինչ սկսվեց նրանից, երբ ուղիղ ﬔկ տարի առաջ անհետացավ նրա հայրը: Մինչ օրս ոչ ﬕ տեղեկություն, հայրը չէր կարող այդպես նրան լքել, նրա հետ պատահել էր այն վատ դեպքերից ﬔկը,
Դիրքերում հիմա ինչ-որ մեկը հենց ՔԵԶ նորից տեսնելու համար սարեր է շուռ տալիս։ *** Ես այլ աղոթքի ձայն չգիտեմ հիմա, քան քո վերադարձի ոտնաձայներն են։ *** Իմ աչքերում քեզ հասած փամփուշտները փշրվեցին… գրկելու եմ քեզ այնքան, որ մաշկիդ բջիջները ջնջեն հիշողությունը ցավի… ***
Կարեն Նշանյանը, ծնված Երևանում, 1981 թվականին, ուսանել էր Օքսֆորդի համալսարանում՝ իրավաբանություն մասնագիտությամբ։ Տիրապետում էր նաև փիլիսոփայության և բարոյագիտության ժամանակակից ու դասական հիմնարար գաղափարներին։ Անգլերեն գիտեր գրեթե անգլիացու պես, բայց ոչ իր մայրենիի չափ։ Նրա ավարտական թեզը, որը բացառիկ հաջողություն ունեցավ, վերաբերում էր մարդու
Սկիզբը՝ այստեղ Գլուխ տասնիններորդ Շտաբ մտնելուց առաջ կանգնեց դուռ-հայելու դիմաց, որպեսզի մի պահ էլ հիանա Սերապիսով. երկար, ուղիղ, սպիտակ մազերն ու մորուքը իջնում էին ճերմակ շապիկին։ Առանց չնչին իսկ ծալքի հարթ հագուստը, ինչպես և սանրված-խնամված մազերը ներքին մանուշակագույն փայլ ունեին, որ սրբացնում էր
(1929-2015, Պուերտո Ռիկո) Իսպաներենից թարգմանությունը՝ Կառա Չոբանյանի Տղամարդը կանգ առավ պատշգամբի դիմաց՝ իր անելիքը չիմանալով: Մի պահ նայեց հյուսկեն բազկաթոռին, ցեցը կերած տախտակաշեն աստիճաններին, տան ճակատին գամված երկու հսկա աչքեր հիշեցնող փակ դռներին: Շփոթված հայացքով քարացավ տեղում այն նույն պահին, երբ հիշողությունների պարեկախումբը
Զեյթունի ամենալկտի թաղում ապրելը բարդ էր: Ես գոնե էդպես էի մտածում: Աշխարհի բոլոր միֆերը սկսվում են լուսնի ու արեգակի մասին պատմություններից: Մեր դեպքում միֆերի գլխավոր դեմքերը թաղում ապրող փչացած մարդիկ էին: Ներսից, դրսից, ամեն տեղից փչացած մարդիկ հյուսում էին էդ պատմությունները, որոնց ես
